บทที่ 76 ดื่มนมวันละแก้ว ร่างกายแข็งแรง

ยามเช้าตรู่ ฉินฉยงที่หลับๆ ตื่นๆ มาตลอดทั้งคืนเพราะความเจ็บปวดจากบาดแผล สมองยังคงมึนงง ได้แต่นอนทอดหุ่ยจ้องมองเพดาน

อยากนอนต่อแต่ก็นอนไม่หลับ ทั้งที่ง่วงเหลือเกิน ขยับตัวทีไร บาดแผลก็ปวดแปลบไปทุกครา ทว่าโชคยังดีที่แม่ทัพใหญ่ฉินเป็นนักรบผู้กล้าหาญ หากเป็นยามอยู่ในสนามรบ ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ ไยจะทำให้เขาขมวดคิ้วได้

ฉินสือลี่ องครักษ์ผู้รับผิดชอบการเฝ้ายามตื่นขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากฉินฉยง

“ท่านแม่ทัพ ท่านฟื้นแล้วหรือขอรับ? เป็นอย่างไรบ้าง เห็นท่านขมวดคิ้วแน่นปานนั้น คงเจ็บมากสินะขอรับ”

“อืม… พอไหวอยู่ เหตุใดเจ้าถึงมาเฝ้าอยู่ที่นี่?” ฉินฉยงฝืนเผยรอยยิ้มถาม

“คุณชายสามเฉิงเฝ้าท่านจนเกือบถึงยามจื่อ ผู้น้อยเห็นดังนั้นจึงเกลี้ยกล่อมให้เขากลับไปพักผ่อนก่อนขอรับ”

ฉินฉยงฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ พลางยิ้มออกมาบางๆ “เจ้าเด็กนั่นนับว่าหาได้ยาก เป็นคนหนุ่มที่มีความรับผิดชอบและทุ่มเทอย่างเต็มที่ ยุคนี้หาคนเช่นนี้ได้น้อยนัก”

คุยกันได้ไม่กี่คำ ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ฉินฉยงมองร่างที่เลิกม่านเข้ามาพร้อมถือปิ่นโตอาหาร แววตาของเขาก็พลันอ่อนโยนลง

“คารวะท่านหญิงเจ้าค่ะ” ฉินสือลี่รีบลุกขึ้นทำความเคารพ

“สือลี่ เจ้าก็รีบไปพักผ่อนเถิด ที่นี่มีข้าดูแลเอง”

ท่านหญิงเจี่ยสั่งฉินสือลี่ก่อนจะนั่งลงข้างเตียงฉินฉยง

“ท่านหญิง เหตุใดท่านถึงมาเช้านัก?” ฉินฉยงมองดูภรรยาที่มีสีหน้าอ่อนเพลียพลางถามด้วยความสงสาร

ท่านหญิงเจี่ยหันไปมองจนแน่ใจว่าฉินสือลี่ออกจากห้องไปแล้ว จึงสูดหายใจลึกก่อนเปิดปิ่นโต

“ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่… อืม ท่านพี่ ท่านดื่มเถอะ ข้าเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว รีบทานเสียเถิด”

ครู่ต่อมา ท่านหญิงเจี่ยหยิบถ้วยขึ้นมา ในนั้นคือของเหลวสีขาวขุ่นที่กระเพื่อมไปมา

ฉินฉยงจ้องมองของเหลวในถ้วยอย่างตระหนก

“ฉินอู่หลี่ฝีมือพัฒนาขึ้นแฮะ ถึงกับเคี่ยวน้ำแกงไก่ได้ขาวข้นปานนี้… เอ๊ะ? ไม่ถูกสิ นี่ไม่ใช่ไก่…”

“ชู่ว! เบาเสียงหน่อย รีบดื่มเสียเจ้าค่ะ” ท่านหญิงเจี่ยค้อนใส่สามีพลางเร่งเร้า

“นี่… นี่คงไม่ใช่ว่า…” ฉินฉยงสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ตาเบิกกว้างปานกระดิ่งทองเหลือง

“ฮูหยิน… ข้าเป็นถึงลูกผู้ชายชาตรีร่างกำยำเชียวนะ”

“เอ้อร์หลาง เมื่อวานคุณชายสามเฉิงกำชับข้าตั้งหลายรอบ บอกว่าท่านทนทุกข์กับโรคเก่ามาเนิ่นนาน ตอนนี้ก็เพิ่งจะผ่าตัดเสร็จ เรียกได้ว่าสูญเสียพลังปราณ จำต้องดื่มสิ่งนี้ถึงจะช่วยให้ท่านฟื้นตัวได้เร็วขึ้น”

“ข้าอุตส่าห์ดั้นด้นหามาได้ยากเย็น เอ้อร์หลาง… เห็นแก่ข้า เห็นแก่หลี่เอ๋อร์เถิดนะ…”

เมื่อเห็นท่านหญิงเจี่ยที่มีสีหน้าอิดโรยจนขอบตาแดงก่ำ ฉินฉยงก็หลับตาลง ทอดถอนใจยาวอย่างจนปัญญา

เขายกถ้วยขึ้น แหงนคอดื่มอึกๆ รวดเดียว ของเหลวขาวข้นราวหนึ่งชั่งก็ไหลลงกระเพาะไปจนเกลี้ยง

ท่านหญิงเจี่ยจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบเช็ดคราบขาวรอบริมฝีปากของฉินฉยงเป็นอันดับแรก ก่อนจะเก็บถ้วยเปล่าอย่างว่องไว

ถึงอย่างไร นางก็รู้สึกว่ามันช่างไม่เหมาะไม่ควรเท่าไรนัก ก็แหม…

จากนั้นไข่ตุ๋นอีกชามก็ถูกยกออกมา มื้อเช้าเช่นนี้ย่อมต้องจัดเตรียมอย่างประณีตตามที่เฉิงชู่ปี้กำชับไว้

หลังจากถูกกรอกของเหลวเข้าไปจนเต็มชาม แม่ทัพใหญ่ฉินที่ตาเหลือกค้างอยู่นานกว่าจะหายใจได้ทั่วท้อง ก็ยอมให้ท่านหญิงเจี่ยป้อนไข่ตุ๋นแต่โดยดี

บรรยากาศในยามนี้ช่างน่ากระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก

#####

เฉิงชู่ปี้ที่ได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่มตลอดทั้งคืน เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จจึงเอ่ยถามถึงอาการของบิดา จึงได้ความว่าตาเฒ่าทั้งสองสร่างเมาแล้ว

เมื่อใคร่ครวญดูแล้ว เขาคิดว่าอย่าเพิ่งโผล่หน้าไปจะดีกว่า ประเดี๋ยวสองขุนพลเอกผู้พันจอกไม่เมาแห่งต้าถังจะพานกระดากอายเปล่าๆ

เขาเดินออกจากเรือนพักรับรองไปสมทบกับหลี่เค่อ แล้วมุ่งหน้าไปยังเรือนเล็กที่ฉินฉยงพักฟื้นอยู่

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงห้องปีกข้างห้องพักผู้ป่วย

ทั้งสองสวมชุดขาว หมวกขาว และใส่หน้ากากอนามัยสีขาวเรียบร้อย จึงก้าวเข้าไปในห้องของฉินฉยง พอดีกับที่เห็นท่านหญิงเจี่ยกำลังเก็บปิ่นโตอาหาร

“คารวะท่านป้า คารวะท่านลุงฉิน วันนี้รู้สึกอย่างไรบ้างขอรับ?”

เฉิงชู่ปี้ทักทายอย่างมีมารยาท จากนั้นจึงเริ่มตรวจดูอาการของฉินฉยง

“ก็พอไหว เพียงแต่บาดแผลยังปวดอยู่จนนอนไม่ค่อยหลับ ทว่าเรื่องแค่นี้ข้าชินชาเสียแล้ว” ฉินฉยงหัวเราะอย่างองอาจผ่าเผย

“ท่านแม่ทัพใหญ่กรำศึกมาทั้งชีวิต มองความเจ็บปวดเป็นเพียงเรื่องขี้ผง เปิ่นหวางเลื่อมใสยิ่งนัก” หลี่เค่อประสานมือคารวะฉินฉยงด้วยความเคารพจากใจจริง

เฉิงชู่ปี้ตรวจดูอาการฉินฉยงไปพลางเอ่ยถามไปพลาง “ท่านป้า เมื่อเช้านี้ให้ท่านลุงฉินทานอะไรไปบ้างหรือขอรับ?”

“…” ท่านหญิงเจี่ยเหลือบมองหลี่เค่อที่ยืนอยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง แล้วหันไปมองสามีซึ่งสีหน้าเริ่มดูกระอักกระอ่วน

นางตอบส่งๆ ด้วยเสียงแผ่วเบา “ก็เตรียมตามที่หลานชายบอกไว้เมื่อวานนั่นแหละจ้ะ”

เฉิงชู่ปี้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “อืม เช่นนั้นก็ดีแล้ว ท่านลุงฉินจำไว้นะขอรับ ไข่กับนมเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในแต่ละวันเด็ดขาด”

“นมรึ?” หลี่เค่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ยืนเอ๋อไปชั่วขณะ คล้ายกับได้ยินคำศัพท์ที่ไม่ค่อยจะเข้าท่าเข้าทางเท่าไรนัก

เฉิงชู่ปี้ยิ้มอย่างเบิกบาน เขากำลังเผยแพร่หลักโภชนาการตามหลักวิทยาศาสตร์แห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

“ในฐานะผู้ป่วย ควรจะบำรุงให้มากๆ อย่างที่โบราณว่าไว้ การบำรุงด้วยโอสถมิสู้บำรุงด้วยอาหาร ผลิตภัณฑ์จากไข่และนม ย่อมเป็นวัตถุดิบชั้นเลิศในการบำรุงร่างกายของผู้ป่วยขอรับ”

ขณะกำลังอธิบายอยู่นั้น เขาก็สังเกตเห็นว่าสีหน้าของหลี่เค่อดูพิลึกพิลั่น ราวกับกำลังตกตะลึงขวัญผวา

เฉิงชู่ปี้ชักไม่สบอารมณ์ หมายความว่าอย่างไร ไม่เข้าใจความหมายของสโลแกนสร้างเสริมสุขอนามัยอย่าง ‘ดื่มนมวันละแก้ว คนจีนแข็งแรง’ หรือไรกัน?

หลังจากบอกลาท่านลุงฉินที่หลับตาลงและดูไม่อยากจะสนทนากับใคร รวมถึงท่านป้าแล้ว

เฉิงชู่ปี้เดินออกมาข้างนอก โดยไม่ลืมที่จะอบรมสั่งสอนหลี่เค่อ องค์ชายแห่งต้าถังผู้ไม่เชื่อในหลักวิทยาศาสตร์อย่างเคร่งขรึม

“หากเจ้าไม่เชื่อ ลองไปเดินเล่นในนครฉางอานดูสิ เหตุใดพวกชาวทูเจวี๋ยทางเหนือถึงได้มีรูปร่างกำยำล่ำสัน ก็เพราะพวกเขาดื่มผลิตภัณฑ์จากนมกันตลอดทั้งปีอย่างไรเล่า”

“เจ้าหมายถึงนมวัวกับนมแพะงั้นรึ?” หลี่เค่อคล้ายเพิ่งจะตั้งสติได้

“ก็ใช่น่ะสิ พูดจาไร้สาระ!” เฉิงชู่ปี้ค้อนใส่ไอ้หนุ่มผู้ขาดแคลนองค์ความรู้คนนี้อย่างเคืองๆ ขาดการศึกษาภาคบังคับเก้าปีก็เป็นแบบนี้แหละ

ถ้าไม่เห็นแก่ว่าพ่อเจ้าเป็นฮ่องเต้แถมอารมณ์ไม่ค่อยจะดี ข้าจับเจ้าเรียกผู้ปกครองมาพบไปแล้ว

#####

“…” ภายในห้องพักฟื้น ฉินฉยงกับท่านหญิงเจี่ยสบตากันปริบๆ บรรยากาศพิลึกพิลั่นที่เจือความกระอักกระอ่วนใจยังคงแผ่ซ่านไปทั่วห้อง

ใบหน้าของท่านหญิงเจี่ยร้อนผ่าวขึ้นมา อืม สงสัยคงเป็นเพราะใกล้จะถึงฤดูร้อนแล้วกระมัง

“เอ่อ… ข้าจะไปสั่งความกับอู่หลี่ ให้เขารีบไปหาซื้อแม่แพะกลับมาสักสองตัวเจ้าค่ะ”

“อืม… ลำบากฮูหยินแล้ว ข้าขอนอนพักสักหน่อย” ฉินฉยงพยักหน้า มองดูภรรยาที่หิ้วปิ่นโตเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน

เขาทิ้งตัวนอนหงายลงบนเตียง จ้องมองเพดานแล้วกำหมัดแน่นทั้งสองข้าง

อยู่นานสองนาน แม่ทัพใหญ่ฉินผู้ผ่านสมรภูมิและมีบารมีสะเทือนฟ้าดิน ก็อดไม่ได้ที่จะสบถด่าเสียงเบา

“เจ้าสามตระกูลเฉิง ไอ้เด็กเวรที่พูดจาไม่เคลียร์!”

เขานอนอยู่บนตั่งพลางเดาะลิ้นเบาๆ ดูเหมือนว่า… จะยังมีกลิ่นคาวติดปลายลิ้นอยู่เลย…

ในเวลานั้นเอง นอกห้องพักฟื้นก็มีเสียงตะโกนดังลั่นอันคุ้นเคยแว่วเข้ามา

“พี่รอง วันนี้ดีขึ้นบ้างหรือไม่!” ตัวเฉิงเหย่าจินยังไม่ทันก้าวเข้ามา เสียงก็ดังนำมาก่อนแล้ว

“ตอนนี้ข้าไม่ค่อยสบายตัว อยากอยู่เงียบๆ สักประเดี๋ยว”

“พี่รอง ใครไปยั่วโทสะท่านเข้าเล่า เหตุใดข้ารู้สึกว่าอารมณ์ท่านดูไม่สู้ดีนัก?” เฉิงเหย่าจินหัวเราะหึๆ แล้วหย่อนก้นนั่งลงบนขอบตั่งฝั่งซ้าย

อวี้ฉือกงที่ตามมาด้วยไม่อยากนั่งเบียดกับเหล่าเฉิง จึงขยับไปนั่งลงทางฝั่งขวาแล้วหัวเราะหึๆ ตามไปด้วย

เมื่อเห็นใบหน้ามีหนวดเครารุงรังดูดุดันทั้งสองหน้ากำลังแสยะยิ้มกว้างอวดฟันขาวใส่ตนอย่างเริงร่า

พี่รองฉินก็ได้แต่มองเพดานด้วยสายตาว่างเปล่า สีหน้าสิ้นหวังหมดอาลัยตายอยากในชีวิต