บทที่ 71 ฝ่าบาทคือผู้ได้รับอาณัติแห่งสวรรค์ คุณชายสามเฉิงคือผู้ได้รับพรสวรรค์ทางการแพทย์…

ภายในตำหนักข้าง แม้จะมีเสียงพิณบรรเลงคลอเคล้าด้วยควันกำยานชะมดเชียงที่ช่วยสงบจิตใจ และการคอยปรนนิบัติปลอบประโลมจากฮองเฮาจั่งซุน แต่ก็ไม่อาจขจัดความกระวนกระวายในใจของหลี่ซื่อหมินให้หมดไปได้

ทุกครู่หนึ่ง หลี่ซื่อหมินจะเผลอหันไปมองนาฬิกาน้ำทองเหลืองเรือนนั้นโดยไม่รู้ตัว รู้สึกราวกับว่าช่วงเวลาที่รอคอยช่างยาวนานประหนึ่งผ่านไปเป็นปี

ขณะที่เขากำลังนั่งรออยู่อย่างกระสับกระส่าย คิดจะหยิบม้วนตำรามาเปิดอ่านสักเล่มเพื่อคลายอารมณ์ ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังแว่วเข้ามา

"ทูลฝ่าบาท กระหม่อมได้รับบัญชาจากองค์ชายรัชทายาท ให้รีบมารายงานว่า คุณชายสามตระกูลเฉิงได้คีบเอาหัวเกาทัณฑ์ออกจากช่วงไหล่และคอของอี้กั๋วกงเรียบร้อยแล้ว อี้กั๋วกงปลอดภัยดีพ่ะย่ะค่ะ!"

"ช่วงไหล่และคอหรือ… ดี มีข่าวดีมาเร็วถึงเพียงนี้เชียว"

หลี่ซื่อหมินปรายตามองนาฬิกาน้ำทองเหลือง นับตั้งแต่รัชทายาทออกไปจนกระทั่งนำหัวเกาทัณฑ์อันแรกออกมาได้ เวลานี้เพิ่งผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยามด้วยซ้ำ พอได้ยินข่าวเช่นนี้ก็อดที่จะโล่งอกไม่ได้

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เฉิงชู่ปี้ก็ใช้คีมหนีบหัวเกาทัณฑ์อันที่สองที่หาพบในร่างของฉินฉยงอย่างระมัดระวัง แล้วค่อยๆ ดึงมันออกมา…

หลังจากนั้นไม่ถึงหนึ่งก้านธูป หลี่ซื่อหมินก็ได้รับข่าวสารที่ผู้ส่งสารอีกสองคนนำมารายงานอีกระลอก

หัวเกาทัณฑ์ที่ฝังอยู่ในร่างของฉินฉยง เหลือเพียงอันสุดท้ายแล้ว ซึ่งก็คืออันที่อยู่ตรงหน้าอก

แม้เวลานี้จะยังอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ แม้หลี่ซื่อหมินจะประทับอยู่ในห้องที่เย็นสบาย แต่บนหน้าผากของเขากลับมีเหงื่อผุดซึมออกมาด้วยความตึงเครียด

เขายกถ้วยต้มเห็ดหูหนูขาวเม็ดบัวแช่เย็นที่ฮองเฮาจั่งซุนยื่นส่งให้ขึ้นมาดื่ม หลี่ซื่อหมินมองนาฬิกาน้ำทองเหลืองนั้นแล้วก็อดพึมพำมิได้

"เวลาสั้นเพียงนี้ เจ้าสามตระกูลเฉิงกลับทำได้ถึงขั้นนี้แล้ว จะเร็วเกินไปหรือไม่"

"กวนอินเป่ย เจ้าว่าเราควรสั่งให้เจ้าสามตระกูลเฉิงหยุดพักลงก่อน ให้ฉินฉยงได้พักหายใจหายคอฟื้นตัวดีแล้วค่อยทำต่อดีหรือไม่"

ฮองเฮาจั่งซุนมองดูเอ้อร์หลางของนางที่เห็นได้ชัดว่าเริ่มลนลานจนเสียกิริยา ในเวลานี้พระนางแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน สบสายตากับหลี่ซื่อหมินแล้วค่อยๆ เอ่ยช้าๆ

"อันการศึก ย่อมอาศัยความฮึกเหิม เมื่อลั่นกลองครั้งแรกย่อมเปี่ยมด้วยขวัญกำลังใจ ลั่นกลองครั้งที่สองกำลังใจย่อมถดถอย ลั่นกลองครั้งที่สามกำลังใจย่อมหมดสิ้น…" ทว่าน้ำเสียงที่นุ่มนวลนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความหนักแน่นเด็ดเดี่ยว

หลี่ซื่อหมินมองฮองเฮาจั่งซุนแล้วก็อดหัวเราะแห้งๆ อย่างเก้อเขินไม่ได้ "เราเลอะเลือนไปเสียแล้ว"

เขาแหงนหน้าขึ้น ดื่มต้มเห็ดหูหนูขาวเม็ดบัวแช่เย็นถ้วยนั้นรวดเดียวหมดเกลี้ยง ราวกับกำลังดื่มสุราเข้มข้น

ฮองเฮาจั่งซุนรับถ้วยหยกกลับมา วางมือลงบนท่อนแขนอันทรงพลังของหลี่ซื่อหมินอย่างแผ่วเบาแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง

"ฝ่าบาททรงเป็นผู้ที่สวรรค์กำหนดให้ครองแผ่นดิน ส่วนวิชาแพทย์ของคุณชายสามเฉิงก็ล้วนได้รับประทานมาจากเบื้องบน ย่อมต้องเป็นเพราะสวรรค์ทรงเมตตาในสายสัมพันธ์ระหว่างเจ้าเหนือหัวผู้ปราดเปรื่องกับขุนนางผู้ภักดี ต้องทรงช่วยเติมเต็มความปรารถนาของฝ่าบาทอย่างแน่นอนเพคะ"

คำพูดทำนองงมงายเช่นนี้ ไม่น่าเชื่อว่าจะทำให้คนฟังรู้สึกคล้อยตามและเชื่อมั่นได้อย่างน่าประหลาด

ความกังวลใจของหลี่ซื่อหมินจึงคลายลงไปบ้างและกลับมากระปรี้กระเปร่าขึ้นมาใหม่

"กวนอินเป่ยพูดได้ถูกต้องยิ่งนัก หากเจ้าสามตระกูลเฉิงสามารถขจัดภัยคุกคามชีวิตของฉินฉยงไปได้ เราจะต้องตบรางวัลให้เขาอย่างงามแน่นอน"

ระหว่างที่พูด ก็หันไปมองนาฬิกาน้ำทองเหลืองอีกแวบหนึ่ง แล้วอดพึมพำไม่ได้ "เหตุใดจึงชักช้านัก"

จั่งซุนอู๋โก้ว "…"

เมื่อครู่ใครกันเพิ่งบ่นว่าเร็วเกินไป?

#####

"เจ้าสาม เหนื่อยหรือไม่ อยากจะพักสักหน่อยไหม"

เฉิงเหย่าจินและอวี้ฉือกง สองแม่ทัพชื่อดังที่คอยช่วยอยู่ข้างใน ตอนนี้ก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเพราะบรรยากาศที่กดดันและตึงเครียดเช่นกัน

"ไม่ขอรับ ข้าไม่เหนื่อย จะลุยรวดเดียวให้จบ ดูสิว่าเวลาผ่านไปเท่าไรแล้ว" เฉิงชู่ปี้ขยับคอที่เริ่มเมื่อยตึงพลางเอ่ยถาม

ไม่มีโคมไฟไร้เงา ผู้ช่วยก็ไม่ใช่มืออาชีพ ทุกอย่างต้องพึ่งพาตัวเองทั้งสิ้น ไม่เหนื่อยก็แปลกแล้ว

ทว่าตอนนี้เหลือเพียงจุดสุดท้าย ซึ่งเป็นจุดที่อันตรายที่สุดตรงทรวงอก เฉิงชู่ปี้กำลังเข้ามือ ย่อมต้องลุยให้จบในคราวเดียว

ด้านนอกเมื่อได้ยินเสียงเฉิงชู่ปี้ร้องถาม ก็รีบตอบกลับมาทันที "เพิ่งจุดธูปดอกที่สามขอรับ"

"หนึ่งเค่อ… เพียงพอแล้ว" เฉิงชู่ปี้สูดหายใจเข้าลึกๆ "เอาหูฟังออกมาได้ เอาไปแนบฟังตรงใต้ซี่โครง"

เจ้าสี่เดินวนไปรอบหนึ่งจนปัญญาที่จะหาตำแหน่งยืนที่เหมาะกับตัวเอง กำลังยืนตาค้างอยู่ เฉิงชู่ปี้จึงชักสีหน้าด้วยความหงุดหงิด

"เจ้าจะยืนบื้อทำไม รีบมุดลงไปข้างใต้ แล้วเอาแป้นหูฟังไปทาบตรงนั้นก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ"

"…ก็ได้ พี่สาม แบบนี้ใช้ได้หรือยัง" เจ้าสี่จำต้องมุดลงไปใต้เตียงผ่าตัด ยื่นมือทาบหูฟังตรวจลงตรงบริเวณรักแร้ของฉินฉยงที่นอนราบอยู่

ทำเช่นนี้ ในที่สุดก็ไม่เกะกะตำแหน่งยืนของเฉิงชู่ปี้กับผู้ช่วยอย่างเจ้าห้าอีกต่อไป

"ใช้ได้ อยู่นิ่งๆ เสีย" เฉิงชู่ปี้ตอบพลางเห็นเจ้าห้าตระกูลเฉิงใช้น้ำปูนขาวเช็ดล้างผิวหนังก่อน แล้วจึงชโลมแอลกอฮอล์เพื่อฆ่าเชื้อซ้ำอีกรอบ

ในพริบตานั้น ข้างกายก็มีเสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างเคลิบเคลิ้มราวกับได้กลิ่นไอเซียนลอยมา ไม่ต้องบอกก็รู้ สองขี้เมาอย่างท่านพ่อบังเกิดเกล้ากับอวี้ฉือกงคงได้กำไรปากแล้ว

"สมกับเป็นยอดสุรา กลิ่นหอมฟุ้งเหลือเกิน…" อวี้ฉือกงในยามนี้ยังไม่วายเอ่ยปากวิจารณ์ขึ้นมาประโยคหนึ่ง

เฉิงเหย่าจินหัวเราะหึๆ ขยิบตาอย่างเจ้าเล่ห์ "ข้าเหล่าเฉิงไม่ได้หลอกเจ้าใช่หรือไม่ เมื่อครู่ชวนเข้ามาเจ้ายังอิดออดอยู่เลย"

"…" เฉิงชู่ปี้หน้าดำทะมึนไปหมด ยอดสุรากับผีน่ะสิ…

นี่กำลังผ่าตัดอยู่นะ ห้องผ่าตัดต้องใช้ความเงียบ! จะคุยโม้โอ้อวดอะไรกัน เชิญเลี้ยวขวาออกไปคุยนอกประตูโน่นไป๊!

เอาเถอะ คนหนึ่งก็พ่อบังเกิดเกล้า อีกคนก็ท่านลุงอวี้ฉือ ตัวเขาเป็นแค่ผู้น้อยที่ดูอ่อนแอเมื่อเทียบกับสองคนนี้ ช่างเถอะ… ไม่ถือสาหาความแล้วกัน

เฉิงชู่ปี้บ่นอุบอิบในใจไปสองสามคำ ทว่ามือที่ถือมีดผ่าตัดกลับไม่ได้ช้าลงเลยแม้แต่น้อย มันกรีดเปิดแผลบริเวณทรวงอกของฉินฉยงไปเรียบร้อยแล้ว

"ผ้าก๊อซ… คีมห้ามเลือด… คีมห้ามเลือด… ผ้าก๊อซ…"

เมื่อสุ้มเสียงเยือกเย็นราวกับเครื่องจักรไร้ความรู้สึกของเฉิงชู่ปี้ดังขึ้น ภายในห้องผ่าตัดก็กลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง

หลังจากแหวกชั้นผิวหนังและเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อจนเปิดช่องอกได้สำเร็จ เฉิงชู่ปี้ก็ถึงกับสูดปากด้วยความหนาวเหน็บ…

"เจ้าสามเป็นอย่างไรบ้าง เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึ?"

"เยื่อหุ้มหัวใจของท่านลุงฉิน…" เฉิงชู่ปี้จ้องมองเขม็ง เขาเห็นหัวเกาทัณฑ์ดอกหนึ่งติดขัดอยู่ระหว่างกระดูกซี่โครงท่อนบนกับท่อนล่างพอดี

เรื่องนั้นยังพอทำเนา แต่ที่น่ากลัวคือขอบคมกริบของหัวเกาทัณฑ์ดอกนี้ได้ทิ้งรอยแผลเป็นไว้บนเยื่อหุ้มหัวใจของฉินฉยงหลายรอยแล้ว

หากมันลึกเข้าไปกว่านี้อีกสักนิด หรือหากฉินฉยงเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาจนหัวเกาทัณฑ์นี้หลุดร่วงเข้าไปในช่องอก… ฉินฉยงก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากชักดิ้นชักงอรอความตายสถานเดียว

“เจ้าสาม นี่น่ะรึหัวใจและตับของลุงฉินเจ้า?” แม้เฉิงเหย่าจินจะผ่านศึกสงครามฆ่าฟันมานับไม่ถ้วน แต่การได้เห็นคนเป็นๆ ถูกผ่าอกควักตับไตไส้พุงเช่นนี้… เขาก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

“ไฉนข้างในนั้นถึงมีแผลเป็นเต็มไปหมดเช่นนั้นเล่า…”

“ไหน ข้าขอดูด้วยคนซิ… ซี้ด… หัวใจตับไตของเจ้าฉินแก่ ทำไมถึงมีแผลเต็มไปหมดเช่นนี้กัน”

เฉิงชู่ปี้ซึ่งเป็นหมอหลักในการผ่าตัด จู่ๆ ก็ถูกสองยอดขุนพลแห่งต้าถังที่ร่างกายกำยำล่ำสันราวยักษ์ขมูขีเบียดจนกระเด็นไปอยู่ข้างหลัง

เฉิงชู่ปี้หน้าดำคร่ำเครียด อดไม่ได้ที่จะร้องเตือนอย่างร้อนใจ “ท่านพ่อ ท่านลุงอวี้ฉือ รบกวนถอยไปหน่อยขอรับ! ข้าจะเอาหัวเกาทัณฑ์ออก!”

"ได้ๆ ข้าหลบให้เจ้าแล้ว เจ้าเด็กนี่ เหตุใดใจร้อนนัก" เฉิงเหย่าจินหัวเราะร่า พลางรีบดึงแขนอวี้ฉือกงออกมา

อันธพาลแห่งต้าถังที่เกือบทำให้หมอหลักและผู้ช่วยกระเด็นออกนอกห้องผ่าตัดยิ้มระรื่น ยอมหลีกทางให้อย่างว่าง่าย

หลี่เฉิงเฉียนที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกราวกับหัวใจดวงน้อยจะกระเด็นออกมาอยู่รอมร่อ เขามองดูยอดแม่ทัพต้าถังทั้งสองที่ยังคงยิ้มแย้มพูดคุยกันอย่างสบายอารมณ์ด้วยความนับถืออย่างยิ่ง

สมกับที่เป็นลูกผู้ชายตัวจริงเสียงจริง… น่าเสียดายที่ตัวเขาเอง

หลี่เฉิงเฉียนรีบสะบัดหัวไล่ความคิดที่ไม่เข้ากับภาพลักษณ์ของตนเองออกไป เขาเป็นถึงรัชทายาทแห่งต้าถัง ยามนี้ใต้หล้าสงบสุขแล้ว

สิ่งที่ต้าถังต้องการไม่ใช่ฮ่องเต้ที่ต้องขี่ม้าออกศึกอีกต่อไป แต่คือผู้ปกครองที่นั่งบัญชาการในราชสำนัก เข้าใจเหตุผลและประวัติศาสตร์ และปกครองแผ่นดินด้วยความเมตตาและกตัญญู

เฉิงชู่ปี้กลับมาประจำตำแหน่งหมอผ่าตัดอีกครา เขากระชับคีมห้ามเลือดในมือแน่น…