บทที่ 74 จะหาว่าเหล่ากั๋วกงผู้ฆ่าคนดุจผักปลาเป็นพวกขโมยไก่ลักสุนัขงั้นหรือ

เฉิงชู่ปี้ยืนนิ่งงันอยู่หน้ากองสัมภาระที่ขนมา ในมือถือขวดกระเบื้องใบหนึ่งค้างไว้พลางเหม่อมอง

อ๋องสู่หลี่เค่อที่ยืนมองซ้ายมองขวาด้วยความเบื่อหน่ายสุดชีวิต เห็นเฉิงชู่ปี้ทำหน้าตาตกอกตกใจจึงเดินเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"พี่ชู่ปี้ ท่านเป็นอะไรไปหรือ?"

"หมดแล้ว… เป็นไปไม่ได้" เฉิงชู่ปี้ไม่ได้สนใจหลี่เค่อ แต่ยังคงเขย่าขวดกระเบื้องเปล่าในมืออย่างไม่อยากจะเชื่อ ในนี้เขาบรรจุแอลกอฮอล์ไว้ตั้งสองจินกว่า การผ่าตัดวันนี้รวมถึงการฆ่าเชื้อในห้องพักผู้ป่วยใช้ไปไม่ถึงครึ่งจินด้วยซ้ำ

เฉิงชู่ปี้ดึงจุกขวดออกแล้วคว่ำปากขวดลงเขย่าอยู่นาน ปรากฏว่าไม่มีแอลกอฮอล์เหลือแม้แต่หยดเดียว ทว่ากลิ่นเหล้าเข้มข้นที่โชยออกมาจากก้นขวดกลับทำให้หลอดคอของหลี่เค่อขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว

"พี่ชู่ปี้ กลิ่นเหล้านี่… หอมจริงๆ…"

"หึๆ หอมงั้นรึ? งั้นยกให้เจ้าเลย!" เฉิงชู่ปี้ที่อารมณ์ไม่สุนทรีย์นัก ยัดขวดกระเบื้องเปล่าใส่อ้อมกอดของหลี่เค่อดื้อๆ อยากได้นักก็กอดไว้แล้วเลียกินเอาเถอะ

หลี่เค่อมองขวดกระเบื้องเปล่าในอ้อมกอดด้วยความงุนงง

ข้านี่เป็นถึงองค์ชายผู้สูงศักดิ์ อ๋องสู่เชียวนะ! เจ้ากลับส่งขวดกระเบื้องเปล่าไร้ค่าให้ข้าเนี่ยนะ? ช่างเถอะ ไม่ถือสาเจ้าสามตระกูลเฉิงที่ชอบทำตัวเพี้ยนดีกว่า… ว่าแต่ ลองดมกลิ่นดูอีกที… จุ๊ๆ… หอมจริงๆ!

"เฉิงเลี่ยง!" เสียงตะโกนก้องของเฉิงชู่ปี้ดังขึ้น

บ่าวจวนสกุลเฉิงที่กำลังจัดสัมภาระอยู่ข้างๆ รีบขานรับแล้ววิ่งมาทันที

"ผู้น้อยอยู่นี่แล้ว คุณชายสามมีสิ่งใดจะบัญชาขอรับ?"

"ข้าจะถามเจ้า แอลกอฮอล์ในขวดนี้หายไปไหนหมด?"

เฉิงชู่ปี้ทำหน้าถมึงทึง ชี้ไปยังขวดกระเบื้องเปล่าในอ้อมกอดของหลี่เค่อ ซึ่งองค์ชายอ๋องสู่กำลังทำตาปรือและสูดหายใจฟืดฟาดที่ปากขวดด้วยความเคลิบเคลิ้ม

"คุณชายสาม มิใช่ผู้น้อยทำนะขอรับ" เฉิงเลี่ยงเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของเฉิงชู่ปี้เข้าก็พูดเสียงอ่อย

"แล้วเป็นผู้ใด?"

"ผู้น้อย… ผู้น้อย…" สายตาของเฉิงเลี่ยงมองซ้ายมองขวาดูหวาดหวั่น

ท่าทางเช่นนี้ยิ่งทำให้เฉิงชู่ปี้สงสัย "หรือว่าเป็นท่านพ่อข้า?"

ไม่น่าเป็นไปได้มั้ง? ท่านพ่อถนัดปล้นเอาซึ่งๆ หน้ามากกว่า ไม่ใช่ประเภทมาแอบขโมย

"มิ… มิใช่ท่านกั๋วกงขอรับผู้น้อยสงสัยว่าเป็นท่านแม่ทัพอวี้ฉือต่างหาก…"

เฉิงเลี่ยงส่ายหัวรัวเร็ว ลอบเหลือบมองหลี่เค่อที่ไม่ไกลนักก่อนจะรายงานเสียงเบา

"…ตอนนั้นท่านแม่ทัพอยู่ในห้องผ่าตัดตั้งนาน ผู้น้อยนึกอยากรู้อยากเห็นเลยชะโงกหน้าเข้าไปดูสองที ท่านแม่ทัพก็ดูไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย…"

เมื่อนึกถึงตอนที่ตนแอบเปิดม่านกั้นขึ้นแล้วเห็นใบหน้าดำทะมึนของท่านแม่ทัพอวี้ฉือ กับดวงตากลมโตดุจระฆังทองแดงที่จ้องเขม็งกลับมาอย่างดุร้าย เฉิงเลี่ยงก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ใจฝ่อลงทันที

สีหน้าเฉิงชู่ปี้ดำทะมึน ถ้าเป็นฝีมือท่านแม่ทัพอวี้ฉือจริงๆ ล่ะก็ ตัวเขาน่ะหรือ… หึ เฉิงชู่ปี้รีบหันไปนึกถึงท่านพ่ออันเป็นที่รักทันที คงมีแต่ต้องให้ท่านพ่อออกหน้าเท่านั้น ถึงจะพอต่อกรกับท่านแม่ทัพอวี้ฉือผู้แสนดุดันผู้นี้ได้

แต่ทว่า… เพียงแค่เรื่องแอลกอฮอล์นิดหน่อย จะให้เขาไปกล่าวหาขุนนางระดับกั๋วกงที่ฆ่าคนดุจผักปลาว่าแอบขโมยของกินน่ะหรือ? มันจะดูเกินเรื่องไปหน่อยไหม?

ขณะที่เฉิงชู่ปี้ยังลังเลอยู่นั้น จู่ๆ เขาก็เห็นท่านพ่อผู้เป็นที่รักกับท่านลุงอวี้ฉือกงโผล่ออกมาจากมุมตึก สองแม่ทัพผู้มีชื่อเสียงแห่งต้าถังดูร่าเริงแจ่มใสและคึกคักเป็นพิเศษราวกับว่าชายแก่ทั้งสองเพิ่งถูกรางวัลแจ็กพอตมาอย่างนั้นแหละ

"ฮ่าๆ… เจ้าสาม พ่อมาแล้ว"

เฉิงเหย่าจินเห็นเฉิงชู่ปี้จ้องมองตนด้วยท่าทางตะลึงงัน จึงหัวเราะหึๆ ก่อนจะก้าวยาวๆ เข้ามาหา

"เจ้าสาม วันนี้เจ้าเหนื่อยหน่อยนะ พ่อกับท่านลุงอวี้ฉือของเจ้ามีธุระด่วน ต้องออกไปจัดการข้างนอก เดี๋ยวก็กลับ"

"เอาล่ะ พ่อไปก่อนนะ มีอะไรค่อยว่ากันใหม่"

เฉิงชู่ปี้ยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร ก็ถูกท่านพ่อสุดที่รักทิ้งไว้กลางทาง สีหน้าของเขาเริ่มมืดมน… ทำไมเวลาท่านพ่อพูด ถึงมีกลิ่นเหล้าดีกรีแรงๆ ที่คุ้นเคยโชยออกมาจากปากได้เล่า?

เขายืนมองสองผู้ยิ่งใหญ่แห่งแก๊งอันธพาลขุนนางต้าถังเดินเคียงคู่กันไปอย่างเหม่อลอย จากนั้นสายตาก็เลื่อนลงต่ำ… เขาเห็นถุงน้ำใบไม่ใหญ่นักผูกอยู่ที่เข็มขัดของท่านพ่อและอวี้ฉือกง มันแกว่งไปแกว่งมาตามจังหวะการเดินอันโอหังยโสของทั้งคู่ ช่างเย้ายวนใจเสียเหลือเกิน…

สีหน้าของเฉิงชู่ปี้ดำคล้ำขึ้นเรื่อยๆ ดำราวกับก้นหม้อที่ผ่านการต้มเหล้ามานานปี ความจริงกระจ่างแจ้งในทันที!

"ท่านพ่อเจ้าช่างดีกับเจ้าเสียจริง" หลี่เค่อใช้จุกไม้ปิดขวดกระเบื้องแน่น ถือไว้ในมือไม่ยอมวาง เขารู้สึกอิจฉาเฉิงเหย่าจินผู้มีชื่อเสียงดุดันผู้นี้ ที่เมื่ออยู่ต่อหน้าพี่ชู่ปี้กลับดูใจดีและอ่อนโยนเหลือเกิน

"หึ ก็ลูกในไส้ จะไม่ให้ดีได้อย่างไรเล่า" เฉิงชู่ปี้ตอบกลับอย่างหมดแรง ช่างเถอะ… ลูกไม่วิจารณ์ความผิดของพ่อ แม่ไม่รังเกียจลูกที่ขี้เหร่… หวังแค่ว่าชายแก่สองคนนี้จะไม่ถึงขั้นได้รับพิษจากแอลกอฮอล์เป็นพิษหรอกนะ แต่ก็นะ ด้วยความคอทองแดงที่ผ่านการฟาดฟันบนโต๊ะเหล้ามานานปี กับร่างกายที่กำยำราวกับหมีควายของทั้งคู่ เหล้าดีกรีแรงที่เหลือไม่ถึงสองจินนั่น คงไม่ถึงขนาดนั้น… มั้งนะ

ทว่าพอนึกดูอีกที เฉิงชู่ปี้ยังไม่ค่อยวางใจ จึงรีบกระซิบสั่งเฉิงชู่เลี่ยงสองสามคำ

เฉิงชู่เลี่ยงพยักหน้าเข้าใจทันทีแล้วรีบวิ่งตะบึงออกไป แน่นอนว่าไม่ใช่ไปสะกดรอยตามสองลุงนักฆ่าเหล่านั้น แต่ไปหาเฉิงเจี๋ยหัวหน้าองครักษ์สกุลเฉิง ให้คอยจับตาดูไว้ให้ดี มีปัญหาอะไรให้รีบมาแจ้ง อีกอย่างคือให้เขากลับจวนไปเอาแอลกอฮอล์มาเพิ่ม ตนเองต้องรีบไปทำความสะอาดแผลให้ท่านลุงฉิน จะให้ใช้ปูนขาวที่ทำเอาคนเจ็บแทบตายมาล้างแผลแบบเดิมคงไม่ไหว!

ใช้เวลาไม่นาน เฉิงเหย่าจินกับอวี้ฉือกงก็พบโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งใกล้จวนสกุลฉิน ทั้งสองไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบจองห้องส่วนตัวทันที ภาชนะใส่เหล้าสองใบถูกวางลงบนโต๊ะ อาหารเย็นเพิ่งยกมาเสิร์ฟ ทั้งสองก็อดใจไม่ไหวเริ่มลงมือทันที

เห็นอันธพาลเฉิงผู้มีชื่อเสียงดุดันยกจอกที่ริน "หัวเชื้อเหล้า" ปริมาณประมาณห้าหกเฉียนขึ้นมาคารวะอวี้ฉือกงจากระยะไกล

"มา พี่น้องเราชนกันหน่อย!"

สิ้นคำเขาก็รีบเงยหน้ากระดกเข้าปากอึกเดียวทันที พริบตานั้นใบหน้าที่ดุดันของเหล่าเฉิงก็บิดเบี้ยวเป็นก้อน มือคว้าอากาศสะเปะสะปะอยู่นานกว่าจะเปล่งเสียง 'อา…' ออกมาอย่างแรงราวกับเพิ่งผ่านความเป็นความตายมาหมาดๆ "สะใจ!"

อวี้ฉือกงที่เคยลอบชิมไปก่อนหน้า ในวินาทีที่กลืนเหล้าหัวเชื้อนั่นลงคอ สีหน้าและท่าทางของเขาก็แทบจะถอดแบบมาจากเหล่าเฉิงไม่มีผิดเพี้ยน จากนั้นทำหน้าเคลิบเคลิ้มอย่างพึงพอใจพลางลูบตั้งแต่ลำคอลงไปถึงท้อง

"แจ่ม! ข้ารู้สึกเหมือนมีมีดเล่มหนึ่งทิ่มแทงทะลุเข้าไปถึงในท้องเลย สะใจจริงๆ"

"นี่คือเหล้าหัวเชื้อที่ต้องใช้เหล้าตั้งเกือบร้อยจินมาเคี่ยวเชียวนะ เหล้าหัวเชื้อแค่ตำลึงเดียวต้องใช้เหล้าตั้งหลายจินมาสกัด ดีกรีจะไม่แรงได้ยังไง" เฉิงเหย่าจินพูดพลางเรอออกมาเป็นกลิ่นเหล้าฉุนกึก

อวี้ฉือกงเลียริมฝีปากด้วยความรู้สึกยังไม่หนำใจ "แม่งเอ๊ย สมชื่อเหล้าหัวเชื้อจริงๆ ของดีชัดๆ มาเถอะพี่น้อง เรามาต่อกันอีกจอก"

ทั้งสองแทบไม่ได้แตะกับแกล้ม ซดรวดเดียวหมดจอกเพียงไม่นาน อวี้ฉือกงก็เริ่มรู้สึกผิดปกติ เขาพยายามสะบัดศีรษะที่เริ่มมึนงง

"เจ้าเหล่าเฉิง ทำไมเหล้านี่มันถึงได้แรงชะมัดอย่างนี้วะ?"

เฉิงเหย่าจินเองก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ นี่ดื่มไปไม่ถึงครึ่งจิน เหตุใดถึงเริ่มตาลายได้เล่า? ทว่าในฐานะตัวพ่อแห่งวงการอันธพาลขุนนางต้าถัง จะให้เสียหน้าได้อย่างไร เฉิงเหย่าจินจึงฝืนยิ้มกลบเกลื่อน

"ข้าไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย ท่านพี่ไม่ไหวแล้วหรือไง?"

อวี้ฉือกงขมวดคิ้ว ใครบ้างจะไม่หวงหน้าตา? มีแต่เจ้าเหล่าเฉิงเท่านั้นหรือที่อึด? เขาชูจอกเหล้าขึ้นแล้วกระดกหมดอึกเดียว

"หึหึ เหล้าแค่นี้จะทำให้ข้าเมา ฝันไปเถอะ! มา รินมาต่อ!"

สายลมพัดผ่านราวกับเสียงกลองศึกดังก้อง โต๊ะเหล้านี้ใครจะกลัวใคร? สองชายชาตรีต่างตั้งหน้าตั้งตาดื่มกันต่อ กลิ่นเหล้าหอมแรงไม่ได้อบอวลอยู่เพียงในห้องส่วนตัว แต่ยังเล็ดลอดออกไปตามรอยแยกประตู ทำให้เฉิงเจี๋ยและเหล่าองครักษ์สกุลอวี้ต่างพากันหรี่ตา สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม…