บทที่ 80 อาตมามีสหายธรรมท่านหนึ่ง ป่วยเป็นโรคทางเดินปัสสาวะ…

เฉิงชู่ปี้ได้แต่ยืนอึ้งท่ามกลางสายลม มองดูน้องชายแท้ๆ สามคนที่คอยขัดขากันเอง แถมยังทำหน้าทะเล้นใส่เขาอีก

แม่งเอ๊ย อยากจะเตะสั่งสอนเรียงตัวให้กระเด็นลงสระน้ำไปให้หมด จะได้รู้ซึ้งถึงความรู้สึกของพี่ชายที่โกรธจนแทบกระอักเลือดเพราะสั่งสอนไม่จำบ้าง

แต่ก็ได้แค่คิด จะโมโหไม่ได้ ยังไงเสียตอนนี้ตนก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว จะเอาแต่ใช้กำลังข่มคนอื่นแบบท่านพ่อทุกวี่วันไม่ได้

เขาหายใจเข้าลึกๆ มองดูห่านขาวตัวใหญ่น่าสงสารตัวนั้นแล้วก็ทั้งโมโหทั้งขำ

พลังการต่อสู้ระดับห่านในหมู่บ้านชนบทนี่จัดเป็นอิทธิพลมืดชัดๆ เห็นหน้าใครไม่เข้าตาก็กางปีกพุ่งชนได้หมด

ถือเป็น 'ฮันนี่แบดเจอร์' แห่งวงการสัตว์ปีกผู้ไม่กลัวฟ้ากลัวดินแท้ๆ แต่กลับต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเด็กแสบทั้งสามแห่งตระกูลเฉิง ก็ทำได้เพียงตัวสั่นงันงก เผ่นหนีหัวซุกหัวซุน…

สระน้ำสีเขียวมรกตนั่น เกรงว่าคงไม่ได้ทำความสะอาดเลยตั้งแต่เข้าฤดูหนาวมา ห่านที่กำลังตื่นตระหนกยังคงยืดคอร้องเป็นพักๆ

ดูท่ามันคงอยากจะกางปีกบินหนีไปบนท้องฟ้าอย่างอิสระใจจะขาด เพื่อหลบหนีไปจากตระกูลเฉิงอันตรายแห่งนี้

กิ่งหลิวเขียวขจีริมสระน้ำทอดกิ่งระผิวน้ำ ดูมีกลิ่นอายบทกวีและภาพวาดอยู่บ้างจริงๆ

“พี่สามมองห่านจนตาค้างไปแล้วหรือ” เจ้าห้าตระกูลเฉิงในเวลานี้ไม่ลูบก้นแล้ว เขาแอบมองเฉิงชู่ปี้อย่างลับๆ ล่อๆ พลางพึมพำเสียงเบา

เจ้าสี่ครุ่นคิดอย่างจริงจังก่อนตอบว่า “พี่สามอาจจะกำลังคิดหาวิธีเชือดห่านอยู่ก็ได้”

“ไม่รู้ว่าจะอร่อยหรือเปล่า” เจ้าหกสกุลเฉิงจ้องห่านตัวนั้นตาเขม็ง พลางสูดน้ำลายจนเกิดเสียงดังฟี้ด

พอได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วข้างหู เฉิงชู่ปี้ก็เงยหน้าขึ้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก

“พวกเจ้าสามคน หุบปากกันหน่อยได้ไหม อารมณ์กวีบทภาพวาดของข้าถูกพวกเจ้าทำพังหมดแล้วเนี่ย”

เจ้าห้าสกุลเฉิงตาเป็นประกาย “พี่สามแต่งกลอนเป็นด้วยหรือ”

“ข้าก็แต่งเป็นเหมือนกันแหละ” เจ้าสี่ชักไม่สบอารมณ์ “อย่างไรเสียพวกเราก็คัดคัมภีร์พันอักษรมาตั้งหลายวันแล้วนะ”

“ไหนเจ้าลองแต่งให้ข้าดูซิ” กร๊อบ! เฉิงชู่ปี้เกือบทำคอเคล็ด เขาสูดปากด้วยความเจ็บพลางยกมือขึ้นนวดคอ “ถ้าแต่งไม่ออก ข้าจะหวดเจ้าให้ก้นลาย”

“เรื่องแค่นี้จะยากอะไร พี่สามฟังให้ดีล่ะ… พี่สามพี่สี่ พี่ห้าน้องหก พวกเราสี่คน ยืนดูห่านขาว”

“ยอดเยี่ยม!” เจ้าห้ากับเจ้าหกรีบปรบมือ แววตาเปี่ยมด้วยความเลื่อมใสศรัทธาจ้องมองพี่สี่คนนี้ “พี่สี่เก่งกาจจริงๆ ถึงกับแต่งบทกวีเป็นแล้ว”

“???” เฉิงชู่ปี้สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง มองดูเจ้าสี่ที่กำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง พลางประสานมือขอบคุณเหล่าน้องชายที่ช่วยตบมือสนับสนุน

อยู่นานทีเดียวกว่าจะสะกดกลั้นความอยากถีบมันลงสระบัวเอาไว้ได้ แม่งเอ๊ย แบบนี้เรียกว่าบทกวีได้ด้วยหรือ!

“พี่สาม ถึงตาท่านแล้ว ขอคำชี้แนะด้วย” เจ้าสี่ดูเหมือนจะไม่รับรู้ถึงรังสีอำมหิตของเฉิงชู่ปี้ หันกลับมาเลิกคิ้วท้าทายใส่เฉิงชู่ปี้

“ข้า… ได้ๆ วันนี้จะให้พวกเจ้าได้เห็นความสามารถของพี่สาม…”

เฉิงชู่ปี้หน้าดำทะมึน กำหมัดแน่นแล้วคลายออก ช่างเถอะ ช่างเถอะ ในฐานะผู้แบกรับภูมิปัญญาของตระกูลเฉิง จะเอาแต่ใช้กำลังข่มเหงผู้คนตลอดไปไม่ได้

บางครั้งก็ต้องเอาชนะใจด้วยความสามารถ ให้เจ้าเด็กเมื่อวานซืนสามคนนี้ได้ประจักษ์ถึงพรสวรรค์ทางวรรณศิลป์อันน่าสะพรึงกลัวของไอ้หนุ่มที่เลิศเลอที่สุดในตระกูลเฉิงเสียบ้าง

เฉิงชู่ปี้กวาดสายตามอง ห่านขาวใหญ่ตัวหนึ่งยังคงว่ายน้ำอย่างตื่นตระหนกอยู่ในสระ มันยืดคอที่เหมาะเจาะที่สุดสำหรับการนำไปทำอาหารรสเผ็ดชาพลางส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา

อุ้งตีนห่านสีแดงสดที่หากใส่เครื่องเทศตุ๋นพะโล้คงจะอร่อยเลิศล้ำ กำลังพุ้ยน้ำใสกระจ่างไปมา

เฉิงชู่ปี้สะบัดศีรษะขจัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นทิ้งไป ไพล่มือทั้งสองไว้ข้างหลัง ยืดอกยืนตระหง่าน

“ห่าน ห่าน ห่าน คดคอร้องขับขานสู่เวหา ขนขาวลอยเด่นเหนือน้ำเขียว ขาแดงแหวกคลื่นใสพลิ้วพราย”

“…” รออยู่นาน กลับไม่มีเสียงปรบมือ ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีเสียงโห่ร้องชื่นชม เฉิงชู่ปี้หันหน้ากลับมาด้วยความงุนงงสับสน

เห็นน้องชายทั้งสามคนยืนมองตนเองอย่างบื้อใบ้ ในสายตานั้น ราวกับมีความเวทนาอยู่สามส่วน ความจนใจสองส่วน และความเสียดายอีกห้าส่วนกระมัง

“เฮ้ย พวกเจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน บทกวีดีเยี่ยมขนาดนี้ พวกเจ้าทำหน้าตาแบบไหนกันเนี่ย”

“ฮะๆ ไพเราะมาก ไพเราะจริงๆ ใช่หรือไม่เจ้าห้า เจ้าหก” เจ้าสี่รีบปรบมือ เจ้าห้ากับเจ้าหกจึงรีบทำตาม

“พี่สาม พวกเราขอตัวไปคารวะท่านพ่อก่อนนะ ท่านค่อยๆ เดินล่ะ” พอปรบมือเสร็จ เจ้าสี่ก็ส่งสายตาให้น้องชายทั้งสอง

“ดูท่าพี่สามจะยังไม่หายดีจริงๆ กลอนที่แต่งยังสัมผัสไม่คล้องจองเลย”

“นั่นสิ พี่สามผู้น่าสงสาร เฮ้อ… กลอนบทเดียวยังแต่งไม่จบเลยด้วยซ้ำ”

“???” เฉิงชู่ปี้ยืนอึ้งราวกับไก่ไม้ ได้แต่มองดูน้องชายทั้งสามส่ายหัวถอนหายใจแล้วสาวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว

ความรู้สึกพังยับเยิน… นี่มันบทกวีระดับตำนานที่ตกทอดมานับพันปีเลยนะโว้ย! ไอ้เด็กเวรพวกนี้!

ทันใดนั้น เสียงร้องกวนประสาทของเจ้าห่านขาวตัวใหญ่ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เฉิงชู่ปี้หันขวับกลับไปทันที

พอเด็กแสบทั้งสามจากไป เจ้าห่านขาวก็กลับมาอวดเบ่งวางก้ามใส่อีกครั้ง

มันสะบัดละอองน้ำแล้วก้าวขึ้นมาบนขอบสระ พอเห็นสายตาที่เฉิงชู่ปี้จ้องมา มันก็เอียงคอพลางกางปีกออกเล็กน้อย

ท่าทางเหมือนกำลังท้าทายว่า 'มองอะไรของมึง? แน่จริงลองมองอีกทีสิ?'

'มองแล้วจะทำไมล่ะวะ!' เฉิงชู่ปี้เดือดปุดขึ้นมาทันที

ความแค้นพุ่งพล่านขึ้นมาทันควัน ในเมื่อสั่งสอนไอ้เด็กไร้หัวศิลปะทางวรรณกรรมสามคนนั้นไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะจัดการกับนกเป็ดน้ำอย่างเจ้าไม่ได้เสียหน่อย!

เฉิงชู่ปี้ถกแขนเสื้อขึ้น เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม แล้วสาวเท้าก้าวใหญ่ตรงเข้าไปประจันหน้ากับเจ้าห่านขาวทันที

คอยดูเถอะ ตีนห่านตุ๋นน้ำแดง คอห่านผัดเผ็ด ตับห่านทอดหอมกรุ่น ห่านย่างกวางตุ้ง…

เจ้าสี่ เจ้าห้า และเจ้าหกแห่งสกุลเฉิงเพิ่งเดินไปได้ไม่ไกล ก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของเจ้าห่านขาวตัวใหญ่ดังแว่วมาจากด้านหลัง ทำเอาเด็กแสบทั้งสามถึงกับสะดุ้งโหยง

พอหันหลังกลับไป ก็เห็นพี่สามหิ้วเจ้าห่านขาวตัวใหญ่เดินตามหลังมาด้วยรังสีอำมหิตท่วมท้น

ไม่ต้องรอให้ใครเตือน เด็กแสบทั้งสามส่งเสียงหวีดร้อง วิ่งเตลิดเปิดเปิงล้มลุกคลุกคลานมุ่งหน้าไปยังห้องโถงหน้า การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วรวดเร็วจนแทบจะเห็นเป็นภาพติดตา

เฉิงชู่ปี้มองจนตาค้าง สมแล้วที่เป็นเด็กเปรตที่ป่วนยิ่งกว่าหมา ความเร็วระดับนี้ เกรงว่าแม้แต่หมาก็ยังวิ่งตามไม่ทัน

…

"ถึงแล้ว…" หยวนเทียนกังเลิกม่านรถขึ้น กระโดดลงจากรถม้าอย่างคล่องแคล่ว พลางกวาดตามองประตูจวนอันคุ้นเคยนี้

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่จวนหลูกั๋วกง ซึ่งแต่ก่อนผู้คนแทบจะพากันเดินเลี่ยงหนี กลับกลายเป็นสถานที่ที่คนทั้งสองเข้าออกอยู่บ่อยครั้งไปเสียได้

“สหายนักพรตหยวน ไปด้วยกันเถิด” ซุนซือเหมี่ยวลงมาจากรถม้าพลางลูบเครายาว แล้วพยักหน้าให้หยวนเทียนกังเล็กน้อย

สองผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ชื่อดังแห่งต้าถัง ยอดคนเหนือโลกีย์ได้เดินทางมาถึงพร้อมกันอีกครา

ไม่นานนัก ข่าวที่ว่านักพรตทั้งสองท่านมาเยือนถึงเรือนเพื่อพบเขาด้วยมีธุระสำคัญ ก็ลอยเข้าหูเฉิงชู่ปี้

หลังจากทักทายสองนักพรตที่คุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดีแล้ว ทั้งเจ้าบ้านและแขกต่างก็รั้งนั่งลงประจำที่ เฉิงชู่ปี้มองดูนักพรตทั้งสองท่านที่เอาแต่อึกอักเหมือนอยากจะพูดแต่ก็ไม่พูดออกมาสักที ก่อนจะเอ่ยปากถามขึ้น

"ไม่ทราบว่าท่านนักพรตทั้งสองมาหาหลานในครานี้ มีเรื่องอันใดหรือขอรับ?"

หยวนเทียนกังส่งสายตาให้ซุนซือเหมี่ยวคราหนึ่ง ก่อนจะกระแอมไอเบาๆ พลางเผยยิ้มละไมที่ดูล้ำลึกเกินหยั่งถึง

"อาตมามีสหายนักพรตอยู่ผู้หนึ่ง ป่วยเป็นโรคหลิน อาตมากับสหายนักพรตซุนเคยร่วมกันตรวจรักษาให้เขาแล้ว แต่น่าเสียดาย… ผลของยาและการรักษากลับไม่ได้ผลดีนัก"

"เดี๋ยวก่อนขอรับ… โรคหลินนั่นคือโรคอะไรกัน?" เฉิงชู่ปี้ทำหน้ามึนงงเป็นไก่ตาแตก มืดแปดด้านไปหมด

โรคหลินงั้นรึ? บ้าจริง! ข้าไม่ได้เรียนแพทย์แผนจีนมาเสียหน่อย โรคหนองในล่ะข้ายังพอรู้จักอยู่บ้าง!

ถ้าจะรักษาไอ้โรคนั่น ข้าคงต้องรอให้สั่งน้ำมูกใสๆ หยดลงในจานเพาะเชื้อ แล้วเพาะยาเพนิซิลลินออกมาให้ได้เสียก่อน ถึงค่อยว่ากัน

"เอ่อ เรื่องนี้…" หยวนเทียนกังชะงักงัน คำพูดที่เตรียมจะเอ่ยต่อพลันติดแหง็กอยู่ในลำคอ

อึกอักอยู่นานสองนาน หยวนเทียนกังถึงเค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง "ก็คือ… ความร้อนตกค้างที่ส่วนล่างของร่างกาย จึงเรียกว่าโรคหลิน"

"???"

เฉิงชู่ปี้หน้าดำทะมึน สีหน้ายิ่งมึนงงหนักกว่าเดิม แทบอยากจะกระชากคอเสื้อท่านนักพรตหยวนมาเขย่าแล้วตะโกนใส่หน้าว่าให้พูดภาษาคน! นี่มันเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรกันเนี่ย