บทที่ 78 ผลงานชิ้นเอกสะท้านแผ่นดิน ภาพเฉิงเหย่าจินกับหกเสือน้อยพิทักษ์เรือนปัดเป่าเสนียดจัญไร

จวนอี้กั๋วกงที่เงียบเหงามานาน บัดนี้กลับมาครึกครื้นอีกครั้งด้วยงานเลี้ยงฉลอง แม้เฉิงชู่ปี้จะเอ่ยปากเตือนและปรามอยู่หลายรอบ แต่แม่ทัพใหญ่ฉินก็ยังอดใจไม่ไหว ซดเหล้าเข้าปากไปหลายจอก จนเฉิงชู่ปี้จำต้องส่งสายตาให้เจ้าหนูฉินหลี่ออกมารับหน้าที่คารวะเหล้าแทนท่านพ่อเสียเลย

ฉินฉยงถึงได้ยอมวางจอกเหล้าแล้วหันไปซดน้ำแกงไก่แทนด้วยความอาลัยอาวรณ์

เฉิงชู่ปี้กับหลี่เค่อในฐานะผู้น้อย ต่างทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัว พยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดเพื่อไม่ให้โดนลูกหลงจากศึกประลองสุราของเหล่าผู้อาวุโสจอมเถื่อนเข้า

หนิวจิ้นต๋าดื่มด่ำกับสหายศึกร่วมเป็นร่วมตายอย่างเบิกบานใจ ทว่าในยามที่เขาทอดสายตามองฉินหลี่ผู้กตัญญู หรือมองไปยังเฉิงชู่ปี้ผู้มีอนาคตไกล ความเจ็บปวดลึกๆ ในแววตานั้นกลับมีเพียงสุราจอกแล้วจอกเล่าเท่านั้นที่พอจะช่วยปลอบประโลมได้

งานเลี้ยงสุราดำเนินไปกว่าหนึ่งชั่วยามจึงเลิกรา เฉิงชู่ปี้กำชับข้อควรระวังแก่ฉินหลี่อีกสองสามเรื่อง ก่อนจะบอกลาและติดตามท่านพ่อผู้ดื่มจนกระปรี้กระเปร่ากลับจวน ส่วนหลี่เค่อนั้นขอตัวแยกไปเข้าวังเพื่อกราบทูลอาการของฉินฉยงให้ฝ่าบาททรงทราบ

ทันทีที่กลับถึงจวน เฉิงเหย่าจินก็ฉุดลากเฉิงชู่ปี้ให้เดินเลี้ยวไปอีกทางทันที

“ช่วงนี้เจ้ามัวแต่วุ่นวายกับการรักษาท่านลุงฉินของเจ้า จนเรื่องใหญ่ในการกลั่นเหล้าบริสุทธิ์ของตระกูลเฉิงเราต้องชะงักไป แต่นับว่าโชคดีที่พ่อมีเวลาว่าง เลยไปกว้านซื้อสุราเจ้อมาได้เพียบ มาเถอะ พ่อจะพาเจ้าไปดูว่าที่เตรียมไว้นี่จะพอไหม!”

พอก้าวเข้าสู่ลานเรือนหลังเล็กที่เฉิงชู่ปี้เคยใช้เป็นห้องผ่าตัด เขาก็ถึงกับยืนนิ่งอึ้งตาค้างไปในทันใด

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา… คือไหเหล้าใบเขื่องวางเรียงรายจนเต็มกำแพงไปทั้งแถบ

“ท่านพ่อ นี่ท่านซื้อมาเท่าใดกันแน่เนี่ย!”

เฉิงเหย่าจินกอดอกด้วยความภาคภูมิใจเต็มเปี่ยม พลางกวาดสายตามองไหเหล้าขนาดความจุยี่สิบชั่งที่มีอยู่ถึงสองร้อยใบพวกนี้

“ก่อนหน้านี้ซื้อมาสามร้อยชั่ง หลายวันมานี้พ่อรู้สึกว่าไอ้ของสิ่งนี้มันเอามาอมแก้ร้อนในในปากได้สะใจดี ก็เลยซื้อเพิ่มมาอีกนิดหน่อยน่ะ”

“ซื้อเพิ่มมาเท่าใดกันแน่ ท่านพ่อพูดความจริงมาเลยดีกว่าขอรับ” เฉิงชู่ปี้หน้าดำทะมึน น้ำเสียงฟังดูเอือมระอาอย่างถึงที่สุด

“ก็ไม่ได้เยอะอะไร ตอนหลังซื้อเพิ่มมาอีกสามพันกว่าชั่ง อ้อ… สามพันเจ็ดร้อยชั่งน่ะ เจ้าก็รู้ว่าพ่อรำคาญเศษตัวเลขที่สุด ก็เลยจงใจปัดให้เป็นเลขกลมๆ จะได้จำง่าย”

เฉิงเหย่าจินยิ้มอย่างเมตตาอารีพลางก้าวเท้าเข้าไป ตบไหใบนี้ที ลูบไหใบนั้นที

ท่าทางแบบนั้น ช่างดูใจดีมีเมตตาราวกับคุณปู่หนวดขาวที่กำลังลูบคลำน้ำเต้าบนเถายังไงยังงั้น กำลังตั้งตารอคอยให้เหล่าทารกน้ำเต้ารีบโตไวๆ จะได้กระโดดออกมาให้เขาชื่นชมโดยเร็ว

เฉิงชู่ปี้รู้สึกอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา สี่พันชั่ง! นี่มันถมจนสร้างสระว่ายน้ำส่วนตัวในจวนได้แล้วนะเว้ย!

ดูท่าแล้ว พ่อแท้ๆ กำลังบีบให้ลูกในไส้รีบเข็นโครงการกลั่นแอลกอฮอล์ระดับอุตสาหกรรมเข้าสู่กำหนดการโดยด่วนสินะ

"เป็นอย่างไรบ้างเจ้าสาม พอไหวไหม การสกัดหัวเชื้อเหล้านี่มีปัญหาติดขัดอะไร บอกพ่อมาได้เลย"

เมื่อเผชิญกับสายตาอันเปี่ยมเมตตาของพ่อแท้ๆ เฉิงชู่ปี้ก็พยักหน้ารับอย่างเหม่อลอย "อืม ลูกต้องการอุปกรณ์บางอย่าง แล้วก็ยังต้องการคนที่ไว้ใจได้อีกจำนวนหนึ่งขอรับ"

ได้ยินดังนั้น เฉิงเหย่าจินก็หัวเราะร่าอย่างเกรงขาม เท้าสะเอวพลางกวาดตามองไหเหล้ากว่าสองร้อยใบเหล่านั้น แล้วโบกมือใหญ่อย่างองอาจประหนึ่งผู้นำกำลังตรวจพลทหาร

"นั่นมันแน่อยู่แล้ว วางใจเถอะ เรื่องนี้พ่อมีแผนในใจแล้ว หัวเชื้อเหล้านี่เป็นความลับของตระกูลเฉิงเรา ย่อมไม่อาจให้คนนอกล่วงรู้ได้เด็ดขาด"

"ท่านพ่อพูดถูกทุกอย่างขอรับ"

"ฮ่าๆ… ดี ข้าชอบฟังคำนี้ ไปกันเถอะ พวกเราไปดูน้องชายทั้งสามคนของเจ้ากันหน่อย"

"หลายวันมานี้ข้าก็ยุ่งอยู่กับงานราชการ ไม่มีเวลาคอยคุม เจ้าตัวแสบทั้งสามคนแทบจะรื้อหลังคาบ้านทิ้งอยู่แล้ว"

"…" ก่อนจะก้าวพ้นออกจากลานเรือน เฉิงชู่ปี้หันกลับไปมองค่ายกลไหเหล้าพวกนั้นอีกแวบหนึ่ง

ช่างเถอะ ช่างเถอะ ทำก็ทำ อย่างน้อยภายภาคหน้าตนเองก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีเหล้าดีกรีสูงไว้ใช้งาน

#####

เวินซานเหนียง ภรรยาของเหยียนลี่เปิ่นค่อยๆ เยื้องย่างเข้าไปในจวนของพี่สาวคนโต ก็เห็นพี่สาวคนโตที่ดูซูบเซียวอิดโรยกำลังนั่งสนทนากับพี่สาวคนรองอยู่

พอเห็นเวินซานเหนียง เวินต้าเหนียงกับเวินเอ้อร์เหนียงก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไป

"น้องสาม ไฉนเจ้าถึง… ถึงได้ดูกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาขึ้นมาขนาดนี้เล่า" เวินเอ้อร์เหนียงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"นั่นสิ น้องสาม เจ้าไปทำอะไรมาหรือ" เวินต้าเหนียงเองก็มีสีหน้างุนงงสงสัยเช่นกัน

"น้องคารวะพี่สาวทั้งสองเจ้าค่ะ ช่วงนี้ในที่สุดน้องก็นอนหลับได้สนิทเสียที"

เวินซานเหนียงคลี่ยิ้มหวาน รอยยิ้มที่เปล่งปลั่งผ่องใสทำเอาเวินต้าเหนียงผู้ทนทุกข์ทรมานจากโรคนอนไม่หลับเช่นกันถึงกับอึ้งไป

"เป็นหมอมีชื่อท่านใดกันหรือ ซานเหนียง เจ้าต้องช่วยแนะนำให้พี่บ้างนะ"

"พี่หญิง มิใช่หมอมีชื่อหรอกเจ้าค่ะ แต่เป็นเอ้อร์หลางของน้องเอง หลายวันก่อนเขาเห็นน้องนอนไม่ค่อยหลับตอนกลางคืน ก็เลยวาดภาพที่หน้าตาดุร้ายน่ากลัวภาพหนึ่งให้ข้า เพื่อใช้ปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายและคุ้มครองเรือนเจ้าค่ะ"

"จริงหรือเนี่ย มันจะวิเศษขนาดนั้นเชียวหรือ" เวินต้าเหนียงกับเวินเอ้อร์เหนียงต่างทำหน้าเหลอหลา ไม่อยากจะเชื่อเท่าใดนัก

"น้องจะไปหลอกพี่สาวทั้งสองได้อย่างไรกันเล่า ขอบอกเลยนะเจ้าค่ะ น้องอุตส่าห์เค้นถามมาจากปากเอ้อร์หลางตั้งนานกว่าจะได้ความ พวกพี่ต้องช่วยรักษาเป็นความลับเชียวนะ"

"วางใจเถอะ ปากของพี่ใหญ่กับพี่รองของเจ้าน่ะแน่นหนาที่สุด รีบเล่ามาเร็วเข้า…"

"คนที่อยู่ในภาพวาดนั้นก็คือ หลูกั๋วกง จอมอันธพาลชื่อกระฉ่อนแห่งนครฉางอานของเรานั่นเองเจ้าค่ะ"

"ซี๊ด…" เวินต้าเหนียงกับเวินเอ้อร์เหนียงต่างสูดปากพร้อมกันด้วยความหนาวเหน็บ

แม้พวกนางจะแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลคหบดีมีฐานะ ไม่เคยพบหน้าหลูกั๋วกงผู้นี้มาก่อน แต่ชื่อเสียงความอันธพาลกักขฬะของขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์อย่างเฉิงเหย่าจิน มีหรือที่พวกนางจะไม่เคยได้ยิน

"เขาบุกมาถึงบ้านน้องด้วยตนเอง เพื่อให้เอ้อร์หลางของน้องวาดภาพเหมือนให้เขา พวกพี่ไม่รู้หรอกว่า…"

"คืนนั้น ตอนที่น้องเห็นภาพวาดนั่นเป็นครั้งแรก… โอ๊ย ตายแล้ว! ทำเอาข้าตกใจจนเหงื่อกาฬแตกพลั่กไปทั้งตัวเลยเจ้าค่ะ"

"เอ้อร์หลางของข้าเลยเอาภาพนั้นไปแปะไว้ที่ประตูด้านหลังเรือน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ตัวข้านะเจ้าคะ หัวถึงหมอนปุ๊บก็หลับปั๊บ รวดเดียวถึงฟ้าสางค่อยตื่น หลับสบายอย่างหาที่เปรียบไม่ได้เลยเชียว"

"น้องสาม พี่ใหญ่ก็เป็นเหมือนเจ้านี่แหละ หาความหลับสบายได้ยากเย็นยิ่ง เจ้าดูสิว่า…"

"พี่ใหญ่ก็เป็นพี่สาวแท้ๆ ของน้องนี่เจ้าคะ คราวก่อนที่มา น้องได้ยินว่าพี่ใหญ่นอนหลับพักผ่อนไม่ค่อยดีอีกแล้ว น้องก็เลยไปอ้อนวอนเอ้อร์หลาง วันนี้ในที่สุดก็สำเร็จจนได้เจ้าค่ะ"

พูดถึงตรงนี้ เวินซานเหนียงก็แย้มยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แล้วสั่งให้สาวใช้ส่งกระบอกไม้ไผ่ทรงยาวที่กอดไว้เข้ามา

"พี่ใหญ่ เชิญเปิดดูเถิดเจ้าค่ะ…"

"หวา… น่ากลัวจัง! พี่ใหญ่ ท่านดูดวงตาคู่นั้นของเขาสิ จ้องเขม็งน่ากลัวเหลือเกิน เหมือนจะกระโจนออกมาฆ่าคนอย่างไรอย่างนั้น"

"จริงด้วยๆ ดูฟันของเขาสิ น้องรู้สึกว่ามันกัดกระดูกคนให้หักสะบั้นได้เลยนะนั่น…"

"แล้วยังมีเคราของเขาอีก แข็งทื่อราวกับเข็มเหล็กเชียว…"

"ที่แท้แม่ทัพเฉิงท่านนั้นหน้าตาท่าทางเป็นเช่นนี้เอง มิน่าเล่าถึงได้ปราบผีคุ้มครองเรือนได้ ข้ารู้สึกว่าน่ากลัวกว่าเทพทวารบาลเสินถู ยวี่เหล่ย เสียอีก…"

"ตายจริง จริงแท้แน่นอนเชียว พี่เองก็ตกใจจนเหงื่อซึมไปหมดแล้ว นี่ขนาดยังเป็นเวลากลางวันแสกๆ นะ หากไปเจอเอาตอนกลางคืนเข้า คงได้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อเป็นแน่"

"เจ้าเป็นน้องสาวที่ดีของพี่จริงๆ ประเสริฐแท้ น้ำใจของเจ้านี้ พี่ขอน้อมรับไว้อย่างแน่นอน"

"พี่รองน่ะไม่มีปัญหาเรื่องนอนไม่หลับเหมือนพวกเจ้าสองคนหรอกนะ แต่ว่านะ พี่มีสหายสนิทอยู่คนหนึ่ง ก็มีอาการเหมือนพวกเจ้าสองพี่น้องเปี๊ยบเลย…"

"พี่ใหญ่ พี่เขยทำโรงพิมพ์มิใช่หรือเจ้าคะ ลองถามพี่เขยดูหน่อยเป็นไร ว่าจะสามารถนำภาพนี้ไป…"

หนึ่งวันให้หลัง ในโรงพิมพ์สกุลหูแห่งต้าถัง ก็ได้มีม้วนภาพอันวิจิตรงดงามเพิ่มขึ้นมาภาพหนึ่ง

นั่นคือผลงานชิ้นเอกที่ตกทอดมาของเหยียนลี่เปิ่น ศิลปินชื่อดังแห่งต้าถัง 'ภาพเฉิงเหย่าจินกับหกจินน้อยคุ้มครองเรือนปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย'

หลงจู๊ใหญ่หูผู้มีพุงพลุ้ยลงมานั่งคุมงานด้วยตนเอง ช่างวาดและช่างแกะสลักฝีมือดีเลิศที่สุดหลายคนต่างเตรียมพร้อมรับมือ สีหน้าแววตาเปี่ยมไปด้วยความเคร่งขรึมอย่างยิ่งยวด

"จงใช้กระดาษที่ดีที่สุด ใช้หมึกชั้นเลิศที่สุด แกะสลักและพิมพ์ออกมาให้ข้าอย่างประณีต นอกจากนี้ ห้ามทำให้ภาพวาดของท่านปรมาจารย์เหยียนเสียหายแม้แต่น้อยเด็ดขาด!"

เหล่าช่างวาดและช่างแกะสลักต่างขานรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพร้อมเพรียงกัน สายตาของทุกคนในยามนี้ต่างจับจ้องไปยังม้วนภาพนั้นตาไม่กะพริบ