บทที่ 82 เข้าใจแล้ว แต่หลานชาย สัดส่วนของเจ้านี่มัน…

คนทั้งห้องเหมือนโดนฟ้าผ่าจนตัวไหม้เกรียม ตาพร่ามัวมืดดำไปชั่วขณะ

ริมฝีปากของหยวนเทียนกังสั่นระริกไม่หยุด มือควักผ้ายันต์ขับไล่สิ่งชั่วร้ายออกมาแล้ว นึกอยากจะลงมืออยู่หลายครา

ซุนซือเหมี่ยวหลับตาลง ต่อให้เป็นสมองที่รอบรู้กว้างขวางปานใด ก็จินตนาการไม่ออกอยู่ดีว่าสิ่งที่เฉิงชู่ปี้วาดมันคือตัวประหลาดอะไรกันแน่

เฉิงชู่ปี้ถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวอย่างพึงพอใจ เพ่งพินิจมองดูสองรอบ อืม… ใช้ได้ ดูเหมือนมากทีเดียว

จากนั้นก็หันไปยิ้มยิงฟันให้กลุ่มผู้ชมที่ถูกพรสวรรค์ด้านการวาดภาพของตนทำให้ตะลึงจนตัวแข็งทื่อดั่งไก่ไม้

"อันนี้… ทุกคนคงดูออกใช่ไหมขอรับ? ข้าว่าข้าก็วาดได้เหมือนมากอยู่นะ…"

"พี่สาม นี่มัน… นี่มันช้างใช่ไหม? ข้าเคยเห็นนะ ท่านพ่อเคยพาข้าไปดู" เจ้าสี่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

เจ้าห้าก็พลอยตื่นเต้นผสมโรงไปด้วย "ใช่ ข้าก็เคยเห็น พี่สาม ท่านวาดได้ดีจริงๆ นี่มันคนกำลังขี่ช้างอยู่ใช่ไหม?"

"ช้างข้ายังไม่เคยเห็น มันกินได้ไหมอ่ะ?" เจ้าหกเม้มปากพลางลูบท้องถามด้วยความสงสัย

"พวกเจ้าสามคนหุบปากให้หมด! ไสหัวออกไปเลย!" สีหน้าของเฉิงชู่ปี้ดำคล้ำลงทันควัน พอยกท่าจะลุกขึ้น น้องชายทั้งสามก็อันตรธานหายไปนอกห้องในพริบตา

ทิ้งผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์แห่งต้าถังสองท่านที่สีหน้าด้านชาและแววตาสิ้นหวังอย่างยิ่งเอาไว้

"ภาพนี้คิดว่านักพรตทั้งสองท่านคงจะเข้าใจใช่ไหมขอรับ?"

"เข้าใจ แต่ว่านะหลานชู่ปี้ สัดส่วนของเจ้านี่มัน…"

หางตาของซุนซือเหมี่ยวกระตุกอย่างรุนแรง

เมื่อมองดูรูปร่างที่วาดจนเกินจริงนั่น

หยวนเทียนกังเหนื่อยล้าทางใจ อยากจะปิดกั้นประสาทสัมผัสทั้งหกเสียเดี๋ยวนี้ แล้วนอนแผ่ลงไปกับพื้นให้รู้แล้วรู้รอด

นักพรตอย่างข้ารู้อยู่แล้วเชียว มาจวนสกุลเฉิงทีไร มีเรื่องให้ขวัญผวารออยู่ทุกที

"ที่ทำแบบนี้ก็เพื่อให้พวกท่านมองเห็นได้ชัดเจนขึ้นมิใช่หรือขอรับ?" เฉิงชู่ปี้ทำหน้าจนปัญญา

ในฐานะบุคลากรทางการแพทย์ผู้เปี่ยมคุณภาพ หลายครั้งมักเป็นเช่นนี้ คือไม่ได้รับความเข้าใจจากผู้ป่วยและญาติผู้ป่วย

ทว่า ในเมื่อตนเป็นบุคลากรทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม ก็ต้องเสริมสร้างการสื่อสารและสร้างสัมพันธ์อันดีระหว่างแพทย์กับผู้ป่วย

ยึดผู้ป่วยเป็นศูนย์กลาง ยึดคุณภาพเป็นแกนหลัก ใส่ใจในชีวิต อุทิศความจริงใจ…

นี่ต่างหากถึงจะเป็นหน้าที่อันพึงกระทำของกำลังหลักด้านวิชาการประจำสถานีอนามัยระดับตำบลชั้นยอด

#####

สองผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ชื่อดังแห่งต้าถัง หนวดเครากระเซิง สายตาเลื่อนลอย สีหน้าทึ่มทื่อ

ก้าวเดินอย่างโซเซและหนักอึ้ง ลงบันไดไปขึ้นรถม้า

"นักพรตทั้งสองท่านเดินทางปลอดภัยนะขอรับ หากต้องการให้ผู้น้อยยื่นมือเข้าช่วย ก็บอกมาได้เลย"

เฉิงชู่ปี้ยืนอยู่หน้ารถม้า กำชับนักพรตทั้งสองท่านด้วยความกระตือรือร้น

"นอกจากวิธีสะ… สวนปัสสาวะที่เจ้าว่ามา กับการผ่าตัดรักษาแล้ว ไม่มีหนทางอื่นอีกแล้วจริงหรือ?"

ซุนซือเหมี่ยวอึกอักอยู่นานสองนาน ถึงได้ถามขึ้นมาอีกประโยค

เฉิงชู่ปี้ส่ายหน้า "ไม่มีแล้วจริงๆ ขอรับ นักพรตทั้งสองท่าน ผู้น้อยมิได้โอ้อวดตัวเองหรอกนะ

ในยุคนี้ ไม่มีใครเข้าใจโรคนี้ดีไปกว่าข้า ไม่มีใครเข้าใจต่อมลูกหมากดีไปกว่าข้าอีกแล้ว และเท่าที่ข้ารู้ ก็มีเพียงสองวิธีนี้เท่านั้น"

"วิธีแรกทำได้แค่แก้ปัญหาเฉพาะหน้า ซ้ำยังเสี่ยงต่อการติดเชื้อได้ง่าย ส่วนวิธีที่สองสามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่จำเป็นต้องลงมีดผ่าตัด"

"ขอบใจหลานชู่ปี้มากที่วันนี้เปิดใจพูดคุยอย่างตรงไปตรงมา อาตมากับสหายนักพรตหยวนได้ประโยชน์ไม่น้อย หากถึงวันนั้นจริงๆ ย่อมต้องมาเชิญเจ้าไปลงมือแน่นอน"

เมื่อมองดูรถม้าของนักพรตทั้งสองท่านแล่นห่างออกไปเรื่อยๆ เฉิงชู่ปี้ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

ข้ามมิติมาอยู่ในยุครุ่งเรืองแห่งต้าถัง เป็นคนเราก็ต้องมีไฟและมีเป้าหมายบ้าง ส่วนหน้าที่ของหมอ ย่อมเป็นการรักษาโรคช่วยชีวิตคน

เรื่องอื่นช่างมันก่อน ทุ่มเทความสามารถเท่าที่มีให้เต็มที่ก็ถือเป็นเรื่องดีแล้ว

เฉิงชู่ปี้หันหลังเดินกลับเข้าจวน ทว่าพอถึงหน้าประตู กลับรู้สึกว่ามีอะไรทะแม่งๆ

พอเดินเข้าจวนมาได้ไม่กี่ก้าว บ่าวเฝ้าประตูนายหนึ่งก็กลั้นใจไม่อยู่ รีบสาวเท้าเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

"คุณชายสาม ขอรับ คุณชายสี่ คุณชายห้า แล้วก็คุณชายหกออกไปข้างนอกแล้วขอรับ"

"พวกเขาออกจากจวนไปงั้นหรือ ทำไมข้าถึงไม่รู้?"

เฉิงชู่ปี้งงไปชั่วขณะ เมื่อครู่ตอนที่ตนเดินออกไปส่งแขก เจ้าพวกเด็กแสบทั้งสามยังเดินตามหลังตนอยู่เลยไม่ใช่หรือไง?

"เมื่อครู่มีแมววิ่งผ่านฝั่งตรงข้ามถนน คุณชายทั้งสามก็เลยวิ่งไล่ตามไปทันที บ่าวน้อยส่งคนไปตามดูแล้ว แต่ท่านก็รู้อยู่…"

เฉิงชู่ปี้ไม่พูดพร่ำทำเพลง สีหน้าเขียวคล้ำกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะคว้ากิ่งไม้ที่ตกอยู่ข้างทางขึ้นมา แล้วก้าวฉับๆ ออกจากประตูไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

#####

"คุณชายทั้งสาม กลับกันเถอะขอรับ…" บ่าวรับใช้มองดูเด็กแสบทั้งสามคนนี้แล้วก็ปวดกบาลเป็นที่สุด

เมื่อครู่คุณชายทั้งสามวิ่งไล่กวดแมวมาจนถึงที่นี่ เคราะห์ดีที่แมวตัวนั้นยังฉลาด รู้ว่าเด็กพวกนี้ตอแยด้วยไม่ได้ จึงอาศัยต้นไม้ข้างกำแพงกระโดดปีนป่ายข้ามกำแพงหนีไป รอดพ้นจากเงื้อมมือของสามคุณชายน้อยตระกูลเฉิงผู้มีพลังล้นเหลือไปได้

ทว่า เจ้าสี่ เจ้าห้า และเจ้าหกตระกูลเฉิงไม่ใช่พวกที่จะยอมแพ้ง่ายๆ เด็กทั้งสามคนมัวแต่วุ่นวายอยู่ที่นี่ตั้งนานสองนาน บ่าวรับใช้ห้ามจนปากเปียกปากแฉะก็ไร้ผล ได้แต่ยืนมองตาปริบๆ ด้วยความจนใจ

"ต้นไม้นี่ลื่นเกินไป ปีนยากจัง พวกเรากลับกันเถอะ…"

เจ้าห้าตระกูลเฉิงมองดูคราบตะไคร่น้ำที่เปรอะเปื้อนสองมือจากการปีนป่ายต้นไม้เมื่อครู่ อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาอย่างเสียดาย

"อืม วันนี้จะยอมปล่อยมันไปก่อน คราวหน้าค่อยมาสู้กันใหม่"

เจ้าหกตระกูลเฉิงอินจัด เอาดาบไม้ฟันต้นไม้ไปสองสามที ถึงได้ยอมเหน็บกลับเข้าเอวอย่างไม่สบอารมณ์

"พี่สี่ แล้วนี่จะทำยังไงดี ประเดี๋ยวพอกลับไป พี่สามจะไม่โมโหแย่หรือ?"

เจ้าห้าตระกูลเฉิงก้มมองดูคราบตะไคร่น้ำกับฝุ่นดินที่เปรอะเปื้อนไปทั้งตัวของตนเองและพี่น้องทั้งสอง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจคอไม่ดี

"คุณชายทั้งสามขอรับ ข้างหน้านั่นมีสระน้ำอยู่สระหนึ่ง พอจะล้างเนื้อล้างตัวได้ หรือว่าจะ…"

บ่าวรับใช้ยังพูดไม่ทันขาดคำ เด็กแสบทั้งสามที่ตาเป็นประกายขึ้นมาก็ใส่เกียร์หมาโกยแน่บไปทันที

จนปัญญา ตะโกนเรียกอย่างไรก็ไม่ยอมหยุด บ่าวรับใช้ทำได้เพียงเก็บเสื้อผ้าที่คุณชายสี่ถอดทิ้งไว้ใต้ต้นไม้ กับขวานไม้ที่คุณชายห้าทำหล่นเอาไว้ก่อน

น้ำในสระเป็นสีเขียวมรกตดูลึก ลึกลับ ด้านข้างมีโขดหินหลายก้อนทอดยื่นออกไปริมสระเพื่อให้คนยืนได้

สามพี่น้องเจ้าสี่ เจ้าห้า และเจ้าหกตระกูลเฉิงเริ่มล้างมืออยู่ริมสระน้ำพลางหัวเราะร่าเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน

เวลานี้เอง หญิงชราผมขาวโพลนนามว่าหยางซื่อ กำลังเดินผ่านทางนี้มาโดยมีสตรีวัยสามสิบเศษคอยประคองอยู่อย่างเบามือ

เมื่อเห็นเด็กน้อยทั้งสามกำลังหยอกล้อเล่นน้ำกันอยู่ที่ริมสระ หญิงชราหยางซื่อผู้มีจิตใจเมตตาก็อดไม่ได้ที่จะร้องเตือนขึ้นมา

"เด็กน้อยทั้งสาม น้ำในสระนี้เขียวคล้ำเพียงนี้ พวกเจ้าต้องระวังให้ดีนะ อย่าได้พลัดตกลงไปเชียว ตกลงไปไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ"

เจ้าหกตระกูลเฉิงมองหญิงชราผมขาวโพลนผู้นี้แวบหนึ่ง แล้วกวาดสายตามองไปยังสระน้ำสีเขียวมรกต

"ท่านยายพูดถูกพวกเราลงน้ำไม่ได้ แต่ว่าท่านยายลงน้ำได้นะ"

"???" หญิงชราผมขาวหยางซื่องงเป็นไก่ตาแตก หญิงวัยกลางคนป้าหลิวที่ประคองนางอยู่ชักเริ่มไม่พอใจ "อ้าว เจ้าเด็กนี่ ไฉนถึงพูดจาเช่นนี้เล่า?"

"ฮูหยินของข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของพวกเจ้าแท้ๆ เจ้ากลับมาพูดจา…"

เสี่ยวอู๋เห็นท่านแม่กับป้าหลิวยืนอยู่ริมสระน้ำ เหมือนกำลังยืนคุยกับเด็กสามคน จึงเกิดความสงสัย รีบสาวเท้าเดินตรงไปที่นั่น

ครั้นพอมองชัดๆ ว่าเด็กทั้งสามคนนั้นเป็นใคร ใบหน้าของเสี่ยวอู๋ก็พลันปรากฏเส้นดำพาดผ่านขึ้นมาทันที ที่แท้ก็คือเจ้าสี่ เจ้าห้า และเจ้าหกตระกูลเฉิง สามเด็กแสบพวกนี้นี่เอง…