บทที่ 72 ฝ่าบาทเสด็จ… รีบออกไปรับเสด็จเร็วเข้า!

ยามมองเห็นว่าทุกครั้งที่หัวใจเต้น ขอบของหัวเกาทัณฑ์แทบจะเฉียดผ่านเส้นยาแดงผ่าแปดไป เฉิงชู่ปี้ที่ถือคีมห้ามเลือดอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะมีเหงื่อเม็ดโป้งซึมออกมาเต็มหน้าผาก เขาแอบนึกโล่งอกในใจว่าหลายปีมานี้ท่านลุงฉินเอาแต่นอนพักรักษาตัว ไม่ได้ขยับเขยื้อนทำอะไรหักโหม มิเช่นนั้นป่านนี้หญ้าบนหลุมศพคงสูงท่วมหัวไปนานแล้ว

เขาตั้งสติให้มั่น จากนั้นจึงคีบหัวเกาทัณฑ์เอาไว้ให้แน่น ลองขยับดูเล็กน้อย แล้วออกแรงดึงออกมาตรงๆ

เคร้ง!

เสียงใสกังวานดังขึ้นอีกครั้งอย่างน่ารื่นหู เสียงที่คมชัดนี้เมื่อลอยไปเข้าหูผู้คนที่กำลังกลั้นหายใจรออยู่ข้างนอก กลับฟังดูราวกับเสียงดนตรีจากสรวงสวรรค์ ท่านหญิงเจี่ยลุกพรวดขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียง ใบหน้าสลับสีไปมาระหว่างซีดเผือดกับแดงระเรื่อ

ข้างกายนางคือฉินหลี่ที่หลับตาแน่น สองมือโอบกอดผู้เป็นมารดาไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือไปแล้ว จะสูญเสียที่พึ่งพิงทั้งหมดไป

"ท่านแม่ ท่านพ่อหายแล้วใช่ไหมขอรับ? ท่านพ่อไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม…"

"เจ้าสี่!" เฉิงชู่ปี้ตวาดเสียงเข้ม

"ชีพจร… ชีพจรเต้นปกติขอรับ!" เฉิงชู่ชุ่นที่นั่งยองๆ จนเมื่อยขบรีบตะโกนตอบเสียงดัง

แม้เฉิงชู่ปี้จะมองเห็นการเต้นของหัวใจได้อย่างชัดเจน แต่เขาก็ยังไม่ค่อยวางใจนัก เมื่อได้ยินคำตอบของเจ้าสี่ จึงค่อยผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกออกมาได้บ้าง

"เจ้าห้า ผ้าก๊อซ…"

หยวนเทียนกังและซุนซือเหมี่ยวที่ยืนอยู่หลังม่านชั้นแรกสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่หยวนเทียนกังจะอดไม่ได้ที่จะกระซิบถามเบาๆ

"เป็นอย่างไรบ้าง?"

"เอาออกมาได้แล้วขอรับ ชีพจรเต้นปกติ กำลังล้างแผลและเย็บปิด" คราวนี้ น้ำเสียงของเฉิงชู่ปี้แฝงความภาคภูมิใจและกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาหลายส่วน

"เร็ว รีบส่งคนไปทูลเสด็จพ่อว่าเอาออกมาได้แล้ว!" หลี่เฉิงเฉียนอดไม่ได้ที่จะตะโกนบอกหลี่เค่อที่อยู่หลังม่านด้วยความดีใจ

หลี่เค่อไม่ลังเลแม้แต่น้อย หมุนตัวเลิกม่านโปร่งชั้นที่สองแล้วพุ่งทะยานออกไปข้างนอกทันที

"แม่อยู่นี่แล้ว พ่อของเจ้าไม่เป็นไร พ่อของเจ้ายังมีชีวิตอยู่…"

ท่านหญิงเจี่ยที่เดิมทียังฝืนยืนตัวตรงอย่างเข้มแข็ง ร่างพลันอ่อนยวบลงอย่างช้าๆ นางกอดฉินหลี่ไว้แน่น มีเพียงหยาดน้ำตาใสที่หางตาร่วงเผาะลงมาไม่ขาดสาย จนเปียกชุ่มไปทั่วไหล่ของฉินหลี่

เมื่อม้าเร็วควบตะบึงไปถึงพระราชวัง ข่าวสารก็นำความกราบบังคมทูลหลี่ซื่อหมินด้วยความเร็วสูงสุด

หลี่ซื่อหมินที่กำลังร้อนใจดั่งไฟสุม พอได้ยินข่าวดีกลับรู้สึกไม่อยากเชื่อว่ามันจะง่ายดายถึงเพียงนี้ เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างแทบไม่เชื่อสายตา เหลือบมองจั่งซุนอู๋โก้วที่อยู่ข้างกาย ราวกับต้องการการยืนยันอีกครั้ง

"หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับฝ่าบาทเพคะ…" จั่งซุนอู๋โก้วเองก็สะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจ ย่อกายคารวะหลี่ซื่อหมินอย่างชดช้อย

"สมเป็นสวรรค์ประทานพร แท้จริงแล้วเราคือผู้ที่ได้รับอาณัติจากสวรรค์! จื่อถง เจ้าพูดไม่ผิด เราคือผู้ที่สวรรค์ลิขิตไว้จริงๆ…"

"คนมานี่! เตรียมม้าให้เรา เราจะไปจวนอวี้กั๋วกง เดี๋ยวนี้!"

จั่งซุนอู๋โก้วมองตามแผ่นหลังของเอ้อร์หลางที่ก้าวจากไปอย่างองอาจและรวดเร็ว นางค่อยๆ ทรุดกายลงนั่งอย่างอ่อนแรง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

ในใจนางพึมพำเบาๆ "เจ้าสามตระกูลเฉิง ขอบใจเจ้านัก…"

หลังจากผ่าเอาหัวเกาทัณฑ์ที่เป็นอันตรายถึงชีวิตออกจากหน้าอกของท่านลุงฉินได้สำเร็จ ภายในจวนสกุลฉินก็อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความยินดีปรีดา

ทว่าความตื่นเต้นยินดีเหล่านั้นกลับไม่ได้ทำให้เฉิงชู่ปี้รู้สึกเบาใจขึ้นมาแต่อย่างใด

แม้การผ่าตัดจะสำเร็จ แต่ภาวะติดเชื้อหลังผ่าตัดต่างหากคือกุญแจสำคัญ ว่าท่านลุงฉินจะรอดพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้หรือไม่

เฉิงชู่ปี้ข่มความดีใจที่สามารถนำหัวเกาทัณฑ์ออกมาได้สำเร็จลง แล้วลงมือเย็บแผลและพันผ้าอย่างพิถีพิถัน

สองแม่ทัพใหญ่ผู้มีแรงมากพอจะยกกระถางสามขาได้สบายๆ อย่างเฉิงเหย่าจินและอวี้ฉือกง ต่างลงมือช่วยกันยกโต๊ะผ่าตัดพิเศษนั้นด้วยตนเองอย่างทะนุถนอม

ทั้งสองเดินผ่านทางเดินที่กั้นด้วยม่านโปร่ง ตรงเข้าสู่ห้องเล็กข้างๆ

ห้องเล็กที่เชื่อมกับห้องผ่าตัดถูกบ่าวไพร่ทำความสะอาดด้วยน้ำปูนขาวซ้ำไปซ้ำมา ทั้งยังฉีดพ่นแอลกอฮอล์เพื่อฆ่าเชื้ออย่างถี่ถ้วน

พวกเขาพยายามจำลองสภาพแวดล้อมให้ใกล้เคียงกับความปลอดเชื้อให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงการเปรียบเทียบ ในยุคสมัยนี้การปลอดเชื้อร้อยเปอร์เซ็นต์ย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ฉินฉยงนอนตะแคงอยู่บนตั่งเตี้ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย คิ้วยังคงขมวดมุ่น ทว่าลมหายใจและชีพจรกลับสม่ำเสมอ

"หลานชู่ปี้ เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถิด ที่เหลือตรงนี้ให้อาตมากับสหายนักพรตหยวนจัดการเอง…"

ซุนซือเหมี่ยวเดินเข้ามาในห้อง นั่งลงที่ขอบตั่ง เขาจับชีพจรของฉินฉยงอย่างไม่รีรอ เริ่มต้นโหมดตรวจวัดคลื่นหัวใจด้วยตนเอง

"รบกวนท่านนักพรตทั้งสองท่านแล้ว ขอบพระคุณท่านพ่อและท่านลุงอวี้ฉือที่ช่วยเหลือขอรับ"

เฉิงชู่ปี้พยักหน้าพลางหมุนคอที่เมื่อยขบ วันนี้เขาเหนื่อยแทบขาดใจ

"ไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อยนะขอรับ"

อวี้ฉือกงหัวเราะร่า เตรียมจะหันหลังเดินออกจากห้อง ก็ถูกเฉิงเหย่าจินเอาไหล่กระแทกใส่

ทั้งสองสบตาสื่อสารกันอย่างรู้กัน ครู่ต่อมาอวี้ฉือกงก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ รีบสาวเท้าออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว พอถึงห้องผ่าตัด เขาก็สอดส่ายสายตาไปรอบๆ

เมื่อเห็นขวดกระเบื้องใบหนึ่งวางอยู่ในมุมอับสายตา ดวงตาเขาก็เป็นประกาย หัวเราะคิกคักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่…

ขณะที่เฉิงชู่ปี้กำลังจะเดินออกจากห้อง เฉิงเหย่าจินที่ว่องไวก็เอื้อมมือมาโอบไหล่เขาไว้ทันควัน

"เจ้าสาม วันนี้ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ ต่อไปจะให้พ่อทำอย่างไร พ่อจะเชื่อฟังเจ้าทุกอย่าง"

เฉิงชู่ปี้สบเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความโล่งใจและชื่นชมของเฉิงเหย่าจิน พลางยิ้มเขินๆ

"ลูกไม่รู้สึกลำบากขอรับ ท่านพ่อไปพักผ่อนเถิด ลูกต้องไปจัดการเก็บอุปกรณ์ผ่าตัดก่อน"

"เจ้าเด็กนี่ ทำไมถึงไม่รู้จักเอาใจพ่อบ้างเลย"

แม้จะสวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าอยู่ แต่เฉิงชู่ปี้ก็ยังสัมผัสได้ถึงความตัดพ้อในน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยของผู้เป็นพ่อ

“เจ้ายังไม่รีบออกไปพบคุณชายฉินกับท่านป้าฉินอีกหรือ อย่าปล่อยให้พวกเขาสองแม่ลูกต้องเป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่ตรงนั้นเลย”

เฉิงชู่ปี้รีบพยักหน้ารับ นั่นสินะ ตัวเขาถึงกับลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ไปเสียสนิท

การปลอบโยนครอบครัวผู้ป่วย ถือเป็นหน้าที่หลักของบุคลากรทางการแพทย์ผู้มีความทุ่มเทและรักในวิชาชีพเลยเชียวล่ะ

เฉิงชู่ปี้เดินออกจากห้องไปยืนอยู่ข้างทางเดินม่านผ้าพลางเอ่ยกับท่านหญิงเจี่ยที่รีบตรงเข้ามาหา

“ท่านป้า โปรดวางใจขอรับ การผ่าตัดสำเร็จไปด้วยดี ต่อไปก็แค่ต้องรอให้ท่านลุงฉินฟื้น เพราะร่างกายของท่านค่อนข้างอ่อนแอ เกรงว่าจะต้องใช้เวลาอีกสักพักขอรับ”

ท่านหญิงเจี่ยที่พยายามจะยื่นมือไปเปิดม่านบุกเข้าไปในห้องหลายครั้ง พอได้ยินคำยืนยันเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“ขอแค่เขาไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไม่รีบๆ ข้าไม่รีบ”

ในระหว่างที่เฉิงชู่ปี้กำลังปลอบโยนท่านหญิงเจี่ย เฉิงเหย่าจินก็ยืดคอชะโงกดู เห็นอวี้ฉือกงแอบย่องออกจากห้องผ่าตัดไปแล้ว

เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทักทายเฉิงชู่ปี้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเมตตา ก่อนจะไพล่หลังเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี รีบก้าวเท้าตามอวี้ฉือกงไปติดๆ

แม่ทัพผู้มีชื่อเสียงแห่งต้าถังทั้งสองท่าน ยศกั๋วกงผู้ทรงเกียรติ กลับทำตัวลับๆ ล่อๆ เดินมุ่งหน้าไปยังมุมเงียบๆ…

เฉิงชู่ปี้กลับเข้ามาในห้องผ่าตัด ถึงได้สังเกตเห็นว่าองค์ชายรัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนที่ยังไม่ยอมจากไปไหน กำลังหยิบอุปกรณ์ผ่าตัดแวววาวเหล่านั้นมาดูอย่างสนอกสนใจ

เมื่อเห็นสายตาของเฉิงชู่ปี้ หลี่เฉิงเฉียนก็วางอุปกรณ์ในมือลงอย่างขัดเขินเล็กน้อย

“ข้าเพียงแค่รู้สึกอยากรู้อยากเห็น ไม่นึกเลยว่าอุปกรณ์ที่ไม่สะดุดตาเหล่านี้จะมีหน้าที่ใช้สอยแตกต่างกันไป ทำเอาข้าเปิดหูเปิดตาจริงๆ”

“วันนี้ลำบากน้องชู่ปี้แล้ว เสด็จพ่อมองคนไม่ผิดจริงๆ แม่ทัพใหญ่ฉินรอดชีวิตมาได้ ทั้งหมดเป็นเพราะความดีความชอบของน้องชู่ปี้แท้ๆ”

“องค์ชายตรัสเช่นนั้นได้อย่างไร เป็นเพราะความไว้วางใจของฝ่าบาทและองค์ชาย อีกทั้งยังมีผู้คนอีกมากมายที่ยอมเชื่อใจข้าต่างหากขอรับ”

เฉิงชู่ปี้เก็บของไปพลาง สนทนาโต้ตอบกับหลี่เฉิงเฉียนไปพลาง

หลี่เฉิงเฉียนผู้นี้สมเป็นองค์ชายรัชทายาทที่ไม่มีถือตัวจริงๆ ทว่าเฉิงชู่ปี้กลับรู้สึกขัดใจเล็กน้อย

องค์ชายรัชทายาทในตอนนี้ กับองค์ชายรัชทายาทในวันนั้นที่ชอบเที่ยวเตร็ดเตร่ไปชมความทุกข์ยากของชาวบ้าน ดูราวกับเป็นคนละคน

หลี่เฉิงเฉียนในยามนี้ดูมีความเป็นบัณฑิตและสำรวม ทว่าแฝงไปด้วยความเว้นระยะห่าง เหมือนกับความรู้สึกที่ได้พบกันครั้งแรก

ทว่าองค์ชายในวันนั้นกลับดูมีชีวิตชีวามากกว่า ราวกับต้นหญ้าที่บังเอิญได้รับแสงแดดจึงพยายามเติบโตขึ้น

ส่วนตอนนี้กลับดูเหมือนดอกไม้ในเรือนกระจก ต่อให้มองนานเพียงใด ก็รู้สึกได้ว่าต่อให้เหี่ยวเฉาไป ก็คงเป็นเพียงดอกไม้แห้งที่มีรูปร่างสวยงาม

ถึงจะงดงาม แต่กลับขาดความมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

ที่หน้าจวนอวี้กั๋วกง บ่าวไพร่ที่เฝ้าประตูสองสามคนยามนี้ต่างมีสีหน้าเบิกบานใจยิ่งนัก

พวกเขาต่างพูดคุยกันอย่างตื่นเต้นถึงอาการของนายท่าน ในเมื่อหัวเกาทัณฑ์ทั้งสี่ดอกถูกนำออกมาหมดแล้ว แม่ทัพใหญ่ฉินก็คงจะกลับมาแข็งแรงดั่งเดิมได้ในเร็ววัน

ต่อไปนี้คนในจวนอวี้กั๋วกงก็ไม่ต้องคอยขวัญเสียกันอีก ไม่ต้องห่วงว่าเสาหลักของบ้านจะพังทลายลงมาเมื่อไหร่

ระหว่างที่พวกเขากำลังคุยกันออกรส เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว

ผู้ที่นำขบวนมาก็คือหลี่ซื่อหมิน ฮ่องเต้แห่งต้าถังนั่นเอง

"ฝ่าบาทเสด็จ… รีบออกไปรับเสด็จเร็วเข้า!" เสียงตะโกนก้องดังขึ้น ก่อนจะแว่วผ่านเข้าไปถึงด้านในจวนอวี้กั๋วกงอย่างรวดเร็ว