บทที่ 77 คารวะท่านแม่ทัพใหญ่ ร่วมยินดีแด่ท่านแม่ทัพใหญ่!

ล่วงเข้าสู่วันที่สามหลังการผ่าตัด บาดแผลหลายแห่งที่ผ่านการลงมีดของฉินฉยงสมานตัวได้ดี ไม่มีวี่แววของการอักเสบบวมแดงแต่อย่างใด

ตามคำแนะนำของเฉิงชู่ปี้ ฉินฉยงสามารถลงจากเตียงมาค่อยๆ ก้าวเดินยืดเส้นยืดสายได้แล้ว

เมื่อเห็นสหายร่วมตายลุกขึ้นมาเดินเหินได้ เฉิงเหย่าจินกับอวี้ฉือกงจึงวางใจยอมกลับไปเสียที แน่นอนว่าเฉิงเหย่าจินไม่ลืมที่จะหิ้วคอไอ้ตัวแสบสามคนอย่างเจ้าสี่ เจ้าห้า และเจ้าหกตระกูลเฉิงกลับไปด้วย

ช่วงหลายวันมานี้ สัตว์ปีกสัตว์เลี้ยงในจวนอี้กั๋วกงนับว่าซวยซ้ำซวยซ้อนแปดชั่วโคตร กระทั่งฉินหลี่ที่เคยเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายของสกุลฉิน ก็เกือบจะโดนสามพี่น้องพาออกนอกลู่นอกทางไปเสียแล้ว…

ทว่า ฉินหลี่ที่เคยทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินวัย ภายใต้อิทธิพลของสามพี่น้องพลังล้นเหลือที่เที่ยวไล่ไก่กวดหมา ก็ดูไม่เกร็งไม่เก็บตัวเหมือนเก่า นิสัยร่าเริงเปิดเผยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เรื่องนี้ทำให้ท่านหญิงเจี่ยนอกจากจะปวดหัวแล้ว ก็ยังรู้สึกเบาใจขึ้นหลายส่วน ตรงกับคำโบราณที่ว่า ลูกผู้ชาย ให้คนเขารำคาญยังดีกว่าให้คนเขาสงสารเวทนา

พอได้ยินข่าวว่าเฉิงเหย่าจินจะลากคอเด็กแสบทั้งสามกลับบ้าน ฉินต้าลี่พ่อบ้านใหญ่แห่งจวนสกุลฉินก็โล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก ด้านฉินอู่หลี่ผู้ดูแลครัวก็ถอนหายใจยาวได้เสียที ไม่ต้องคอยพะวงว่าเป็ดไก่ที่เลี้ยงไว้จะประสาทเสียจนไม่กล้าออกไข่อีกต่อไป

เพียงแต่ตอนจะกลับ เฉิงเหย่าจินได้ไถหัวเชื้อเหล้าขนาดครึ่งจินจากเฉิงชู่ปี้ไปสองขวด โดยอ้างว่าจะเอาไปรักษาแผลร้อนในที่ปาก ไม่เพียงแค่เขาต้องรักษา ท่านลุงอวี้ฉือก็เป็นแผลร้อนในจนดื่มเหล้าไม่สะดวก ต้องใช้ยานี่รักษาเหมือนกัน

ต่อข้ออ้างที่ฟังดูแถหน้าด้านๆ แบบนี้ ลูกที่ดีไม่พึงกล่าวโทษบิดา เฉิงชู่ปี้ได้แต่หัวเราะแหะๆ ในใจ แล้วเขาจะทำอะไรได้อีกล่ะ?

ในแต่ละวันเฉิงชู่ปี้อยู่ที่จวนสกุลฉินก็ไม่ได้เบื่อหน่ายอะไร คอยดื่มเหล้าองุ่น กินกับแกล้ม นั่งคุยโวโอ้อวดไร้สาระกับหลี่เค่อไปเรื่อย ถือโอกาสหยั่งเชิงหลอกถามเรื่องราวความเป็นไปต่างๆ ในช่วงต้นราชวงศ์ต้าถังจากหลี่เค่อเสียเลย

วันเวลาผ่านไปเพียงชั่วพริบตา ก็ถึงวันที่ต้องตัดไหม เฉิงชู่ปี้ไล่ผู้คนออกจากห้องพักผู้ป่วยอีกครั้ง เหลือไว้เพียงองค์ชายอ๋องสู่ผู้ว่างงานวันๆ ไม่ทำอะไรคนนี้มาคอยเป็นลูกมือ

กรรไกรผ่าตัดอันคมกริบในมือขยับฉับๆ ด้ายฝ้ายแต่ละเส้นถูกดึงออกจากปากแผลแล้วโยนลงในถาดทองแดงที่หลี่เค่อถืออยู่ พอตัดไหมเสร็จเรียบร้อย ก็ชโลมด้วยเหล้าดีกรีสูงอีกรอบ กลิ่นหอมฉุนของสุราที่ฟุ้งกระจายออกมาในพริบตา ทำให้เฉิงชู่ปี้ได้ยินเสียงสูดหายใจลึกประสานกันเป็นคู่ดูโอ้ คนหนึ่งคือหลี่เค่อ อีกคนคือฉินฉยง

“…” เฉิงชู่ปี้ส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ในวันมงคลของการตัดไหมเช่นนี้ เขาขี้เกียจจะปั้นหน้าขรึมสั่งสอนใคร อย่างไรเสีย การรักษาสัมพันธภาพอันดีระหว่างแพทย์กับคนไข้ ก็เป็นหน้าที่ที่บุคลากรทางการแพทย์ชั้นยอดพึงกระทำ

หลังจากเฉิงชู่ปี้ช่วยแปะพลาสเตอร์และพันผ้ากอซระบายอากาศปิดแผลให้เรียบร้อย ฉินฉยงก็สวมเสื้อผ้าด้วยความตื่นเต้นระคนยินดีก่อนจะก้าวเดินออกมา

หลังจากต้องนอนซมอยู่ในห้องพักฟื้นมาหลายวัน ในที่สุดเขาก็ได้เลิกม่านก้าวเท้าพ้นประตูห้องออกมาเป็นครั้งแรกเสียที

ท้องฟ้าเบื้องนอกแจ่มใสเป็นสีครามราวกับถูกชำระล้างจนสะอาดหมดจด ทุกสิ่งอย่างดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาถนัดตา

อากาศภายนอกบริสุทธิ์สดชื่นกว่าในห้องพักฟื้นที่มักจะมีกลิ่นน้ำปูนขาวฉุนกึกอยู่ตลอดเวลาอย่างเทียบกันไม่ได้เลย

ฉินฉยงสูดหายใจเข้าลึกอย่างโหยหา พลันสังเกตเห็นว่าบนลานว่างหน้าห้องพักเต็มไปด้วยเหล่าบ่าวไพร่และองครักษ์ ตลอดจนท่านหญิงเจี่ยผู้เป็นภรรยาและฉินหลี่ที่ยืนรออยู่

ทุกคนต่างจ้องมองใบหน้าของฉินฉยงที่เคยซูบเซียวอิดโรย ทว่าบัดนี้กลับดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลและเปี่ยมล้นด้วยพลังวังชา

ราวกับเรี่ยวแรงแห่งชีวิตได้หวนคืนสู่ร่าง ร่างกายที่เคยผอมแห้งจนเห็นกระดูกดูมีเนื้อหนังขึ้นกว่าก่อนผ่าตัดอยู่ไม่น้อย

ฉินต้าลี่ พ่อบ้านใหญ่ที่อดกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จนขอบตาร้อนผ่าว ทรุดเข่าลงกับพื้นดัง ‘ตุ้บ’ ก่อนจะตะโกนสุดเสียง “คารวะท่านแม่ทัพใหญ่! ยินดีกับท่านแม่ทัพใหญ่ด้วยขอรับ!”

เหล่าองครักษ์หลายสิบนายที่เคยติดตามฉินฉยงกรำศึกในสนามรบ ฝ่าความเป็นความตายมาด้วยกัน ต่างพากันน้ำตาไหลพรากและตะโกนก้องอย่างสุดเสียง “คารวะท่านแม่ทัพใหญ่! ยินดีกับท่านแม่ทัพใหญ่ด้วยขอรับ!”

ฉินฉยง ชายชาตรีเลือดเหล็กผู้ไม่เคยสะทกสะท้านแม้เผชิญหน้ากับความเป็นความตาย ยามนี้เมื่อได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีแห่งชัยชนะที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำ…

ชั่วพริบตานั้น ราวกับได้ย้อนเวลากลับไปสู่ขวบปีที่ควบม้าควงทวน ตะลุยไปทั่วสมรภูมิ

ผ่านการเข่นฆ่าอันดุเดือดในสนามรบ สังหารแม่ทัพแย่งชิงธงศึก ยามนำทัพคว้าชัยชนะอันยิ่งใหญ่ เสียงกู่ร้องแห่งชัยชนะดังกึกก้องราวกับคลื่นลมพายุสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วฟ้าดิน…

ชั่วขณะนั้น ฉินฉยงไม่อาจกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นได้ เขาเงยหน้าหลับตาลง สะอึกสะอื้นจนพูดไม่ออก

ใบหน้าของท่านหญิงเจี่ยแย้มยิ้มสดใสดุจบุปผาบาน ทว่าน้ำตากลับรินไหลไม่ขาดสาย

ฉินหลี่บุตรชายคนโตบัดนี้ว่าง่ายเป็นพิเศษ เขายื่นมือไปโอบแขนท่านแม่ไว้อย่างแผ่วเบา สายตามองไปยังเบื้องหน้าด้วยความเคารพเลื่อมใส มองดูบิดาที่ยืนตระหง่านอยู่ระหว่างฟ้าดิน ซึ่งบัดนี้ดูสูงใหญ่สง่างามขึ้นมาก

“เฮ้อ บรรยากาศเช่นนี้ ชวนให้สะท้อนใจสะเทือนอารมณ์เหลือเกิน…”

หลี่เค่อที่ยืนอยู่กับเฉิงชู่ปี้ในห้องพักผู้ป่วยโดยไม่ได้ออกไปขัดจังหวะ สูดจมูกที่แดงก่ำพลางเอ่ยขึ้นด้วยความซาบซึ้ง

เฉิงชู่ปี้เองก็พยักหน้าเห็นพ้องด้วยอย่างยิ่ง “ท่านลุงฉินเป็นยอดบุรุษ วัยเพียงเท่านี้ไม่สมควรจะต้องมานอนหมดอาลัยตายอยากรอความตายอยู่บนเตียงเลยสักนิด”

ขณะที่ทั้งสองกำลังกระซิบกระซาบกันอยู่นั้น ก็พลันได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านนอก พอมองลอดผ่านม่านประตูไป ก็เห็นเฉิงเหย่าจิน หลี่จี้ อวี้ฉือกง หลี่เค่อซือ และคนอื่นๆ อีกหลายคนที่มีทั้งหน้าคุ้นและไม่คุ้นตากำลังสาวเท้าเดินแกมวิ่งเข้ามา

เมื่อเห็นฉินฉยงยืนอยู่นอกห้อง ทุกคนต่างรีบปรี่เข้าไปล้อมหน้าล้อมหลัง แสดงความยินดีกับแม่ทัพใหญ่ฉินที่ดูมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“พี่รอง ข้าเหล่าเฉิงบอกท่านแล้วใช่หรือไม่ ดูเรี่ยวแรงพลังวังชาของท่านตอนนี้สิ ดีกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ!”

เฉิงเหย่าจินกวาดสายตามองรอบๆ ด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ “อ้าว แล้วเจ้าสามบ้านข้าล่ะ?”

เฉิงชู่ปี้กับหลี่เค่อรีบก้าวออกจากห้องพักผู้ป่วย แล้วรีบทำความเคารพเหล่าผู้อาวุโสทันที

“เจ้าเด็กนี่ ฝีมือเจ้าไม่ได้โม้จริงๆ ด้วย”

“นั่นสิ เจ้าสามตระกูลเฉิงนี่ใช้ได้เลย ท่าทางกระฉับกระเฉง ดูดีกว่าไอ้ลูกทรพีที่บ้านข้าตั้งเยอะ”

“ฮ่าๆ เจ้าเด็กนี่ฝีมือดี หน้าตาก็เกลี้ยงเกลาหมดจด ดูดีกว่าพ่อมันตั้งเยอะ”

เมื่อได้ยินคำพูดที่ดูเหมือนจะชมแต่ฟังแล้วระคายหูพิกลพวกนี้ ใบหน้าของเฉิงชู่ปี้ก็มืดครึ้มลงทันควัน

ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มพี่น้องร่วมสาบานของท่านพ่อ ซึ่งล้วนเป็นเหล่าผู้อาวุโสหน้าเหี้ยมที่ผ่านสมรภูมิฆ่าคนมานับไม่ถ้วน สิ่งที่เฉิงชู่ปี้ทำได้ก็มีเพียงก้มหน้าก้มตาฝืนยิ้มแห้งๆ รับคำไปเท่านั้น…

ส่วนองค์ชายอ๋องสู่อย่างหลี่เค่อ แม้จะพยายามรักษามาดเชื้อพระวงศ์ไว้สุดฤทธิ์ ทว่าประกายตาเจ้าเล่ห์รวมถึงมุมปากและหางตาที่กระตุกเป็นพักๆ ได้ฟ้องออกมาหมดสิ้นแล้วว่า แท้จริงตัวอย่างองค์ชายเกเรแห่งต้าถังผู้นี้ กำลังสะใจที่ได้ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ

“หลานชู่ปี้ โปรดรับการคารวะจากข้าด้วยเถิด” ฉินฉยงกระแอมเบาๆ พลางค้อมกายคำนับเฉิงชู่ปี้อย่างนอบน้อม

เฉิงชู่ปี้รีบเบี่ยงตัวหลบแล้วคารวะตอบทันที “ท่านลุงฉิน ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไรขอรับ การรักษาคนไข้เป็นหน้าที่ที่ข้าพึงกระทำอยู่แล้ว”

ข้างกายนั้น ฉินหลี่พยักหน้าให้ท่านหญิงเจี่ยผู้เป็นมารดา ก่อนจะเดินดุ่มๆ มาตรงหน้าเฉิงชู่ปี้แล้วทรุดเข่าลงกราบลงกับพื้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงซื่อตรงตามประสาเด็กชาย

“ฉินหลี่ ขอขอบคุณพี่สามเฉิงที่ช่วยชีวิตท่านพ่อขอรับ!”

ทุกคนพลันเงียบเสียงลง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่บุตรชายคนโตของท่านอี้กั๋วกงผู้นี้ ขณะที่ฉินฉยงหันไปกล่าวกับเฉิงชู่ปี้ที่ยังยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น

“หลานชู่ปี้ สองตระกูลเราสนิทชิดเชื้อดั่งครอบครัวเดียวกัน ข้ากับพ่อของเจ้าเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตาย บุญคุณช่วยชีวิตในวันนี้ ผู้เฒ่าอย่างข้าคงไม่ต้องเอ่ยคำหวานอันใดมากความ วันข้างหน้าหากมีเรื่องใดที่ต้องให้ฉินผู้นี้ช่วยเหลือ ก็จงบอกมาได้เลย”

“พี่รอง พี่สะใภ้ พวกท่านทำอันใดกัน พวกเราเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันมาหลายสิบปีแล้วนะ”

เฉิงเหย่าจินก้าวเข้าไปดึงตัวฉินหลี่ให้ลุกขึ้น ยิ้มแป้นพลางลูบศีรษะเล็กๆ ของเด็กชายเบาๆ

“เจ้าเด็กนี่เป็นเด็กดี อีกยี่สิบปีข้างหน้า ย่อมเป็นยุคสมัยของพวกคนรุ่นใหม่เหล่านี้แล้วล่ะ”

“วันนี้พี่รองหายดีแล้ว สมควรจะเตรียมสุราอาหาร ให้พี่น้องได้สรวลเสเฮฮากันสักหน่อยดีหรือไม่เล่า”

คำพูดนี้ทำให้ฉินฉยงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างเบิกบาน

“เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้ว พี่น้องทุกท่านมาได้จังหวะพอดิบพอดี เด็กๆ รีบยกเหล้ายกอาหารขึ้นมา อย่าได้เสียมารยาทต่อแขกผู้มีเกียรติเป็นอันขาด”

“ขอรับ!”