บทที่ 84 ดูท่าแล้ว เจิ้นคือผู้ที่สวรรค์ลิขิตไว้จริงๆ

เมื่อได้รับข่าว เฉิงชู่ปี้ก็ทำได้เพียงทอดถอนใจ ทิ้งน้องชายทั้งสามคนให้ทำการบ้านต่อไป ส่วนตนเองก็รีบรุดไปยังซุ้มประตูแขวง

ช่างเถอะๆ ดูท่าวันนี้คงไม่ได้ทำห่านย่างแล้ว ไว้ค่อยทำวันหลังก็แล้วกัน

เมื่อเดินตามองครักษ์ของอ๋องสู่มาจนถึงซุ้มประตูแขวง เขาก็เอ่ยทักทายหลี่เค่อที่มายืนรอหน้าบ้านแต่ไม่ยอมเข้าไปในจวน

"ในเมื่อน้องรักมาถึงแล้ว เหตุใดจึงไม่เข้าไปนั่งพักในจวนสักหน่อยเล่า"

หลี่เค่อหัวเราะหึๆ ข้ารู้อยู่หรอกว่าประตูบ้านเจ้าเปิดกว้างเสมอ ยินดีต้อนรับทุกคนให้เดินเข้าไปติดกับ

แต่คนฉลาดอย่างข้ามีหรือจะยอมหลงกล

"ไว้วันหลังเถอะ วันนี้มีเรื่องสำคัญจริงๆ ไปๆ เหลาอาหารอยู่ข้างหน้านี้เอง น้องจองห้องส่วนตัวเอาไว้แล้ว"

เฉิงชู่ปี้กวาดตามองหลี่เค่อ รู้สึกอยู่ตลอดว่าเจ้าหมอนี่มีอะไรแปลกๆ จะพูดยังไงดีล่ะ เข้าทำนองไม่มีเรื่องไม่มาประจบ ถ้าไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์ก็ต้องเป็นโจร

เพียงพอนไปอวยพรปีใหม่ไก่ ย่อมไม่มีเจตนาดี…

แน่นอนว่าคนรูปร่างกำยำแข็งแรงอย่างเฉิงชู่ปี้ไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นสัตว์ปีก และคิดว่าหลี่เค่อก็คงไม่อยากเป็นสัตว์ฟันแทะเช่นกัน

หลี่เค่อถูกสายตาตรงทื่อของเฉิงชู่ปี้จ้องจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่พูดแก้ตัวอย่างหงุดหงิดระคนจนใจ

"พี่ท่าน เจ้ามองข้าด้วยสายตาแบบไหนกัน ข้าไม่ได้ทำเรื่องชั่วร้ายอะไรเสียหน่อย วางใจเถอะ มีธุระจริงๆ"

"เอาเถอะ เช่นนั้นวันนี้พี่จะขอเกาะเจ้ากินสักมื้อ วันหน้าหากเจ้ามาที่จวน พี่จะเลี้ยงต้อนรับเจ้าเป็นอย่างดี"

"หรือว่าพี่ท่านทำอาหารจานใหม่ขึ้นมาอีกแล้ว?" ได้ยินเฉิงชู่ปี้พูดเช่นนั้น หลี่เค่อก็นึกถึงหม้อไฟที่เคยกินที่จวนสกุลเฉิงคราวก่อนทันที

รสชาตินั้น แค่นึกย้อนไปในตอนนี้ น้ำลายก็แทบจะไหลออกมาไม่หยุด

"ก็แค่กับแกล้มธรรมดา อย่างพวกห่านย่างสไตล์กวางตุ้ง อุ้งตีนห่านพะโล้ คอห่านผัดหม่าล่าพวกนั้นแหละ"

แม้จะฟังไม่เข้าใจ แต่หลี่เค่อรู้สึกว่ามันต้องอร่อยมากแน่ๆ เพราะตั้งแต่เจ้าสามตระกูลเฉิงคนนี้เสียสติไป…

เอ่อ ตั้งแต่เมาพับจนเกือบตายแล้วฟื้นขึ้นมา นอกจากจะเชี่ยวชาญวิชาแพทย์แล้ว ยังเก่งกาจเรื่องการทำครัวอีกด้วย

อย่าว่าแต่พ่อครัวในจวนอ๋องของเขาเลย ต่อให้เป็นพ่อครัวหลวงในวังของเสด็จพ่อ ก็คงต้องยอมแพ้ให้หลายส่วน

เดินไปได้ไม่ไกล ก็มาถึงเหลาอาหารที่ดูประณีตและเงียบสงบแห่งหนึ่ง หลี่เค่อรีบเดินนำหน้าพาเฉิงชู่ปี้ขึ้นไปยังชั้นบน

#####

"เสด็จพ่อ ลูกจะไม่ยอมออกไปพบหน้าคุณชายสามเฉิงจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ?"

หลี่เฉิงเฉียนในชุดลำลองนั่งตัวตรงแหน่ว มองดูเสด็จพ่อของตนที่กำลังเอนกายพิงตั่งอยู่อย่างเกียจคร้าน

หลี่ซื่อหมินแต่งกายเรียบง่ายเหมือนคหบดีผู้มั่งคั่ง จ้าวคุนก็ปลอมตัวเป็นองครักษ์เฝ้าบ้าน ยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหลังหลี่ซื่อหมิน

"ช่างเถอะ ไม่พบจะดีกว่า เฉิงเฉียน เจ้าเป็นคนหนุ่ม รุ่นราวคราวเดียวกับเจ้าสามตระกูลเฉิง เจ้ากับน้องสามไปพบเขาก็พอแล้ว"

หลี่ซื่อหมินทอดสายตาลุ่มลึกมองออกไปนอกหน้าต่าง

"อีกอย่าง ช่วยถามคำถามแทนเราสักสองสามข้อด้วย…"

ได้ยินรับสั่งของเสด็จพ่อ หลี่เฉิงเฉียนก็ก้มศีรษะขานรับด้วยความเคารพ ในเวลานั้นเอง องครักษ์นอกห้องก็เข้ามากระซิบรายงานว่าองค์ชายอ๋องสู่กับคุณชายสามเฉิงมาถึงหน้าเหลาอาหารแล้ว

"เอาล่ะ รีบไปเถอะ เจ้ากับเจ้าสาม ทำเหมือนกับว่าเราไม่ได้อยู่ที่นี่ก็พอ"

หลี่เฉิงเฉียนพยักหน้า ถอยออกจากห้องส่วนตัวแล้วเดินไปยังห้องข้างๆ โดยมีองครักษ์เปิดประตูห้องรออยู่แล้ว

เมื่อนั่งลงตรงที่นั่งประธาน แม้หลี่เฉิงเฉียนจะไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ทั่วทั้งร่างก็ยังคงเกร็งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

ราวกับสายตาของเสด็จพ่อสามารถทะลุผ่านฉากกั้นห้องนี้มาตกกระทบลงบนร่างของตนได้

หลี่เฉิงเฉียนนั่งลงได้เพียงสิบกว่าลมหายใจ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังแว่วมาจากด้านนอก

ประตูห้องส่วนตัวถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นสีหน้าของเฉิงชู่ปี้ที่ดูประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา

"น้องชู่ปี้คงประหลาดใจสินะ" หลี่เฉิงเฉียนลุกขึ้นยืนพลางโบกมือส่งยิ้มให้อย่างเปิดเผย "รีบเข้ามาเถอะ ข้ารอน้องชายอยู่นานแล้ว"

เฉิงชู่ปี้เดินเข้ามาในห้องส่วนตัวและประสานมือคารวะ สายตาพลันเหลือบไปเห็นชามใบใหญ่ที่เสี่ยวเอ้อร์สองคนเพิ่งจะยกเข้ามา

กลิ่นหอมหวนตลบอบอวล กับหนังสีเหลืองทองที่ดูใสเป็นประกาย ทำให้เฉิงชู่ปี้รู้สึกได้ว่าน้ำลายในปากกำลังหลั่งออกมาอย่างล้นเหลือ

"อาหารจานนี้มีชื่อว่าหมูย่าง เป็นยอดโอชาที่สืบทอดมาแต่โบราณกาล ใช้ลูกหมูนำมาปรุงอย่างพิถีพิถัน หนังกรอบเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำทว่าไม่เลี่ยนแม้แต่น้อย เหลาอาหารแห่งนี้ปรุงจานนี้ได้เลิศรสที่สุด รีบชิมดูเถิด ต้องกินตอนร้อนๆ จึงจะอร่อยที่สุด"

เขาใช้ตะเกียบคีบขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วส่งเข้าปาก เคี้ยวดังกริ๊บ

ใต้หนังอันกรอบเกรียมคือชั้นไขมันหอมฉุย ถัดลงไปอีกคือเนื้อหมูนุ่มละมุนที่ไม่เหนียวหรือสากคอแม้แต่นิดเดียว

เฉิงชู่ปี้ลิ้มรสอาหารเลิศรส พลางจิบสุราองุ่นที่ทางร้านจัดเตรียมไว้ คอยดูว่าองค์ชายรัชทายาทผู้เห็นได้ชัดว่ามีเรื่องในใจจะเอ่ยปากเมื่อใด

และก็เป็นไปตามคาด สุราองุ่นเพิ่งจะล่วงลงคอไปได้สามจอก องค์ชายรัชทายาทก็ส่งยิ้มบางๆ มาทางเขา

"เรื่องราวสารพัดของน้องชาย เล่าลือกันไปทั่วนครฉางอานแล้ว ข้าเองก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้างจริงๆ…"

"ตอนนี้น้องชายทั้งชำนาญศาสตร์การทำครัว อีกทั้งยังมีความรู้เรื่องการแพทย์อันน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก ไม่ทราบว่าได้เรียนรู้มาจากที่ใดหรือ"

"หรือว่า…ข้างในนี้ของน้องชาย มีท่านปู่หนวดขาวอาศัยอยู่สามคนจริงๆ กันแน่" หลี่เฉิงเฉียนยกนิ้วขึ้นชี้ที่ศีรษะของตนเอง

"…" สีหน้าของเฉิงชู่ปี้ดำคล้ำลงเล็กน้อย เขากวาดสายตามองไปยังองค์ชายรัชทายาทผู้กระหายเรื่องซุบซิบ และหลี่เค่อที่ดวงตาก็เป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่แพ้กัน

เฉิงชู่ปี้ตระหนักดีว่า วันนี้หากไม่หาคำอธิบาย วันข้างหน้าก็คงมีคนคอยตามตื๊อถามเรื่องนี้ไม่หยุดหย่อนอยู่ดี

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็คงต้องใช้การแสดงที่เปี่ยมด้วยอารมณ์ความรู้สึกลึกซึ้งมาสะสางปัญหานี้เสียแล้ว

คิดได้ดังนั้น สีหน้าของเฉิงชู่ปี้ก็สลดลง เขายกจอกสุราองุ่นตรงหน้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

"จะว่าอย่างไรดีล่ะ แม้จะดูเหมือนข้าหมดสติไปเพียงไม่กี่วัน แต่ตามความจริงแล้ว นับแต่ตอนที่ข้าหมดสติไปจนกระทั่งฟื้นคืนสติขึ้นมา…"

"ข้า…คล้ายกับได้ใช้ชีวิตผ่านพ้นมายาวนานกว่ายี่สิบปี…"

น้ำเสียงในตอนแรกแฝงไว้ด้วยความลุ่มลึกสามส่วน เยียบเย็นสองส่วน และไม่ยึดติดสิ่งใดอีกห้าส่วน

ทว่าพอหวนนึกถึงคุณปู่แท้ๆ ผู้มีหนวดขาวในความทรงจำ อารมณ์ของเฉิงชู่ปี้ก็ถูกความทรงจำกลืนกินไปในทันที

"มีคุณปู่หนวดขาวท่านหนึ่งคอยสั่งสอนข้าไม่หยุด คอยถ่ายทอดความรู้มากมายให้แก่ข้า…"

#####

ในห้องส่วนตัวข้างๆ หลี่ซื่อหมินไม่หลงเหลือท่าทีเกียจคร้านเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป บัดนี้นั่งตัวตรงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เงี่ยหูตั้งใจฟังทุกถ้อยคำ

ปลายนิ้วเคาะลงบนหัวเข่าของตนเบาๆ แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีทอประกายวูบวาบไม่หยุด

เมื่อได้ยินเฉิงชู่ปี้บอกว่าสองวันที่หมดสติไปนั้นราวกับผ่านพ้นมานานถึงยี่สิบปี หลี่ซื่อหมินก็อดชะงักไปไม่ได้

ในหัวพลันนึกถึงคำพูดของกวนอินเป่ยในวันนั้นขึ้นมาทันที

'ฝ่าบาททรงเป็นผู้ที่สวรรค์กำหนดมาให้ครองแผ่นดิน วิชาแพทย์ของเฉิงชู่ปี้ก็ได้รับประทานมาจากสรวงสวรรค์ ต้องเป็นเพราะสวรรค์เมตตาต่อสายสัมพันธ์ระหว่างมหาราชกับขุนนางผู้ภักดี ย่อมจะช่วยให้ความปรารถนาของฝ่าบาทสัมฤทธิผลเป็นแน่…'

เมื่อดูจากเรื่องนี้แล้ว เราเป็นผู้ที่สวรรค์กำหนดมาให้ครองแผ่นดินจริงๆ สินะ…

หลี่ซื่อหมินสูดหายใจเข้าลึก คว้าจอกสุราองุ่นใบใหญ่บนโต๊ะขึ้นมา แหงนคอดื่มจนหมดในอึกเดียว

จ้าวคุนที่อยู่ข้างๆ กำลังจะก้าวขึ้นมารินสุราให้ แต่หลี่ซื่อหมินยกมือขึ้นห้ามไว้ แล้วยกกาขึ้นรินด้วยตนเอง

การเคลื่อนไหวแผ่วเบาระมัดระวังจนแทบไม่เกิดเสียง ทว่าระลอกคลื่นที่กระเพื่อมอยู่ในจอกสุรา กลับไม่สงบนิ่งเช่นเดียวกับจิตใจของเขาในยามนี้

"…พอข้าฟื้นขึ้นมา ก็รู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปยี่สิบกว่าปีจริงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างดูแปลกตาไปหมด"

เฉิงชู่ปี้พูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงก็เริ่มสั่นเครืออย่างห้ามไม่อยู่ ใช่แล้ว เขาทะลุมิติมา มาสู่ยุครุ่งเรืองของราชวงศ์ถัง ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแปลกหน้าและไม่คุ้นเคยถึงขีดสุด

ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีตึกรามบ้านช่อง ความเป็นสมัยใหม่ของโลกอุตสาหกรรมทั้งหมดกลายเป็นเหมือนความฝันอันยาวนาน

รวมไปถึงทุกสิ่งที่เขาคุ้นเคย ทั้งเหล่าอาจารย์มากมายที่เคยสั่งสอนเขามา

ทั้งหมดกลายเป็นเพียงละอองธุลีในความทรงจำ และกลายเป็นความตื่นเต้นที่แวบเข้ามาในยามสะดุ้งตื่นกลางดึกเป็นครั้งคราว

โดยเฉพาะฮาร์ดดิสก์ขนาดสี่เทราไบต์อันนั้น นั่นคือผลงานที่เขาสะสมมาแรมปี บัดนี้ก็ไม่รู้ว่าตกไปอยู่ในมือของไอ้บัดซบตัวไหน

และไม่รู้ว่าจะมีไอ้คนเฮงซวยคนไหนมารับช่วงต่อหนี้ในบัญชีฮวาเป่ย เงินในกระเป๋าตังค์วีแชต บัญชีเถาเป่า หรือแม้แต่บัญชีเว็บไซต์สีเทาของเขาไปบ้าง…