บทที่ 73 วันนี้ในตำหนักยมบาลเหลือเพียงไป๋อู๋ฉางเข้าเวรคนเดียวหรือ

หลี่ซื่อหมินก้าวเท้าเข้าสู่จวนอี้กั๋วกง ภายใต้การนำทางของพ่อบ้านสกุลฉิน เขาเดินก้าวยาวๆ มุ่งหน้าเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงลานเรือนที่ใช้ผ่าตัด บรรดาผู้คนที่ทราบข่าวต่างพากันค้อมกายทำความเคารพองค์จักรพรรดิแห่งต้าถังอย่างนอบน้อม

"พวกเจ้าลุกขึ้นเถิด ไม่ต้องมากพิธี" หลี่ซื่อหมินโบกมือใหญ่ กวาดสายตามองทุกคนในที่นั้น

ในที่สุดสายตาก็หยุดลงที่เฉิงชู่ปี้ซึ่งสวมชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตาและแต่งกายดูแปลกตา

"หลานรัก วันนี้ลำบากเจ้าแล้ว ฉินฉยงเป็นอย่างไรบ้าง"

"ท่านลุงฉินยังไม่ฟื้นขอรับ ตอนนี้อยู่ในห้องนั้น" เฉิงชู่ปี้ชี้มือไปทางห้องพักฟื้น

เมื่อเห็นว่าหลี่ซื่อหมินกำลังจะก้าวเท้าตรงเข้าไป ก็รีบเข้าไปขวางไว้ทันที "ฝ่าบาทจะเข้าไปเยี่ยมหรือขอรับ"

"ทำไมรึ มีปัญหาอันใด" หลี่ซื่อหมินงงงันไปบ้าง เจ้าสามตระกูลเฉิงนี่จะทำอะไรอีก

"เอ่อ เชิญเข้าทางนี้ขอรับ แต่ก่อนเข้าห้องนี้ต้องสวมเสื้อผ้าที่ผ่านการฆ่าเชื้อเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังต้องสวมหน้ากากและหมวกคลุมให้มิดชิด…"

เฉิงชู่ปี้ยืนอธิบายอย่างใจเย็นต่อหน้าหลี่ซื่อหมินที่เริ่มขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

"มิใช่ว่าผู้น้อยจงใจทำให้ลำบากขอรับ ตอนนี้แม้การผ่าตัดของท่านลุงฉินจะสำเร็จลุล่วง ทว่ายังต้องผ่านช่วงเวลาพักฟื้นอีกระยะหนึ่ง หากคนที่เข้าไปเยี่ยมนำฝุ่นผงสิ่งสกปรกจากนอกห้องติดเข้าไปด้วย แล้วบาดแผลของท่านลุงฉินเกิดติดเชื้อเป็นหนองขึ้นมา เกรงว่าจะทำให้ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่าได้พ่ะย่ะค่ะ"

ได้ฟังเฉิงชู่ปี้อธิบายเช่นนี้ หลี่ซื่อหมินจึงค่อยพยักหน้าเข้าใจพลางเอ่ยชม "ลำบากหลานเตือนแล้ว ขนาดเวลานี้เจ้ายังระแวดระวังถึงเพียงนี้ นับว่าดีมาก"

ครั้นหลี่ซื่อหมิน หลี่จี้ เฉิงเหย่าจิน และรัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ฆ่าเชื้อแล้ว สวมหน้ากากและหมวกคลุมเรียบร้อย เฉิงชู่ปี้จึงค่อยเปิดประตูบานที่เชื่อมไปยังห้องพักฟื้น

ภายในห้องพักฟื้น ซุนซือเหมี่ยวที่แต่งกายแบบเดียวกันกำลังจับชีพจรของฉินฉยงอยู่ ส่วนท่านหญิงเจี่ยซึ่งเป็นห่วงสามีและเปลี่ยนชุดเข้ามาเฝ้าอยู่ในห้องแต่แรกก็อยู่ด้วยเช่นกัน

ทุกคนยืนเงียบๆ อยู่ภายในห้อง พลางจับตามองแม่ทัพใหญ่ฉินที่นอนอยู่บนตั่ง เปลือกตาของเขากระตุกเป็นระยะ ดูเหมือนพร้อมจะฟื้นคืนสติได้ทุกเมื่อ

ร่างกายราวกับล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ เบาหวิว ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ แม้แต่น้อย…

ฉินฉยงรู้สึกราวกับตนเองทั้งร่างกำลังลอยคว้างอยู่กลางอากาศ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด เขาค่อยๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมา ทว่าในสายตาที่ยังคงพร่ามัวเลือนรางนั้น กลับปรากฏเงาร่างสวมชุดขาว สวมหมวกขาว และมีใบหน้าขาวโพลนจนแทบมองไม่เห็นเครื่องหน้าทั้งห้า

ฉินฉยงยิ้มเยาะตนเอง พลางพึมพำออกมาเสียงแผ่ว "นึกไม่ถึงเลยว่า วันนี้ในตำหนักยมบาลจะมีแค่ไป๋อู๋ฉางมาเข้าเวร…"

"???"

หลี่*ไป๋อู๋ฉาง*ซื่อหมิน "…"

เฉิง*ไป๋อู๋ฉาง*เหย่าจิน "…"

หลี่*ไป๋อู๋ฉาง*จี้ "…"

ซุน*ไป๋อู๋ฉาง*ซือเหมี่ยว "…"

"เจ้าสาม ท่านลุงฉินของเจ้าตาบอดหรือกลายเป็นคนโง่ไปแล้วกันแน่?"

เฉิงเหย่าจินหน้าดำทะมึน เอาข้อศอกกระทุ้งเฉิงชู่ปี้ที่ยืนอยู่ข้างกายเบาๆ

เฉิงชู่ปี้ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ทันที

"ท่านพ่อ… ฤทธิ์ยาชาก็เหมือนคนเมาเหล้าขอรับ แม้คนไข้จะเพ้อเจ้อไร้สาระตอนยายังไม่หมดฤทธิ์ ก็นับว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา…"

เดิมทีฉินฉยงตั้งใจจะทอดถอนใจรำลึกความหลังถึงชีวิตอันโชกโชนในตำหนักพญายมเสียหน่อย พอได้ยินบทสนทนาชวนให้เส้นเลือดอุดตันของสองพ่อลูกคู่นี้เข้า ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

เขาพยายามกะพริบตาถี่ๆ แล้วเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ "…เหล่าเฉิง?"

"เอ้อร์หลาง… ฝ่าบาทเสด็จมาเยี่ยมท่านแล้วเจ้าค่ะ…"

ท่านหญิงเจี่ยที่อยู่ข้างๆ ยกมือขึ้นซับหางตาเบาๆ เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เพื่อเตือนสติสามีที่เพิ่งฟื้น

นางเองก็ไม่อยากจะใส่ใจสองพ่อลูกคู่นี้เช่นกัน แม้ว่าเฉิงชู่ปี้จะเพิ่งช่วยชีวิตสามีของนางไว้เมื่อครู่ แต่ก็ไม่ควรมาพูดจาเหน็บแนมคนอื่นเช่นนี้

"ฉินฉยง ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว"

หลี่ซื่อหมินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว นั่งลงที่ริมตั่ง มองดูฉินฉยงที่เผยสีหน้ายินดีพลางแย้มสรวล

"ฝ่าบาท… กระหม่อม…" ฉินฉยงเห็นหลี่ซื่อหมินนั่งอยู่ริมตั่งก็คิดจะขยับกาย แต่กลับถูกหลี่ซื่อหมินห้ามไว้เสียก่อน

"เจ้าสามารถกำจัดบาดแผลเรื้อรังออกไปได้หมดสิ้น นี่นับเป็นเรื่องน่ายินดียิ่ง เจ้าจงพักผ่อนรักษาตัวให้ดีเถิด

รอให้ร่างกายเจ้าหายดีแล้ว เรายังมีภารกิจสำคัญจะไหว้วานฉินฉยงอีก ราชสำนักยังต้องการขุนนางผู้ภักดีดั่งแขนขาเช่นเจ้า กองทัพต้าถังก็ยังต้องการเสาหลักเช่นเจ้าค้ำจุนอยู่…"

"ขอบพระทัยฝ่าบาท กระหม่อมจะรีบรักษาตัวให้หายโดยเร็ว เพื่อกลับมารับใช้ฝ่าบาทและราชสำนักอีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ" ฉินฉยงเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ

สองกษัตริย์ขุนนางสนทนาทักทายกันครู่หนึ่ง เหล่ายอดขุนพลต้าถังที่ยืนอยู่ด้านข้างต่างก็รู้สึกสะเทือนใจไม่น้อย

หลังจากปลอบประโลมฉินฉยงไปสองสามประโยค หลี่ซื่อหมินก็รู้กาลเทศะและล่าถอยออกจากห้องไป

เมื่อถอดหน้ากากที่ทำให้รู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกทิ้งไป แล้วสูดอากาศอันสดชื่นเข้าเต็มปอด หลี่ซื่อหมินจึงหันกลับมา

เขากวาดสายตามองเฉิงชู่ปี้ ชายหนุ่มผู้สร้างผลงานอย่างโดดเด่นแต่บัดนี้กลับวางตัวสงบเสงี่ยม ใบหน้าของพระองค์ก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมา

"หลานชู่ปี้ วันนี้ลำบากเจ้ามากจริงๆ"

"รักษาโรคช่วยชีวิตคน นี่เป็นหน้าที่ที่ผู้น้อยพึงกระทำอยู่แล้วขอรับ"

เมื่อหลี่ซื่อหมินเอ่ยถาม เฉิงชู่ปี้ก็อธิบายขั้นตอนการผ่าตัดในวันนี้ให้ฟังรอบหนึ่ง

ครั้นได้ยินว่าหัวเกาทัณฑ์ที่ติดอยู่ระหว่างกระดูกหน้าอกนั้นทำให้หัวใจของท่านลุงฉินมีบาดแผลเต็มไปหมด หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจถึงแก่ชีวิตได้ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างก็เหงื่อกาฬแตกพลั่กด้วยความหวาดเสียว

หยวนเทียนกังที่ไม่ได้เข้าไปข้างในแต่ยืนรออยู่ด้านนอกจึงกระจ่างแจ้งในทันใด

"ดูท่าว่าทุกครั้งที่แม่ทัพใหญ่มีอาการกำเริบ ย่อมเป็นเพราะหัวเกาทัณฑ์ไปสะกิดโดนหัวใจ จึงได้เจ็บปวดเสียดแทงราวกับจะขาดใจถึงเพียงนั้น…"

"ยังดีที่ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี" หลี่ซื่อหมินถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

มองไปยังเฉิงชู่ปี้ที่อยู่ตรงหน้า ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกภาคภูมิใจเงียบๆ

ดูท่าคงต้องขอบใจสายตาอันยาวไกลของเรา ที่สั่งให้เจ้าสามตระกูลเฉิงมารักษาอาการป่วยเรื้อรังให้ฉินฉยงเสียจริง…

ทว่าขณะที่กำลังยิ้มพึงพอใจ หางตากลับเหลือบไปเห็นเฉิงเหย่าจินที่กำลังดีอกดีใจจนออกนอกหน้า เห็นท่าทางระรื่นนั่นแล้ว หลี่ซื่อหมินพลันรู้สึกจุกอกขึ้นมาทันที

ช่างเถอะ เห็นแก่หน้าเฉิงชู่ปี้กับฉินฉยง จะไม่ถือสากับเจ้าอันธพาลเฒ่าไร้ยางอายคนนี้ก็แล้วกัน

"หลานชาย จากนี้ไปควรทำอย่างไรต่อ?" สายตาของหลี่ซื่อหมินตกลงบนร่างเฉิงชู่ปี้อีกครั้ง

"ช่วงไม่กี่วันนี้จำเป็นต้องระวังเรื่องการติดเชื้อหลังผ่าตัดขอรับ นี่คือหัวใจสำคัญที่สุดว่าท่านลุงฉินจะหายดีอย่างปลอดภัยหรือไม่"

"อีกทั้งยังต้องคอยสังเกตอาการอย่างใกล้ชิด เผื่อมีเหตุไม่คาดคิดเกิดขึ้น ดังนั้นสองสามวันนี้ผู้น้อยจะพักอยู่ที่นี่ชั่วคราว เพื่อคอยเฝ้าดูอาการท่านลุงฉิน จะได้จัดการรับมือได้ทันท่วงทีขอรับ"

"เช่นนั้นก็ลำบากเจ้าแล้ว เด็กดี… ดี ดียิ่ง" ฝ่ามือหนาตบลงบนบ่าของเฉิงชู่ปี้

คนหนุ่มที่มีความรับผิดชอบและทุ่มเทเช่นนี้ ในยุคนี้หาได้ยากยิ่งนัก

หางตาเหลือบไปเห็นหลี่เค่อที่แอบทำลับๆ ล่อๆ อยู่ในกลุ่มคน

หลี่ซื่อหมินหันมามองเจ้าสามตระกูลเฉิงผู้องอาจห้าวหาญตรงหน้า เทียบกันแล้วก็พาลหงุดหงิดขึ้นมาทันที

เป็นลูกชายคนที่สามเหมือนกันแท้ๆ ทำไมเจ้าเก้อร์เอ๋อร์ตัวแสบคนนี้ถึงได้น่าโดนโบยนัก

"เจ้าเก้อร์เอ๋อร์" หลี่ซื่อหมินไพล่มือไว้ด้านหลัง สายตาดุจพญาเหยี่ยวตวัดมองไปทางหลี่เค่อ

"ลูกอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ ไม่ทราบเสด็จพ่อมีสิ่งใดจะรับสั่ง…"

หลี่เค่อยืดอกก้าวอาดๆ ออกมาข้างหน้า ถวายบังคม ทำทีเป็นว่าง่ายเชื่อฟังอย่างเต็มที่

"เจ้าจงอยู่ที่นี่ คอยเป็นเพื่อนหลานชู่ปี้ ดูแลฉินฉยงให้ดี หากมีเรื่องอันใดให้รีบส่งคนเข้าวังมารายงานเราทันที"

หลี่เค่อสบเข้ากับสายตาคุกคามของเสด็จพ่อ ในใจพลันสะท้าน รีบรับคำเป็นมั่นเหมาะว่าจะเฝ้าเวรยามและปฏิบัติหน้าที่ให้ลุล่วงอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นสายตาของหลี่ซื่อหมินกวาดมองมา หยวนเทียนกังจึงก้าวออกมารายงานตัว "อาตมากับสหายนักพรตซุนก็จะอยู่ช่วยด้วยอีกแรงพ่ะย่ะค่ะ"

"ลำบากพวกท่านแล้ว หากฉินฉยงหายดี เราจะไม่ลืมเลือนความดีความชอบของพวกท่านทุกคนเป็นอันขาด"

หลี่ซื่อหมินกับหลี่เฉิงเฉียนเสด็จกลับไป ทิ้งหลี่เค่อไว้เป็นตัวแทนราชวงศ์คอยดูแลความเรียบร้อย

บรรดาญาติสนิทมิตรสหายต่างก็พากันเอ่ยคำลา ไว้คราวหน้าจะมาเยี่ยมเยียนใหม่

ส่วนเจ้าสี่ เจ้าห้า และเจ้าหกตระกูลเฉิง ในฐานะผู้ช่วยของเฉิงชู่ปี้ต่างก็อยู่ต่อเช่นกัน

อย่างไรเสียพวกเขาก็สนิทสนมกับฉินหลี่เป็นอย่างดี การมีคนวัยไล่เลี่ยกันอยู่ด้วยย่อมช่วยให้ฉินหลี่ บุตรชายคนโตของท่านอี้กั๋วกงผู้มีนิสัยสุภาพเรียบร้อยเกินไป ได้สัมผัสถึงเสน่ห์แบบลูกผู้ชายสายลุยผู้หยาบกระด้างบ้างก็ยังดี

ทว่าเหล่าเฉิงนั้นไม่วางใจให้ลูกชายแท้ๆ ของตนอยู่ที่นี่ตามลำพัง จึงชวนอวี้ฉือกงมาอยู่เป็นเพื่อนด้วยอีกคน