บทที่ 81 ไม่มีใครเข้าใจโรคนี้ได้ดีไปกว่าข้าอีกแล้ว ไม่มีหรอก

"นี่มัน…" หยวนเทียนกังเห็นสีหน้าของเฉิงชู่ปี้ก็จนปัญญาเช่นกัน จึงหันไปหาซุนซือเหมี่ยว

นักพรตทั้งสองส่งสายตาคุยกันดุเดือด ดูท่าเจ้าเด็กนี่จะไม่เข้าใจว่าโรคหลินคืออะไร

'จะเอาไงดี ถอยตอนนี้เลยไหม'

'หรือสมองเขายังไม่หายดี เลยฟังศัพท์แพทย์ชั้นสูงของเราไม่รู้เรื่อง'

'งั้นลองพูดให้ง่ายกว่านี้ดูหน่อย'

'ได้ เจ้าเริ่มก่อนเลย…'

เฉิงชู่ปี้มองสองนักพรตที่ดึงเคราไปพลางส่งสายตาหยาดเยิ้มให้กันไปพลาง ครู่ใหญ่ซุนซือเหมี่ยวจึงยอมเปิดปาก

"หลานชู่ปี้ โรคหลินนี้ก็คืออาการปัสสาวะบ่อย ทว่าขับถ่ายไม่คล่อง ไหลกะปริดกะปรอยไม่สุด จึงเรียกว่าโรคหลิน…"

เฉิงชู่ปี้ถอนหายใจโล่งอกในที่สุด

"เข้าใจแล้ว ปวดปัสสาวะบ่อยๆ แต่ไหลออกยากใช่ไหมขอรับ"

"แล้วก็… ท้องน้อยของนักพรตท่านนั้น บวมเป่งจนมีเสียงน้ำกระฉอกอยู่ข้างในใช่หรือไม่?"

"…" เพียงไม่กี่ประโยคของเฉิงชู่ปี้ ก็ทำให้นักพรตทั้งสองที่เดิมหมดหวังไปแล้วตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

ทว่าต่อมา สายตาอันไร้มารยาทของเฉิงชู่ปี้ที่กวาดมองขึ้นๆ ลงๆ บนตัวพวกเขาทั้งสอง กลับทำให้ผู้ทรงศีลสูงวัยทั้งคู่รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง

"ที่จริงไม่ต้องอายหรอกขอรับ…" เฉิงชู่ปี้ยิ้มอย่างมั่นใจ กวาดสายตามองหมอเฒ่าเจนสนามทั้งสองท่านที่รักษาคนอื่นได้แต่รักษาตัวเองไม่ได้

"หลานชู่ปี้ เจ้าหมายความว่าอย่างไร" ซุนซือเหมี่ยวกับหยวนเทียนกังรู้สึกว่ายากจะตามกระบวนการคิดอันพิลึกพิลั่นของเจ้าสามตระกูลเฉิงผู้นี้ได้ทัน

เมื่อเห็นสีหน้าของนักพรตทั้งสองที่ดูไร้เดียงสาแต่แฝงความตึงเครียดไว้เล็กน้อย เฉิงชู่ปี้ก็แค่นหัวเราะ

"ยอมรับมาเถอะขอรับ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร นักพรตทั้งสองท่าน ไม่เห็นต้องมามุก 'เพื่อนข้าฝากถาม' เลย พวกเราล้วนเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ป่วยเป็นโรคนี้ก็เข้าใจได้น่า"

"???" มุกเพื่อนข้าฝากถามอะไรกัน แล้วที่ว่าเข้าใจได้มันหมายความว่ายังไง

สองผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการแพทย์ต้าถังเกือบจะระเบิดอารมณ์ออกมาแล้ว ต่างพากันหน้าดำคร่ำเครียดมองเจ้าสามตระกูลเฉิงที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจแบบแปลกๆ

ซุนซือเหมี่ยวสูดหายใจเข้าลึก ยกมือปรามหยวนเทียนกังที่กำลังหน้าดำจะอ้าปากด่าคน ใจเย็นไว้ อย่าไปถือสาหาความกับเจ้าสามตระกูลเฉิงเลย

"หลานชู่ปี้โปรดระวังวาจา อาตมากับสหายนักพรตหยวนร่างกายแข็งแรงมาตลอด ออกกำลังด้วยวิชาห้าสัตว์เสียนสู้ทุกเมื่อเชื่อวัน หามีโรคหลินนี้ไม่"

เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของนักพรตทั้งสองดูจะไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด หลังจากเฉิงชู่ปี้ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาก็เริ่มทบทวนตนเอง

ช่างเถอะ ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นโรคนี้จริงหรือไม่ ตนก็แค่มีหน้าที่ให้คำปรึกษา หากต้องรักษาจริงๆ เดี๋ยวก็ได้เห็นต่อมลูกหมากของหมอนั่นเองแหละ

"ผู้น้อยวู่วามไปเอง ขอสองท่านนักพรตโปรดระงับโทสะด้วยขอรับ"

"ผู้น้อยขอเสียมารยาทถามสักคำ ไม่ทราบว่านักพรตท่านนั้นปีนี้อายุเท่าใด น่าจะสี่สิบห้าขึ้นไปหรือแก่กว่านั้นใช่หรือไม่ขอรับ"

"แล้วโรคนี้ก็เกิดขึ้นเฉพาะกับบุรุษวัยกลางคนขึ้นไปเท่านั้น สตรีไม่ว่าจะวัยใดก็ไม่เคยมีอาการเช่นนี้มาก่อน ข้าพูดถูกหรือไม่"

"เจ้ารู้จักโรคนี้จริงๆ รึ" หยวนเทียนกังเผยสีหน้าตกตะลึง เจ้าเด็กนี่ แค่ฟังไม่กี่ประโยคกลับวินิจฉัยออกมาได้แม่นยำถึงเพียงนี้เชียวหรือ

เฉิงชู่ปี้หัวเราะหึๆ ทั่วทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิ มั่นใจ และสุขุม ในยุคสมัยนี้ ไม่มีใครเข้าใจเรื่องต่อมลูกหมากไปมากกว่าข้าอีกแล้ว ไม่มีหรอก

"ข้าก็ต้องรู้อยู่แล้วขอรับ หากการคาดเดาของข้าไม่ผิดพลาด มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะเป็นต่อมลูกหมากอักเสบ หรือไม่ก็ต่อมลูกหมากโตที่เกิดจากการอักเสบซ้ำๆ"

"ต่อมลูกหมาก… นั่น มันคือสิ่งใดกัน" นักพรตทั้งสองมีสีหน้างุนงง สับสนไปหมดอย่างแท้จริง

เฉิงชู่ปี้เห็นท่าทางเหวอรับประทานของนักพรตทั้งสองก็หัวเราะหึๆ ยกมือขวาขึ้นดีดนิ้วเป๊าะ "เจ้าสี่!"

พริบตาต่อมา เจ้าสี่ก็ราวกับสุนัขต้อนแกะที่ได้ยินคำสั่ง พุ่งพรวดมาหยุดอยู่ตรงหน้าพี่สามของตน ยืดอกผึ่งผาย "อยู่ขอรับ พี่สามมีอะไรจะสั่งการ"

"ไป เอากระดานวาดรูปกับแท่งถ่านของข้ามา"

"!!!"

ผู้เชี่ยวชาญการแพทย์แห่งต้าถังทั้งสองสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เจ้าสี่เองก็หน้าดำทะมึนเช่นกัน

"พี่สาม ท่านคิดจะทำอะไรน่ะ"

เมื่อเผชิญกับสายตาเคลือบแคลงของทั้งสามคน เฉิงชู่ปี้ก็ชักไม่สบอารมณ์

"สั่งให้ไปก็ไปสิ จะพูดมากทำไม พี่สามจะอธิบายให้นักพรตทั้งสองฟังว่าอะไรคือต่อมลูกหมากและต่อมลูกหมากโต"

"หลานชู่ปี้ ไม่วาดภาพจะได้หรือไม่" หยวนเทียนกังพอนึกถึงมนุษย์กิ่งไม้คราวก่อนขึ้นมา ทั้งร่างก็พลันขนลุกซู่ สันหลังเย็นวาบ

เกิดมาทั้งชีวิตเพิ่งเคยเห็นภาพวาดที่อัปลักษณ์และบิดเบี้ยวได้ถึงเพียงนั้น มันไม่ใช่แค่แสบตา แต่มันทำเอาตาบอดได้เลยต่างหาก

ซุนซือเหมี่ยวเองก็ฝืนยิ้มประจบ "หลานชู่ปี้ ยังมีวิธีอื่นที่จะอธิบายให้เข้าใจกระจ่างแจ้งได้อีกหรือไม่"

เฉิงชู่ปี้หัวเราะร่า "ไม่อยากให้วาด เช่นนั้นก็หาอาจารย์ใหญ่ เอ่อ หาตัวอย่างจริงมาเทียบเลยแล้วกัน เจ้าสี่"

"ขอรับ" เจ้าสี่ยังคงเชิดหน้าขึ้นอย่างองอาจ เจ้าห้ากับเจ้าหกที่แอบย่องเข้ามาทีหลังมองพี่สี่ด้วยความเลื่อมใสยิ่งนัก

"มา ถอดเสื้อผ้าออกซะ"

"???" นักพรตทั้งสองหน้ามืดทะมึน พวกเราไม่ใช่คนแบบที่เจ้าคิดนะ

เจ้าสี่ตกใจจนหนีบขาสองข้างแน่นโดยสัญชาตญาณ สองมือรีบกุมสายรัดเอวไว้ "พี่สามท่านจะทำอะไรน่ะ ท่านพ่อบอกว่าห้ามทำเรื่องมั่วซั่วนะ"

"…" เฉิงชู่ปี้อึ้งไปเลย เชี่ย ตกใจจริงๆ ให้ตายสิ ช่างเป็นพ่อแท้ๆ ที่รักและห่วงใยลูกเสียจริง คำสั่งสอนเช่นนี้ก็ถูกต้องอยู่หรอก

แต่เจ้าสี่ เจ้าแม่งหมายความว่ายังไงกันฟะ?!

"อย่ามาพูดจาไร้สาระ ข้าแค่จะอธิบายให้นักพรตทั้งสองฟังว่าต่อมลูกหมากอยู่ตรงไหน… อ้าว? อ้าว? อ้าว?…"

ยังพูดไม่ทันจบ เจ้าสี่ที่คอยจับสายรัดเอวไว้แน่นก็หมุนตัววิ่งหนีเตลิด "ข้าไม่เชื่อหรอก เจ้าห้าเจ้าหกวิ่งเร็ว…"

เจ้าห้ากับเจ้าหกก็ราวกับสายฟ้าสีดำสองสาย พุ่งแวบเดียวออกไปนอกห้อง ทิ้งให้บุรุษร่างใหญ่สามคนยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก

สายตาของเฉิงชู่ปี้เบนกลับมา แล้วหยุดลงที่ผู้ทรงศีลทั้งสอง สายตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นทำเอานักพรตชื่อดังแห่งต้าถังทั้งสองเกิดอาการตื่นตระหนกขึ้นมา

"เอาเป็นว่า… หลานชู่ปี้ เจ้าวาดรูปเถิด"

หยวนเทียนกังกับซุนซือเหมี่ยวส่งสายตากันไปมา ไม่รอให้เฉิงชู่ปี้พูดสิ่งใดให้กระอักกระอ่วนใจ ก็รีบแย่งกันชิงเสนอความเห็นทันที

แม้ว่าภาพวาดของเฉิงชู่ปี้จะอุบาทว์ตาจนทนดูไม่ได้ ทว่าสิ่งที่เขาพูดมาก็มีเหตุผลอย่างยิ่ง

หากไม่มีวิธีที่เห็นภาพชัดเจน อาศัยเพียงฝีปากของเฉิงชู่ปี้ที่ชอบพล่ามเรื่องประหลาดๆ เก้าในสิบส่วนคงไม่มีทางเข้าใจได้เลยว่าไอ้ต่อมลูกหมากบ้าบอนั่นมันคืออะไรกันแน่

ในที่สุด กระดานวาดรูปและแท่งถ่านก็ถูกส่งมาถึงมือของเฉิงชู่ปี้ เฉิงชู่ปี้กระแอมไอเคลียร์ลำคอ ขยับข้อมือไปมา

เป็นไปตามคาด วงกลมหนึ่งวง กิ่งไม้ห้ากิ่ง มนุษย์กิ่งไม้อันสมบูรณ์แบบพลันปรากฏสู่สายตาของเหล่าผู้ชมที่หน้าดำคร่ำเครียด

อืม เจ้าสี่ เจ้าห้า และเจ้าหกตระกูลเฉิงแอบย่องกลับมานั่งยองๆ มุงดูความสนุกอยู่อีกด้านหนึ่งแล้ว

ซุนซือเหมี่ยวสูดหายใจเข้าลึก ขยับลำคอที่แข็งเกร็ง รวบรวมความกล้าอีกครั้งทอดสายตามองไปยังมนุษย์กิ่งไม้นั้น กำลังคิดจะเอ่ยปากถาม

กลับเห็นว่าเฉิงชู่ปี้ยังคงปลดปล่อยพรสวรรค์ทางศิลปะอันชวนขนพองสยองเกล้า ก้มหน้าก้มตารังสรรค์ผลงานต่อไปอย่างเมามัน…

"!!!"