บทที่ 75 ท่านลุงฉินของเจ้าอายุปูนนั้นแล้ว ดื่มนมจะไม่ค่อยเหมาะกระมัง

ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม เฉิงเจี๋ยหัวหน้าองครักษ์ก็วิ่งโร่กลับมายังจวนอี้กั๋วกงด้วยสีหน้าท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยง

เมื่อเฉิงชู่ปี้ได้รับข่าวแล้วรุดมาที่หน้าประตูจวน ก็เห็นสองยอดขุนพลแห่งต้าถังผู้เป็นอันธพาลในหมู่ขุนนาง ถูกเหล่าองครักษ์ช่วยกันยกมาวางไว้บนแผ่นกระดานประตูที่เตรียมไว้อย่างทุลักทุเล

จากนั้นก็หามทั้งอย่างนั้นตรงเข้าไปในจวนอี้กั๋วกง

"…นี่มันหมายความว่าอย่างไร" เฉิงชู่ปี้มองผู้อาวุโสทั้งสองที่ส่งเสียงกรนสนั่นหวั่นไหว กลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั้งตัว พลางหันไปมองเฉิงเจี๋ย

"ก่อนหน้านี้นายท่านดื่มสุรากับแม่ทัพใหญ่อวี้ฉือ พูดไว้ดิบดีว่าดื่มเสร็จแล้วต้องกลับมาจวนอี้กั๋วกงเพื่ออยู่เป็นเพื่อนแม่ทัพใหญ่ฉิน… เอ้อ… จะเสียสัตย์ไม่ได้ ต่อให้ต้องคลานก็ต้องกลับมาให้ได้ขอรับ…"

เฉิงชู่ปี้หน้าดำทะมึนพลางหัวเราะหึๆ ก็จริง จะให้สองยอดขุนพลชื่อก้องแห่งต้าถังมาคลานอยู่บนถนนใหญ่จริงๆ คงดูไม่จืด

ดังนั้นหลังจากที่ทั้งคู่เมามายไม่ได้สติ เฉิงเจี๋ยจึงไปหารถม้ามาหนึ่งคัน โยนทั้งคู่ขึ้นรถแล้วพามาส่งที่นี่

ในตอนนั้นเอง หลี่เค่อที่ได้รับข่าวก็รีบร้อนมาถึงหน้าประตูจวนเช่นกัน และได้เห็นอันธพาลในหมู่ขุนนางผู้มีชื่อเสียงระบือไกลทั้งสองคน

ยามนี้ทำได้เพียงนอนเหยียดยาวอยู่บนแผ่นกระดานประตู เสียงกรนดังขึ้นสลับกันไปมา

องค์ชายอ๋องสู่ผู้ที่หลี่ซื่อหมินเคยตรัสชมว่าเฉลียวฉลาดเด็ดเดี่ยวคล้ายพระองค์ ดวงตาพลันเป็นประกาย ปรี่เข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าตื่นตาตื่นใจเป็นที่สุด

"ไอ้หยา นี่ไม่ใช่ท่านลุงเฉิงกับท่านลุงอวี้ฉือผู้ดื่มพันจอกไม่เมาหรอกหรือ?"

"ท่านลุงทั้งสอง หลานกำลังทักทายพวกท่านอยู่นะขอรับ…"

เหล่าองครักษ์ของสองแม่ทัพใหญ่ต่างพากันหน้ามืดดำ จ้องมองบุตรชายคนที่สามของฝ่าบาทผู้นี้ รู้สึกว่าเจ้าหมอนี่มันน่าโดนตีจริงๆ

"…" เฉิงชู่ปี้เองก็หน้ามืดดำเช่นกัน หันไปมองหลี่เค่อที่ยิ้มหน้าระรื่นจนแทบจะปริแตกด้วยความสะใจ

"ข้าว่านะน้องชาย นั่นน่ะพ่อข้านะ เจ้ามาพูดจาแบบนี้ต่อหน้าข้า มันจะดีหรือ?"

"ไอ้หยาๆ… พี่ชู่ปี้ไม่ต้องมีน้ำโหไป น้องก็แค่อยากจะทักทายผู้อาวุโสทั้งสองท่านเท่านั้นเอง"

หลี่เค่อเจ้าตัวแสบประสานมือคารวะเฉิงชู่ปี้ด้วยสีหน้าระรื่น พลางส่งเสียงจิ๊จ๊ะไม่หยุด

"แต่จะว่าไป ผู้ยิ่งใหญ่คอทองแดงทั้งสองท่านเพิ่งออกไปได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ก็เมาแอ๋เป็นหมาตกน้ำขนาดนี้ มันจะเกินไปหน่อยหรือไม่?"

เฉิงชู่ปี้ไม่สนใจท่านอ๋องที่ชวนให้โดนเตะคนนี้ เขาซักถามรายละเอียดอาการของสองผู้อาวุโสจากเฉิงเจี๋ยอย่างถี่ถ้วน ถึงได้ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ดูท่าสองขาใหญ่นี่คงคิดว่าสุรากลั่นแรงสูงเป็นสุราดีกรีต่ำจริงๆ กับข้าวกับปลาแทบไม่ได้แตะ ก็เล่นยกซดหมดจอกกันโต้งๆ

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่เคยชินกับการดื่มสุราดีกรีต่ำ พลันมาลองสุรากลั่นแรงสูงกะทันหัน

ทนซดไปได้เกือบหนึ่งจินถึงค่อยเมาพับ นี่ก็นับว่าร่างกายมีความทนทานสูงมากแล้ว

ก็เหมือนกับคนที่ดื่มเบียร์ได้มื้อละลัง ก็ใช่ว่าจะกระดกเหล้าขาวแรงสูงได้ถึงครึ่งจินเสียเมื่อไหร่

ชาติก่อนเฉิงชู่ปี้เคยเจอคนพิลึกอยู่คนหนึ่ง สำหรับหมอนั่นแล้ว เบียร์ก็เหมือนน้ำเปล่า ซดวันละลังขาไม่สั่นแม้แต่น้อย

ทว่าพอเป็นเหล้าขาว หึหึ… แค่สามตำลึงลงท้อง เจ้าหมอนั่นก็หงายหลังหมดสภาพไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้ว

บ่าวไพร่จวนสกุลฉินรีบจัดแจงห้องพักรับรองให้แม่ทัพใหญ่ทั้งสองที่ฟาดฟันกันเองจนล้มพับไปทั้งคู่

เฉิงชู่ปี้ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะเรียกเฉิงเลี่ยงที่รับหน้าที่ดูแลอุปกรณ์ทางการแพทย์มา แล้วสั่งให้แบ่งแอลกอฮอล์ที่เพิ่งเอามาจากจวนแบ่งเป็นขวดเล็กสี่ขวด แยกเก็บไว้คนละที่

เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้อาวุโสที่ละโมบสุราทั้งสองรวบหัวรวบท้ายขโมยไปอีก อีกอย่างเมาบ่อยๆ ก็ไม่ใช่เรื่องดี หากเกิดอาการแอลกอฮอล์เป็นพิษขึ้นมาจะทำอย่างไรกัน?

“ข้าวต้มเนื้อ ไก่ตุ๋น… มีแค่นี้รึ?” เฉิงชู่ปี้มองอาหารมื้อเย็นที่บ่าวจวนสกุลฉินยกมาให้ท่านลุงฉิน พลางชะงักไป

“มีสิ่งใดไม่ถูกต้องหรือ?” ฉินฉยงฝืนทนความเจ็บปวดจากบาดแผล กลืนข้าวต้มที่ท่านหญิงเจี่ยป้อนให้ทีละคำ

ท่านหญิงเจี่ยก็มีความสงสัยอยู่บ้าง “ปกติคนป่วยไข้ มิใช่ต้องกินอาหารพวกนี้หรอกหรือ?”

เฉิงชู่ปี้เก็บหูฟังแพทย์ ในฐานะผู้มีใบรับรองนักโภชนาการระดับสูง เขาจึงเอ่ยเสนอแนะต่อท่านหญิงเจี่ย

“ท่านป้าขอรับ ร่างกายของท่านลุงฉินอ่อนแอเช่นนี้ สิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้คือต้องเสริมโปรตีน… เอ่อ ช่างเถอะ สรุปก็คือรายการอาหารจะซ้ำซากจำเจเกินไปไม่ได้…”

เฉิงชู่ปี้รู้สึกเหนื่อยใจ ศัพท์แสงมากมายในอดีตที่เคยพูดออกมาได้โดยไม่ต้องคิด มาบัดนี้กลับกลายเป็นหลักฐานว่าตนเองพูดจาเพ้อเจ้อไปเสียได้ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

“…” ท่านหญิงเจี่ยถึงกับมึนงงไปหมด โปรตีนคือตัวอะไร ไข่ขาวของไก่อย่างนั้นหรือ?

เฉิงชู่ปี้ไม่ได้อธิบายต่อ เขารออย่างอดทนจนกระทั่งท่านหญิงเจี่ยป้อนข้าวต้มและน้ำแกงให้ฉินฉยงเสร็จสิ้น

รอจนฉินฉยงเอนกายนอนลงบนเตียงหลับตาพักผ่อน จึงค่อยหันไปพูดกับท่านหญิงเจี่ย

“ความหมายของข้าก็คือ ทางที่ดีควรมอบไข่ไก่ให้ท่านลุงกินวันละสองฟอง และดื่มนมสักหนึ่งหรือสองจินขอรับ”

“…” ฉินฉยงที่หลับตาพักผ่อนอยู่เบิกตาโพลงกลมโตราวกับกระดิ่งทองเหลืองทันที หันขวับมามองเจ้าสามตระกูลเฉิงที่กำลังพูดจาเลอะเทอะ

“เจ้าเด็กนี่ เลิกพูดจาเหลวไหลได้หรือไม่ ข้าเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ”

“ท่านลุงฉิน ท่านเป็นหมอหรือข้าเป็นหมอกันแน่ ข้าเป็นผู้เชี่ยวชาญนะขอรับ ให้ท่านกินไข่ดื่มนมก็ล้วนเพื่อตัวท่านเองทั้งสิ้น”

เฉิงชู่ปี้ชักจะไม่สบอารมณ์ แม้จะต้องถนอมน้ำใจคนไข้ แต่ความรู้ทางวิชาชีพบางอย่างก็ต้องยืนกรานตามเหตุผล

ท่านหญิงเจี่ยอึ้งงันไป ถึงขั้นรู้สึกกระดากอายบนใบหน้า ทว่าเมื่อลอบพิจารณาเจ้าสามตระกูลเฉิงอยู่อีกสองสามตา

นางจึงกดความคลางแคลงใจไว้ แล้วปลอบโยนฉินฉยงอยู่สองสามประโยค ให้เอ้อร์หลางสงบลง จากนั้นจึงส่งสัญญาณให้เฉิงชู่ปี้เดินตามตนออกจากห้องคนไข้

เมื่อเดินพ้นประตูห้องออกมา ท่านหญิงเจี่ยก็หันไปมองฉินฉยงที่อยู่ภายในแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเฉิงชู่ปี้ด้วยท่าทีลำบากใจ

"ท่านลุงฉินของเจ้าอายุปูนนี้แล้ว… การจะให้ดื่มนม จะดูไม่ค่อยเหมาะกระมังเจ้าคะ?"

เฉิงชู่ปี้ปั้นหน้าขึงขัง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"มีสิ่งใดไม่เหมาะหรือขอรับ? นมถือเป็นแหล่งสารอาหารที่อุดมสมบูรณ์มากเชียวนะขอรับ ท่านลองคิดดูสิ"

"เด็กทารกที่ไม่กินอันใดเลย ดื่มแต่นมอย่างเดียว ยังเติบโตขึ้นมาจนขาวท้วมอวบอ้วนได้ นั่นย่อมเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วมิใช่หรือขอรับว่านมมีคุณค่าทางโภชนาการสูงส่งเพียงใด?"

ท่านหญิงเจี่ยนึกถึงสภาพลูกชายตนเองตอนเด็กที่ดูขาวอวบอ้วนจ้ำม่ำ ก็นึกคล้อยตามอย่างช่วยไม่ได้ "เจ้าพูดก็มีเหตุผล…"

เมื่อเห็นท่านหญิงเจี่ยยอมรับแนวคิดของตน เฉิงชู่ปี้ก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันตา เขาเริ่มขยับตัวอย่างกระตือรือร้น

"ในจวนมีนมสดบ้างหรือไม่ขอรับ? หากไม่มี หลานจะได้ลองหาหนทางอื่นดู"

เมื่อเห็นเฉิงชู่ปี้ใส่ใจถึงเพียงนี้ หัวใจของท่านหญิงเจี่ยก็พลันรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นมา นางกวาดสายตามองเขาอย่างพินิจ

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กคนนี้มีใบหน้าคมคาย สง่างามหล่อเหลา ไม่เหมือนพ่อของเขาเลยสักนิด ออกจะถอดแบบแม่มาเสียมากกว่า

แม้บางคราจะพูดจาเรื่อยเปื่อยไม่ดูตาม้าตาเรือเหมือนพ่อของเขา แต่เด็กคนนี้กลับจิตใจดีงาม ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ

"เจ้าเด็กนี่ เรื่องนี้… พวกเรามีทางออกอยู่แล้ว ไม่ต้องลำบากหลานชู่ปี้ให้ต้องเปลืองสมองหรอก"

ท่านหญิงเจี่ยขบฟันแน่น ของบำรุงอย่างน้ำนมนี้ หากลองเค้นสมองคิดหาวิธีสักหน่อย ก็น่าจะพอหามาได้อยู่หรอก

เฉิงชู่ปี้เห็นท่านหญิงเจี่ยมีท่าทีเหม่อลอยชอบกล เดิมทีคิดจะเอ่ยปากถามสักหน่อยว่ามีปัญหาอันใดหรือไม่

ทว่าท่านหญิงเจี่ยกลับกล่าวอำลาพอเป็นพิธีอีกสองสามคำอย่างเร่งรีบ แล้วรีบสาวเท้าจากไปทันที

ในตอนนั้นเอง หลี่เค่อซึ่งว่างจนแทบจะรากงอก เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วจวนสกุลฉิน ก็เดินทอดน่องย้อนกลับมาพอดี

"พี่ชู่ปี้ เมื่อครู่ท่านสนทนาอันใดกับท่านป้าฉินหรือ?"

"ไม่มีอันใดหรอก ข้าแค่บอกท่านป้าว่าให้ท่านลุงฉินทานอาหารจำพวกนมกับไข่ให้มากๆ ร่างกายได้รับสารอาหารเพียงพอ อาการจะได้หายดีไวขึ้น"

"นมกับไข่หรือ? ทำอย่างไรเล่า?" พอหลี่เค่อได้ยินเช่นนั้น น้ำลายก็สอขึ้นมาทันใด

"ก่อนอื่น ก็ต้องมีนม แล้วก็ต้องมีไข่… เจ้ามีไหมล่ะ?"

เฉิงชู่ปี้ปรายตามองหลี่เค่ออย่างขัดใจ เจ้าหมอนี่วันๆ เอาแต่ยืนกอดอกดูเขาทำงาน ทำตัวว่างงานเป็นจอมตะกละไม่มีผิด จึงเอ่ยตอบไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก

"???"