บทที่ 83 เขากล้าหาว่าลูกสาวแท้ๆ ของท่านเป็นเด็กผู้ชายเชียวนะ!

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง เสี่ยวอู๋หันขวับไปมอง ใบหน้าก็พลันเขียวคล้ำ… นี่ตนกำลังถูกคนสกุลเฉิงล้อมหน้าล้อมหลังไว้หมดแล้วหรือไร

เฉิงชู่ปี้ เจ้าคนที่มีข่าวลือว่าเสียสตินั่น ในมือถือท่อนไม้อยู่หนึ่งกิ่ง กำลังพุ่งตรงมาทางนี้ด้วยรังสีอำมหิตคุกรุ่น

ในจังหวะนั้นเอง ทางฝั่งสระน้ำพลันมีเสียงเล็กๆ ใสแจ๋วทว่าตะเบ็งดังลั่นของเจ้าหกสกุลเฉิงแว่วมา

"พี่สามเคยสอนไว้ว่าอะไรนะ… ห่าน ห่าน ห่าน โก่งคอร้องก้องนภา ขนขาวลอยล่องน้ำเขียว ขาแดงพายคลื่นคราม…"

"พวกเราพี่น้องขนสีดำกันหมดเลยลอยน้ำไม่ได้ แต่คุณยายมีขนสีขาว ท่านต้องลอยน้ำได้แน่ๆ"

"???" เสี่ยวอู๋ได้แต่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างด้วยความมึนงง ไอ้เด็กแสบนั่นมันพล่ามเรื่องอะไรของมันกันแน่?

หยางซื่อและป้าหลิวต่างยืนอึ้งตาค้าง ขนขาวลอยเหนือน้ำเขียวอะไรกัน เรื่องไร้สาระพรรค์ไหนเนี่ย

"เจ้า… เจ้าหกเฉิง!" เฉิงชู่ปี้แทบจะระเบิดอารมณ์ด้วยความเดือดดาล "แม่งเอ๊ย ขนขาวลอยเหนือน้ำเขียวกับผีน่ะสิ!"

คุณยายท่านนี้ดูแค่ปราดเดียวก็รู้ว่าร่างกายอ่อนแอขนาดนี้ ขาดการออกกำลังกายชัดๆ ขืนตกลงไปแล้วลอยได้ก็มีแต่ผีเท่านั้นแหละ

"พี่สาม…" เมื่อได้ยินเสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราดของพี่สาม น้องชายทั้งสามคนก็สะดุ้งโหยง ตัวหดเหลือแค่สองนิ้วทันที

"พวกเจ้า พอข้าหันหลังไปแค่แวบเดียวก็แอบหนีมาซนถึงนี่เชียวรึ!" เฉิงชู่ปี้ก้าวฉับๆ เข้าไปหา

พลันสายตาเหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มหน้าตาสะสวยคนนั้นเข้า 'อืม… เจ้าเด็กนี่มาทำอะไรที่นี่'

ทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาสนใจเรื่องหยุมหยิมพวกนั้น เฉิงชู่ปี้หน้าดำทะมึนก้าวยาวเดินผ่านเสี่ยวอู๋ที่กำลังยืนอึ้งตะลึงงันไป

เขาตรงดิ่งไปที่ริมสระน้ำ มองน้องชายทั้งสามที่กำลังเบียดเสียดกันเป็นก้อนกลม ทำท่าทางน่าสงสาร เสื้อผ้าเปียกโชกเป็นวงกว้าง

เห็นแล้วก็ทั้งโมโหทั้งขำ แต่ตอนนี้คือช่วงเวลาอบรมสั่งสอน จะปล่อยให้รังสีอำมหิตลดลงไม่ได้เด็ดขาด

เฉิงชู่ปี้ตีหน้าขรึม เอาท่อนไม้ในมือเคาะพื้นดังเปรี้ยง "พวกเจ้า… ไปขอโทษท่านยายเดี๋ยวนี้"

"ขออภัยขอรับท่านยาย พวกเราผิดไปแล้ว ขอท่านยายโปรดยกโทษให้ด้วยขอรับ"

พี่สามตอนโกรธนั้นล้อเล่นด้วยไม่ได้เด็ดขาด น้องชายทั้งสามจึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบคารวะหยางซื่อผู้มีผมขาวโพลนอย่างว่าง่ายและมีมารยาท

"ไม่เป็นไรหรอก เด็กน้อยทั้งสามคนนี้ช่างมีชีวิตชีวาและซื่อตรงดีแท้" หญิงชราแซ่หยางยิ้มให้อย่างใจกว้าง พลางพยักหน้าให้เฉิงชู่ปี้เล็กน้อย

"ขอบพระคุณท่านผู้เฒ่าที่เมตตาขอรับ น้องชายทั้งสามของข้านิสัยซุกซนเกินไป พูดจาเหลวไหลล่วงเกินท่านเข้าแล้ว กลับไปข้าจะอบรมสั่งสอนพวกมันให้หนักขอรับ"

เฉิงชู่ปี้ประสานมือคารวะอย่างสุภาพ

ในตอนนั้นเอง เสี่ยวอู๋ก็เดินกระฟัดกระเฟียดเข้ามา นางถลึงตาใส่เหล่าเด็กแสบตระกูลเฉิงทั้งสามคนอย่างดุดัน ก่อนจะหันไปถามหญิงชราแซ่หยางด้วยความเป็นห่วง "ท่านแม่ ท่านไม่เป็นไรนะเจ้าคะ"

เมื่อเห็นเด็กหนุ่มหน้าตาสะสวยคนนี้เรียกหญิงชราผมขาวโพลนว่าท่านแม่…

เฉิงชู่ปี้อดตะลึงไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าท่านป้าผมขาวผู้นี้จะมีบุตรที่ยังเล็กขนาดนี้

เมื่อเห็นสองแม่ลูกกำลังคุยกัน เฉิงชู่ปี้ก็เหลือบไปเห็นว่าเจ้าตัวแสบทั้งสามหน่ออาศัยจังหวะนี้แอบย่องหนีจากริมสระ วิ่งจู๊ดกลับจวนไปแล้ว

"ต้องขออภัยด้วยขอรับ น้องเสี่ยวอู๋ ท่านป้า ข้าต้องรีบไปตามจับน้องชายทั้งสามคนก่อน ขอตัวลา"

เฉิงชู่ปี้รีบประสานมือคารวะหญิงชราและเสี่ยวอู๋อีกครั้ง ก่อนจะสาวเท้าวิ่งไล่ตามไปทันที

"…?" หยางซื่อผมขาวและป้าหลิวมองตามแผ่นหลังของเฉิงชู่ปี้ที่วิ่งเตลิดไปอย่างมึนงง ก่อนจะหันกลับมามองเสี่ยวอู๋ที่กำลังยืนหน้าดำคร่ำเครียด

"อืม ดูท่าเม่ยเหนียงของแม่พอแต่งกายเป็นชายแล้วก็ดูหล่อเหลาไม่เบา จนคนเขาแยกแยะไม่ออกเชียวหนา" หยางซื่อผมขาวยกมือโอบกอดบุตรสาวคนรองที่ตนรักยิ่งพลางเอ่ยอย่างเอ็นดู

"น่าโมโหนัก เจ้าสามตระกูลเฉิงนี่…" เสี่ยวอู๋กัดฟันกรอด *ใครแม่งเป็นน้องชายของเจ้ากัน ข้าเป็นสตรี! สตรีนะเฟ้ย!*

หยางซื่อเงยหน้ามองตามไปด้วยความฉงน เห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าตาคมคายกำลังวิ่งไล่ตามเด็กสามคนนั้นไปไกลแล้ว

"เจ้ารู้จักเขาด้วยหรือ"

เสี่ยวอู๋ย่นจมูก สายตาดุดันจับจ้องแผ่นหลังของเฉิงชู่ปี้ไปพลางเอ่ย

"รู้จักสิเจ้าคะ เด็กสามคนที่พูดจาเลอะเทอะนั่นก็คือเจ้าสี่ เจ้าห้า เจ้าหกตระกูลเฉิง ส่วนไอ้คนตัวสูงที่สายตาแย่จนแยกไม่ออกนั่น ก็คือเจ้าสามตระกูลเฉิงเจ้าค่ะ"

ได้ยินเช่นนั้น หยางซื่อเกือบจะหลุดขำออกมา ทว่านางรู้นิสัยใจคอของลูกตนเองดี จึงเพียงแค่ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ

"แม่ก็นึกออกแล้ว คราวก่อนที่พวกอันธพาลในตลาดมาหาเรื่องถึงหน้าประตู ก็ได้เด็กตระกูลเฉิงพวกนี้แหละที่ออกหน้าจัดการให้"

"ดูท่า คงจะไปทำให้เม่ยเหนียงของแม่ขุ่นเคืองเข้าแล้วสินะ"

เสี่ยวอู๋ฮึดฮัด ริมฝีปากเชิดสูงจนแทบจะแขวนขวดน้ำมันได้สองใบ

"อย่าไปสนใจพวกนั้นเลยเจ้าค่ะ มาเถอะท่านแม่ ข้าช่วยพยุงท่านเอง ป้าหลิวก็เพิ่งหายป่วย อย่าเพิ่งเดินเหนื่อยเลยเจ้าค่ะ…"

คนทั้งกลุ่มพากันเดินมุ่งหน้ากลับบ้านต่อไป ทว่าหยางซื่อก็อดพึมพำขึ้นมาไม่ได้

"ไม่นึกเลยว่าคุณชายสามตระกูลเฉิงที่มีข่าวลือว่าเสียสติ ทั้งยังชอบพูดจาเพ้อเจ้อ แท้จริงแล้วจะเป็นชายหนุ่มที่ดูดีมีภูมิฐานและมีปฏิภาณกวีถึงเพียงนี้"

*ท่านแม่ ท่านต้องแยกแยะให้ถูกสิเจ้าคะ เขาเพิ่งจะมองบุตรสาวแท้ๆ ของท่านเป็นผู้ชายนะ!* เสี่ยวอู๋ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จ้องมองแผ่นหลังของเจ้าสามตระกูลเฉิงอย่างแค้นเคือง ชิ ฝากไว้ก่อนเถอะ…

#####

"นั่งลงให้เรียบร้อยทุกคน" เฉิงชู่ปี้เอามือไพล่หลัง สีหน้าบึ้งตึง จ้องมองเจ้าตัวแสบจอมซนทั้งสามคน

"พี่สาม พวกเราผิดไปแล้วขอรับ รับรองว่าคราวหน้าจะไม่ทำอีก" เจ้าสี่ตระกูลเฉิงยกมือลูบหูที่ถูกพี่สามดึงจนแดงก่ำ เอ่ยขึ้นอย่างว่าง่ายและจริงใจยิ่ง

เจ้าห้ากับเจ้าหกเองก็ไม่ต่างกัน ตอนนี้ต่างคนต่างทำตัวสงบเสงี่ยม ความเร็วในการยอมรับผิดนั้นรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ ส่วนจะหลาบจำไหมน่ะหรือ… เหอะ ฝันไปเถอะ พวกนี้มันประเภทตักเตือนจนปากเปียกปากแฉะก็ไม่ฟัง

ถ้าเอาไปไว้ในระบบโรงเรียนภาคบังคับเก้าปีล่ะก็ ไอ้เด็กพวกนี้ต้องเป็นพวกที่โดนเชิญผู้ปกครองมาพบวันเว้นวันอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่น่าเสียดายที่นี่ไม่ใช่โรงเรียน ส่วนผู้ปกครองน่ะหรือ… ช่างเถอะ พูดไปก็เท่านั้น ขืนผู้ปกครองที่เป็นอันธพาลนั่นอารมณ์ขึ้นมา มีหวังโรงเรียนพังพินาศแน่

"พี่สาม ก่อนหน้านี้ท่านเคยบอกไม่ใช่หรือว่าขนขาวลอยเหนือน้ำเขียวได้ แล้วไฉนคุณยายท่านนั้นถึงลอยไม่ได้เล่าขอรับ"

เฉิงชู่ปี้มองเจ้าหกที่กะพริบตาปริบๆ แล้วถอนหายใจยาวอย่างจนปัญญา "เฮ้อ เจ้าเห็นหรือยัง นี่แหละผลของการไม่อ่านหนังสือ ความรู้น้อยก็เป็นอย่างนี้แหละ"

"ถึงได้ทำให้เจ้าไม่เข้าใจแม้กระทั่งเรื่องง่ายๆ แค่นี้ เจ้าลองคิดดูสิ ห่านคืออะไร แล้วคนแก่คืออะไร"

"พี่สาม ข้ารู้แล้วขอรับ! ห่านน่ะมีขนนก แต่คนแก่มีเส้นผม มันไม่เหมือนกันขอรับ!" เจ้าห้าชิงตอบขึ้นมาอย่างว่องไว

"ไม่ใช่แค่นั้น ห่านเป็นสัตว์ปีก ขนของมันมีไขมันเคลือบอยู่เป็นจำนวนมาก อีกทั้งน้ำหนักตัวของห่านยังเบา โครงกระดูก…"

เฉิงชู่ปี้เริ่มอธิบายความแตกต่างโดยเนื้อแท้ระหว่างสัตว์ปีกที่ว่ายน้ำได้กับมนุษย์ให้น้องชายทั้งสามฟังอย่างใจเย็น

แน่นอนว่าความรู้เชิงลึกอย่างการจำแนกประเภทสัตว์ปีกกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตามหลักชีววิทยา ย่อมไม่ใช่สิ่งที่สมองน้อยๆ ของพวกมันจะเข้าใจได้ เฉิงชู่ปี้จึงไม่คิดจะอธิบายให้ละเอียดลึกซึ้งจนเกินไป

ในเวลาเดียวกัน หลี่เค่อยืนอยู่หน้าประตูแขวง สายตามองตามหลังองครักษ์หลี่หมิ่นซึ่งถือจดหมายมุ่งหน้าไปยังจวนสกุลเฉิงด้วยความเร่งรีบ

"องค์ชายทรงปราดเปรื่องยิ่งนักพะยะค่ะ ถึงกับคิดค้นวิธีเช่นนี้ขึ้นมาได้" องครักษ์หลี่จงเอ่ยด้วยความเลื่อมใสจากใจจริง

หลี่เค่อยิ้มอย่างผ่อนคลาย สะบัดแขนเสื้อกว้างอย่างสง่างาม "ย่อมเป็นธรรมดา ทว่าเรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปเป็นอันขาด มิเช่นนั้นข้าคงได้ขายหน้าแย่"

"องค์ชายโปรดวางพระทัย ต่อให้ตีข้าน้อยจนตาย ข้าน้อยก็ไม่มีวันปริปากพะยะค่ะ" หลี่จงรับคำด้วยความภักดี

แน่นอนว่า… หากเป็นฝ่าบาทที่ทรงถาม ในฐานะขุนนางผู้จงรักภักดีแห่งต้าถัง ย่อมต้องซื่อสัตย์ต่อฝ่าบาทเป็นอันดับแรกอยู่แล้ว…