บทที่ 79 โรคนี้ช่างทรมานจนข้าเหนื่อยล้าไปทั้งกายและใจ…

ภายในตำหนักต้าอัน ชายชราผู้มีเส้นผมและเคราขาวโพลน ใบหน้าดูซูบเซียวอิดโรยกำลังเอนกายพิงตั่งอยู่

ซุนซือเหมี่ยวนั่งอยู่ข้างตั่ง หลับตาหรี่คิ้วตรวจชีพจรอยู่นานสองนาน ก่อนจะลืมตาขึ้นกล่าว

"ไท่ซ่างหวง หลายวันมานี้ทรงรู้สึกเช่นไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ"

ชายชราผู้นี้คือปฐมจักรพรรดิผู้ก่อตั้งต้าถังที่สละราชบัลลังก์ไปเมื่อปีอู่เต๋อที่เก้า นามว่าหลี่ยวน ไท่ซ่างหวงแห่งยุคปัจจุบัน

หลี่ยวนฝืนยิ้มแล้วยันกายลุกขึ้นนั่ง "หลายวันมานี้ เรายังคงรู้สึกไม่คล่องตัว มีเพียงช่วงที่กินยาเท่านั้นที่พอจะทุเลาลงได้บ้าง… ท่านนักพรตซุน โรคนี้ไม่มีวิธีที่รักษาให้หายขาดได้เลยหรือ"

"เรื่องนี้… ทูลไท่ซ่างหวง อาตมาจนปัญญา ไร้หนทางที่ดีกว่านี้แล้วจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ" ซุนซือเหมี่ยวถอนหายใจอย่างจนใจ น้ำเสียงค่อนข้างหดหู่

เมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของซุนซือเหมี่ยว หลี่ยวนก็โบกมือยิ้มให้ด้วยความเมตตา

"ช่างเถอะ เราไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ท่านนักพรตลำบากใจ เพียงแต่โรคนี้มันทรมานทั้งวันทั้งคืน จนทำให้เราเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เฮ้อ…"

"ขอบพระทัยไท่ซ่างหวงที่ทรงเข้าอกเข้าใจอาตมา ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องรักษาอารมณ์ให้แจ่มใส และควรลุกขึ้นเดินไปมาให้บ่อยขึ้นพ่ะย่ะค่ะ"

หลี่ยวนพยักหน้า มองดูซุนซือเหมี่ยวเขียนเทียบยาเสร็จแล้วส่งให้หมอหลวงที่ยืนรออยู่ด้านข้าง จากนั้นจึงลุกขึ้นยืนด้วยตนเอง และมองส่งซุนซือเหมี่ยวเดินจากไป

"ไท่ซ่างหวง ได้เวลาแล้ว พระองค์จะเสวยเลยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" ขันทีคนหนึ่งก้าวขึ้นมาด้านหน้า เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"ยังก่อน เราขอไป…" หลี่ยวนโบกมืออย่างหงุดหงิดเล็กน้อยพลางส่งสัญญาณ

ไม่นานนัก หลี่ยวนก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ โดยมีขันทีนำผ้าม่านแพรไหมมากั้นล้อมรอบเอาไว้ จากนั้นทุกคนก็ได้ยินเสียงคล้ายหยาดฝนโปรยปรายแผ่วเบาหยดลงพื้น

เพียงแต่เสียงนั้นดังอยู่ได้แค่ครู่เดียวก็พลันชะงักไปเหมือนท่อน้ำอุดตัน ต้องรออยู่พักใหญ่ ถึงจะมีเสียงหยดติ๋งๆ ดังขึ้นมาทีละนิด…

หลี่ยวนเงยหน้าขึ้นมองเพดาน แล้วเริ่มกลั้นหายใจ ออกแรงเบ่งอีกครั้ง

สีหน้าของเหล่าขันทีดูสงบแน่นิ่ง แววตาเหม่อลอยและด้านชา พวกเขาคุ้นชินกับภาพเหตุการณ์เช่นนี้มาเนิ่นนานแล้ว

ผ่านไปเนิ่นนาน หลี่ยวนก้มมองรอยเปียกชื้นบนชายเสื้อของตน พลางทำหน้าเหมือนไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป "เราจะอาบน้ำ…"

#####

เฉิงชู่ปี้ เจ้าเด็กหนุ่มแห่งจวนหลูกั๋วกงที่เคยเมาค้างจนวิญญาณหลุด พอฟื้นขึ้นมาก็กลายเป็นคนความจำเสื่อมแถมยังสติเฟื่อง

จู่ๆ กลับมีความรู้วิชาแพทย์อันน่าอัศจรรย์ สามารถใช้มีดเล่มเล็กกรีดผ่าเปิดอกผ่าท้องคนได้ ไม่เพียงแต่จะตัดลำไส้กระต่าย ลำไส้สุนัขทิ้งไป แล้วยังทำให้พวกมันกลับมาวิ่งเล่นกระโดดโลดเต้นได้โดยไม่ตายเท่านั้น

ยังรักษาอาการของอี้กั๋วกง แม่ทัพใหญ่ฉินฉยง ผู้ซึ่งตลอดหลายปีมานี้ไม่อาจควบม้ากวัดแกว่งอาวุธท่องไปในสมรภูมิได้เหมือนก่อนเพราะแผลเก่ากำเริบ ให้หายเป็นปลิดทิ้งได้อีกด้วย

ณ โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ข่าวเรื่องแม่ทัพใหญ่ฉินฉยงได้รับการรักษาจนหายดีและกลับมามีพละกำลังเต็มเปี่ยม กำลังกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่เหล่าลูกค้าต่างพากันจับกลุ่มนินทาด้วยความตื่นเต้น

"จริงรึวะ เจ้าสามตระกูลเฉิง… ไอ้คนที่จิตใจโหดเหี้ยมกินหัวใจหมาป่าปอดสุนัขนั่นน่ะนะ" แขกคนหนึ่งเบิกตากว้างด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"ก็จริงน่ะสิ เมื่อสามวันก่อนลูกชายบ้านข้าเพิ่งจะเดินผ่านหน้าประตูจวนอี้กั๋วกงมา พอดีกับที่เห็นท่านแม่ทัพใหญ่ฉินก้าวออกจากจวน"

"เห็นกับตาเลยว่าท่านแม่ทัพใหญ่ยืนอยู่หน้าประตู แล้วกระโดดพรวดเดียวลอยไปไกลตั้งวา ควบขึ้นหลังม้าได้ในทีเดียว!"

"สมกับเป็นแม่ทัพใหญ่ฉินผู้กล้าหาญเหนือสามทัพ สังหารขุนพลและชิงธงศึกมาได้นับไม่ถ้วนจริงๆ…"

"ท่านแม่ทัพใหญ่กวัดแกว่งทวนควบม้าข่มขวัญไปทั่วหล้า ในอดีตเพราะบาดแผลเก่ารักษาไม่หายจึงต้องนอนซมหมดอาลัยอยู่บนเตียงคนไข้ ช่างน่าเวทนานัก"

"นั่นสิ ใครจะไปคิดว่าเจ้าสามตระกูลเฉิงที่สติฟั่นเฟือนจะมีฝีมือขนาดนี้"

ชายผู้หนึ่งที่ดื่มจนเริ่มตาเยิ้มพูดพลางทำท่าทางประกอบอย่างออกรส น้ำลายกระเซ็นไปทั่ว

"ได้ยินมาว่าตอนที่ผ่าอกผ่าท้องท่านแม่ทัพใหญ่ฉินออกมา ก็ดึงเอาลูกศรเขี้ยวหมาป่ายาวเฟื้อยขนาดนี้ออกมา หัวศรยังเงาวับ แม้แต่ขนนกตรงท้ายศรก็ยังอยู่ครบเลยนะ!"

"พอท่านแม่ทัพใหญ่ฉินลุกขึ้นมาได้ ก็หยิบคันศรมาลองยิงดูทันที…"

"จริงรึ!" เหล่าลูกค้าที่กำลังกรึ่มได้ที่ต่างพากันฮือฮา

"จริงสิ ได้ยินมาว่าลูกศรดอกนั้นยิงทะลวงต้นไม้ใหญ่ขนาดเท่าชามข้าวในจวนจนทะลุเลยนะเว้ย"

"…"

ข่าวลือซุบซิบเช่นนี้แพร่กระจายไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในนครฉางอานของต้าถังอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านชาวช่องที่ชอบสอดรู้สอดเห็นต่างพากันตาเป็นประกาย วิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีพวกว่างจัดไปนั่งยองๆ เฝ้าหน้าประตูจวนอี้กั๋วกงอยู่ทั้งวัน เพียงเพื่อจะรอดูว่าท่านแม่ทัพใหญ่ฉินกลับมาองอาจผึ่งผายจริงหรือไม่

"ข้าล่ะอยากจะซัดคนจริงๆ ดูพวกมันสิ…"

ฉินสือลี่ยืนอยู่หน้าประตูจวน ใบหน้าดำคล้ำมองดูเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงที่เดินวนเวียนอยู่ไม่ไกลด้วยความว่างจัดจนรู้สึกหงุดหงิดไปทั้งตัว

"เอาเถอะน่า พวกเขาอยากดูก็ปล่อยให้ดูไป ยังไงก็เพื่อนบ้านกัน เจ้าจะไปทุบตีพวกเขาจริงๆ รึไง"

ทหารคนสนิทด้านข้างหัวเราะหึๆ พลางกวาดสายตามองขาของฉินสือลี่ "ว่าแต่เจ้าเถอะ ขาเป็นอย่างไรบ้างแล้ว"

"ย่อมหายดีแล้วน่ะสิ เจ้าดู"

ฉินสือลี่สะบัดขาไปมาสองสามที แล้วกระโดดหยอยๆ ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าทอดถอนใจปนสับสน

"ฝีมือของคุณชายสามตระกูลเฉิงนี่ไม่ได้คุยโม้จริงๆ" แม้จะมีข้อบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้าง แต่คนผู้นั้นก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิต คนมีความสามารถ ใครบ้างจะไม่มีข้อเสีย

เหมือนดั่งนายท่านของตน ผู้มีชื่อเสียงสะท้านปฐพีและเปี่ยมด้วยคุณธรรมน้ำมิตร หากเทียบเรื่องชื่อเสียงแล้วย่อมเหนือกว่าพวกแม่ทัพเฉิงเป็นไหนๆ

แต่นายท่านของตนกลับมีบุตรยาก จนถึงตอนนี้บุตรชายคนโตเพิ่งจะแปดขวบเท่านั้น

หันไปดูเฉิงเหย่าจิน พี่น้องร่วมสาบานที่เคยฟันคอไก่เผากระดาษเหลืองร่วมเป็นร่วมตายกันมาสิ เหอะๆ… แม่ทัพเฉิงผู้นี้มีข้อเสียเต็มไปหมดก็จริง แต่นั่นปะไร คนเขาลูกดกก็คือลูกดกอยู่ดี

ตอนนี้ก็ได้แต่หวังว่าพอนายท่านหายป่วยแล้ว อืม… จะช่วยทิ้งสายเลือดไว้ให้สกุลฉินเพิ่มอีกสักคน เพื่อสืบวงศ์ตระกูลให้งอกงามโดยเร็ว

#####

ทางด้านเฉิงชู่ปี้ ผู้แบกรับความหวังด้านสติปัญญาเพียงหนึ่งเดียวของจวนสกุลเฉิงที่ยังมีรอยตำหนิอยู่นิดหน่อย พลันจามออกมาหนึ่งยก เขาลืมตาขึ้นแล้วกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า

เมื่อเห็นโต๊ะสามตัวที่ควรจะมีพวกน้องชายนั่งอยู่ บัดนี้กลับไร้เงาคน บนโต๊ะมีแท่นฝนหมึกที่แห้งกรัง และกระดาษเซวียนจื่อที่มีรอยเขียนไว้เพียงสิบกว่าตัวอักษรเท่านั้น

เฉิงชู่ปี้ก็รู้สึกปวดกบาลขึ้นมาทันที ตนแค่งีบหลับไปชั่วประเดี๋ยวเดียว ไอ้พวกเด็กเวรสามตัวนี้กลับทิ้งการบ้านแล้วหนีไปเที่ยวเล่นข้างนอกกันอีกจนได้…

เขากวาดสายตามองหาไปทั่ว พอได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็รีบสาวเท้าตามไป จนกระทั่งเห็นไอ้ตัวแสบทั้งสาม

พวกมันกำลังหยิบก้อนหินไล่ปาห่านขาวตัวเขื่องอยู่ ไม่น่าเชื่อเลยว่า ห่านขาวตัวเบ้อเริ่มที่มีพลังการต่อสู้ดุดันขนาดนั้น ในยามนี้กลับวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงอย่างน่าเวทนา

เมื่อหมดทางหนี มันจึงกระพือปีกกระโดดตึ๋งลงไปในสระน้ำใหญ่ของสกุลเฉิง…

"หยุดมือ! ยังไม่หยุดอีก!" เฉิงชู่ปี้หน้าดำทะมึน ตะโกนเสียงเข้ม "พวกเจ้าเด็กเวรสามคนทำอะไรกัน!"

"ห่านตัวนั้นมันไปหาเรื่องพวกเจ้าหรืออย่างไร"

"พี่สาม มันกัดข้า!" เจ้าหกเอ่ยด้วยสีหน้าขัดเคืองปนน้อยใจ พลางชี้นิ้วไปยังห่านขาวตัวใหญ่ที่กำลังว่ายน้ำอย่างตื่นตระหนกอยู่ในสระ

จากนั้นก็ชี้ไปที่แขนเสื้อซึ่งถูกถกขึ้น เผยให้เห็นรอยแดงเป็นรูปตัวยูเด่นหรา

นั่นคือวัตถุดิบชั้นดีที่เฉิงชู่ปี้สั่งให้เฉิงจี้ไปหามาเป็นพิเศษ หวังจะเอามาทำเมนูห่านย่างขนานแท้

"มันไม่เพียงกัดหน้าข้า แต่มันยังกัดก้นพี่ห้าด้วย!" เจ้าหกกล่าวฟ้องพลางชี้ไปทางเจ้าห้า

เจ้าห้าพยักหน้าหงึกๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย พลางแยกเขี้ยวทำหน้าบิดเบี้ยว ลูบคลำก้นตัวเองไปมาทำท่าเจ็บปวดเสียเต็มประดา ราวกับว่าก้นของตนได้รับบาดเจ็บสาหัสปางตาย

สีหน้าของเฉิงชู่ปี้มืดครึ้มลงทันที เขากอดอกแล้วเอ่ยเสียงเย็นเยียบ

"ห่านตัวนั้นข้ากำชับให้ลุงเฉิงจี้ขังไว้ในกรงที่ครัวไม่ใช่รึ แล้วมันจะมีปัญญาไปกัดพวกเจ้าได้ยังไงกัน?"

"พี่สี่ ไหนพี่สี่บอกว่าจะพาพวกเราไปดูห่านตัวใหญ่ไงขอรับ!" สองมือน้อยๆ ที่เปรอะเปื้อนคราบโคลนและขี้เถ้าชี้ไปทางเจ้าสี่พร้อมกันทันที

เจ้าสี่ใช้มือที่เลอะเทอะปาดหน้าตัวเอง ผลคือใบหน้ามอมแมมกว่าเดิมเป็นแถบๆ

"ข้าก็แค่พาพวกเจ้าไปดูห่านขาวตัวใหญ่ ใครจะไปนึกว่าเจ้าหกจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขนาดนั้น เลยโดนงับผ่านซี่กรงเข้าให้ทีนึง"

"แล้วเจ้าห้าดันจะช่วยแก้แค้นให้มันอีก ผลคือเปิดประตูกรงแล้ววิ่งหนีไม่ทัน ก้นเลยโดนงับไปอีกคน มีข้านี่แหละที่วิ่งไว เลยรอดมาได้โดยไม่บุบสลาย"

พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเจ้าสี่ก็แฝงความภูมิใจขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด

"…"