บทที่ 70 มีดเล่มแรกที่ลงมือผ่าตัดในต้าถังปีเจินกวนที่แปด

เฉิงชู่ปี้รู้สึกถึงแรงมหาศาลที่กระแทกเข้าที่บั้นท้าย จนเซถลาไปข้างหน้าหลายก้าวกว่าจะทรงตัวได้

นักพรตซุนซือเหมี่ยวและหยวนเทียนกังยืนตะลึง มองชายฉกรรจ์ร่างกำยำที่จู่ๆ ก็โผล่พรวดเข้ามา แล้วกระโดดถีบเข้าที่บั้นท้ายบุตรชายแท้ๆ ของตนจนกระเด็นไปด้านข้าง

“ถ้าเช่นนั้น ก็เอาชีวิตข้าไปชดใช้แทนเสียแล้วกัน…” เสียงดังสนั่นคุ้นหูที่แฝงด้วยอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง

ลูกถีบเหินเวหาที่คล่องแคล่วว่องไว ทั้งองศาและน้ำหนักเท้าที่คุ้นเคยเช่นนี้ ย่อมเป็นท่านพ่อของเขา เฉิงเหย่าจิน ไม่ผิดแน่

“ท่านพ่อ…” เฉิงชู่ปี้เห็นบิดาขอบตาแดงระเรื่อ ทว่าแววตากลับเปี่ยมด้วยความเมตตา ก็ถึงกับมึนตึ้บ พ่อ นี่ท่านเล่นอะไรของท่านกันเนี่ย?

นี่ท่านกำลังสวมบทเทพขุนพลจุติมาโปรดสัตว์ แล้วใช้ลูกชายแท้ๆ เป็นเครื่องมือแสดงละครตบตาให้เห็นว่า ‘ใจพระดั่งโพธิสัตว์ ทว่าลงมือเด็ดขาดดั่งสายฟ้าฟาด’ งั้นรึ?

แม้ในใจอยากจะฮึดถามว่าท่านพ่อถีบข้าทำไม แต่ริมฝีปากกลับไม่ยอมขยับทำตามที่คิด…

ทันใดนั้น เขาก็เห็นเฉิงเหย่าจินส่งสายตาแฝงแววขอโทษและปลอบประโลมมาแวบหนึ่ง ก่อนที่รัศมีน่าเกรงขามจะแผ่ซ่านสะกดไปทั่วบริเวณ

“พี่รอง เจ้ายังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า? ดูลูกชายเจ้าสิ ร้องไห้จนหน้าตาดูไม่ได้แล้ว มานี่มา ให้อาอุ้มหน่อย…”

เฉิงเหย่าจินคว้าตัวฉินหลี่ขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมอกพลางลูบแก้มนุ่มนิ่มของเด็กน้อย

“วางใจเถอะเจ้าหนู เจ้าสามของอาเฉิงฝีมือไม่ธรรมดา รับรองว่าพ่อของเจ้าจะต้องกลับมาวิ่งเล่นได้เหมือนเมื่อก่อนแน่”

“เหล่าเฉิง…” สีหน้าของฉินฉยงกระตุก รู้สึกว่าเจ้าหมอนี่พูดจาพิลึกชอบกล

“พี่สะใภ้ ท่านชอบพี่รองในตอนนี้ หรือพี่รองคนเดิมเมื่อก่อนมากกว่ากัน?”

เฉิงเหย่าจินไม่สนใจฉินฉยงที่เริ่มร้อนใจ เขาเดินดุ่มเข้าไปหาท่านหญิงเจี่ย แล้วส่งตัวฉินหลี่ที่กำลังร้องไห้น้ำตานองหน้าคืนสู่อ้อมอกของนาง

ท่านหญิงเจี่ยกอดฉินหลี่ตัวน้อยไว้แน่นด้วยความสงสาร พลางชำเลืองมองสามีที่ยืนอยู่ข้างกาย บัดนี้เขาผอมแห้งเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก ใบหน้าซูบตอบ คิ้วที่ขมวดมุ่นนั้นราวกับไม่ได้คลายออกมาร่วมศตวรรษ

ทว่าในวันวาน สามีของนางนั้นองอาจห้าวหาญไม่ต่างจากแม่ทัพเฉิงผู้นี้ ควบม้ากวัดแกว่งศาสตราสร้างความครั่นคร้ามไปทั่วกองทัพ ยามอยู่บ้านก็มีสุ้มเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มประดับใบหน้าอยู่เป็นนิจ

“ไม่ว่าอดีตหรือปัจจุบัน ข้าก็รักเพียงสามีของข้าเท่านั้น” ท่านหญิงเจี่ยกล่าวพลางจ้องมองฉินฉยงด้วยสายตาอาวรณ์

“แต่ข้าเพียงปรารถนาให้ท่านหายดี การได้ลองเสี่ยงดูสักครั้ง ย่อมดีกว่าการนอนหายใจรวยรินอยู่อย่างนี้”

ฉินฉยงมองดูภรรยาที่น้ำตานองหน้ากับสุ้มเสียงสั่นเครือ ทั้งยังฉินหลี่ที่ร้องไห้จนตัวโยน ชั่วขณะนั้นในใจเขากลับว่างเปล่าจนพูดไม่ออก

“พี่รอง เจ้าสามของข้าอาจจะซื่อบื้อไปหน่อย พูดจาไม่รื่นหูนัก แต่บางคำที่มันพูดก็เป็นความจริง”

“ลูกผู้ชายเต็มตัวต้องใจแข็งเข้าไว้ สมัยก่อนพวกเราพี่น้องเคยผ่านศึกอาบเลือด แทงกันพรุนสามดาบหกรูมาแล้ว ยังไม่เคยขมวดคิ้วเลยสักนิด

บัดนี้ทั้งพี่สะใภ้และหลานชายต่างก็สนับสนุนท่านเต็มที่ หากท่านยังมาขลาดเขลากลัวตายอยู่อีก ก็ไม่ใช่พี่รองฉินที่ข้ารู้จักแล้ว!”

“มารดามันเถอะ หุบปากไปเลย!” ฉินฉยงโกรธจนหน้ามืด ยกเท้าขึ้นจะเตะอีกฝ่าย

ทว่าร่างกายที่ผอมโซของเขาในตอนนี้ เท้าไซส์สี่สิบสองคู่นั้นไม่อาจทำให้เฉิงเหย่าจินที่ยืนปักหลักร่างกายอวบอ้วนสมบูรณ์ขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย

“สองพ่อลูกนี่รวมหัวกันมาหาเรื่องข้าใช่ไหม? ทำก็ทำ! พูดให้ชัดกันไปเลยวันนี้ ข้าฉินผู้นี้ไม่ใช่คนขลาดกลัวความตาย!”

“ต้องอย่างนี้สิ! นี่สิถึงจะเป็นยอดบุรุษผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรม ยอมแทงซี่โครงตัวเองเพื่อพี่น้องแบบที่ข้าเหล่าเฉิงรู้จัก”

ฉินฉยงโกรธจนหัวเราะออกมา เขาชี้มือไปทางเฉิงชู่ปี้ที่ยืนทำหน้ามีพิรุธอยู่ข้างๆ ก่อนจะตวาดใส่เฉิงเหย่าจินที่ยืนหน้าหนาอยู่ตรงหน้า

“เดี๋ยวๆ หยุดก่อน! ใครแม่มบอกเจ้าว่าข้าเอาดาบแทงซี่โครงตัวเองเพื่อพี่น้อง? ข้าเป็นคนโง่รึไง?”

เฉิงเหย่าจินหัวเราะร่า “ดูเจ้าสิ ลูกข้าแค่ชมเจ้า ดูทำเข้าสิ ร้อนรนไปได้”

เฉิงชู่ปี้ที่เพิ่งได้สติจากเหตุการณ์ที่ท่านพ่อปรากฏตัวกะทันหันและคุมสถานการณ์ได้อยู่หมัด รีบตะโกนสมทบ

“ถูกแล้วขอรับท่านลุงฉิน ความเลื่อมใสศรัทธาที่หลานมีต่อท่านนั้น ราวกับสายน้ำในแม่น้ำหวงเหอที่ไหลหลั่งมิมีวันสิ้นสุด…”

“หุบปาก! สองพ่อลูกพวกเจ้ามาจากไหนก็รีบกลับไปที่นั่น ก่อนจะลงมือผ่าตัด ข้าไม่อยากเห็นหน้าพวกเจ้าอีก”

ฉินฉยงหันหลังหนีด้วยความไม่สบอารมณ์พลางสบถออกมา

“โฮ่ พี่รองนี่อารมณ์ร้อนจริงนะ ฮ่าๆ พี่สะใภ้ งั้นน้องขอลาไปก่อน ท่านช่วยปลอบพี่รองหน่อยเถอะ เจ้าสามของข้าแม้แต่สุนัขก็… ได้ๆ ข้าไปแล้ว ข้าไปแล้วก็ได้ไม่ใช่รึไง!”

เฉิงเหย่าจินไม่ใส่ใจลูกเตะอันอ่อนแรงของพี่รองฉิน หัวเราะหึๆ แล้วหันหลังเดินจากไป

สามีภรรยาทั้งสองมองเฉิงเหย่าจินที่หิ้วคอเสื้อเฉิงชู่ปี้จากไปอย่างรวดเร็วด้วยความรู้สึกทั้งขบขันและระอาใจ เห็นสองนักพรตที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่มุมห้องเริ่มถอยฉากหายตัวไปอย่างเงียบเชียบ

จึงถอนหายใจยาวออกมา แล้วหันกลับมามองหน้ากัน

“ท่านพี่ไม่ต้องกังวล จวนแห่งนี้ยังมีข้าอยู่” ท่านหญิงเจี่ยเอาหน้าผากแนบไปกับหน้าอกที่บัดนี้ไร้ซึ่งความแข็งแกร่งของฉินฉยงอย่างแผ่วเบา

“…” ฉินฉยงไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงโอบกอดภรรยาไว้แน่น กอดกันอยู่นาน…

#####

เฉิงเหย่าจินเดินจ้ำอ้าวออกจากจวนอวี้กั๋วกง ลืมเลือนความเผด็จการเมื่อครู่ที่เพิ่งจะเตะลูกชายตัวเองไปจนหมดสิ้น

เขาตบไหล่เฉิงชู่ปี้ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาและภาคภูมิใจ

“ทำได้ดีมาก คำพูดเมื่อครู่นี้เฉียบขาดและได้ผลดีนัก ท่านลุงฉินของเจ้าคนนี้ แม้ภายนอกดูตัดสินใจเด็ดขาด แต่จริงๆ แล้วเรื่องใหญ่ๆ มักจะลังเล…”

เพราะกังวลว่าพี่รองฉินจะสับสนเมื่อถึงเวลาสำคัญ เฉิงเหย่าจินจึงคิดไปคิดมาแล้วตัดสินใจมาคุมสถานการณ์ด้วยตัวเอง

เฉิงชู่ปี้ทำได้เพียงมองท่านพ่อผู้ภายนอกดูหยาบกระด้าง ทว่าภายในกลับซ่อนความแยบคายไว้คนนี้ แล้วบ่นพึมพำด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

“เช่นนั้นท่านพ่อจะเตะข้าทำไมเล่า?”

เฉิงเหย่าจินหัวเราะร่า ฝ่ามือใหญ่ตบลงบนไหล่เฉิงชู่ปี้อีกครั้ง

“ท่านลุงฉินของเจ้าเป็นพวกถือทิฐิรักหน้าตายิ่งนัก ข้าก็แค่กลัวว่าหากเขาหาทางลงไม่ได้ แล้วโมโหจนขาดใจตายไปตอนนี้ มันจะไม่เสียเปล่าหรอกหรือ?”

สองนักพรตที่เดินตามมาถึงกับคิ้วกระตุกจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เสียเปล่ากับผีน่ะสิ…

เฉิงชู่ปี้ลูบบั้นท้ายตัวเองเบาๆ เฮ้อ… ดูท่าลูกเตะนั่นคงเป็นไปเพื่อเปิดทางลงให้ท่านลุงฉินจริงๆ สินะ สุดท้ายตัวเขาเองนี่แหละที่ต้องรับเคราะห์ไปฟรีๆ

“ยอมแทงซี่โครงเพื่อพี่น้อง… อื้ม พูดได้ดี! เจ้าสาม เจ้าช่างมีพรสวรรค์ทางอักษรจริงๆ ไม่เสียแรงที่เป็นลูกชายที่หน้าตาผุดผ่องที่สุดในตระกูลเฉิงของเรา เหมือนแม่เจ้าไม่มีผิด! ไปเถอะ รีบกลับจวนไปเตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้คงต้องฝากไว้กับเจ้าแล้ว”

“จริงสิ สองท่านนักพรต ไม่แวะไปดื่มที่จวนข้าสักจอกหน่อยหรือ?”

ซุนซือเหมี่ยวและหยวนเทียนกังต่างส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

“ขอบคุณแม่ทัพใหญ่ที่ให้เกียรติ แต่ข้ากับสหายนักพรตหยวนคงต้องรีบกลับไปเตรียมการต่ออีกหน่อย…”

รุ่งเช้า เฉิงชู่ปี้ก็มาถึงจวนสกุลฉินเพื่อเตรียมงาน ศาลาที่ถูกใช้เป็นห้องผ่าตัดถูกเขาจัดการให้พ่นน้ำปูนขาวจนทั่วบริเวณ

ฉินฉยงอาบน้ำชำระกายและโกนขนตามร่างกายด้วยความช่วยเหลือของบ่าวไพร่ จนกระทั่งมานอนนิ่งอยู่บนเตียงผ่าตัดที่สั่งทำขึ้นพิเศษภายในศาลา

“ท่านลุงฉิน ได้เวลาดื่มยาแล้วขอรับ…” เฉิงชู่ปี้ประคองชามยาชาสูตรลับของจวนสกุลเฉิงยื่นให้ฉินฉยง

ฉินฉยงรับชามยาขึ้นมาพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ในห้องผ่าตัดเวลานี้ นอกจากเฉิงชู่ปี้ผู้เป็นศัลยแพทย์แล้ว ยังมีเฉิงเหย่าจินและอวี้ฉือกงคอยเป็นผู้ช่วยแรงงาน ทั้งยังมีองค์รัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนซึ่งเป็นทูตพิเศษของฝ่าบาท ส่วนผู้ช่วยของเฉิงชู่ปี้ก็คือเหล่าพี่น้องตระกูลเฉิง ทั้งเจ้าสี่ เจ้าห้า และเจ้าหก

สามเด็กแสบดูจะรู้ว่าเรื่องในวันนี้สำคัญยิ่ง จึงทำตัวสำรวมและเรียบร้อยผิดหูผิดตา หรือบางทีอาจเป็นเพราะกลัวสายตาของท่านพ่อที่จ้องเขม็งอยู่ข้างหลัง เกรงว่าจะโดนเตะก้นเอาเข้าให้

แม่ทัพชื่อดังแห่งต้าถังผู้แข็งแกร่งดุจวัวทั้งสองคน สวมชุดสีขาวสะอาดตาพร้อมหมวกและผ้าปิดปากสีเดียวกัน การแต่งกายพิลึกพิลั่นเช่นนี้เกือบทำเอาฉินฉยงหลุดขำออกมา

ส่วนหมอเทวดาผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองอย่างท่านนักพรตซุนและท่านนักพรตหยวน ต่างก็สวมชุดขาวเช่นกัน ทว่ายืนอยู่นอกม่านโปร่งชั้นแรก ท่านนักพรตซุนในมือถือซองเข็ม ส่วนท่านนักพรตหยวนถือขวดยาเตรียมพร้อมไว้

พวกเขาจะเป็นหน่วยสนับสนุนสำรองหากเกิดเหตุไม่คาดฝันกับฉินฉยง ที่ต้องอยู่หลังม่านชั้นแรกก็เพราะพื้นที่ในห้องผ่าตัดนั้นไม่กว้างขวางนัก ยัดกันเข้าไปมากกว่านี้คงไม่พอ

หลี่เค่อเองก็ยืนอยู่หลังม่านชั้นแรกด้วยเช่นกัน หากมีสถานการณ์ใดเกิดขึ้น เขาจะได้รีบวิ่งส่งข่าวออกไปได้ทันท่วงที

“หลังจากนี้ คงต้องฝากฝังท่านหลานแล้ว” ฉินฉยงสูดหายใจลึกพลางกล่าวกับเฉิงชู่ปี้

สายตากวาดมองทุกคนรอบข้าง ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยแล้วยกยาชาชามนั้นขึ้นดื่มจนหมดสิ้น กลิ่นสุราที่เจืออยู่ในความขมทำให้ฉินฉยงต้องขมวดคิ้วมุ่น

จากนั้น เหล่าบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ต้าถังกลุ่มนั้นต่างเริ่มเฝ้ารออย่างเงียบเชียบ ให้ฉินฉยงเข้าสู่ห้วงนิทรา

ฉินฉยงนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด แม้จะอยากหลับตาลง แต่สายตาที่จ้องเขม็งของพวกพ้องรอบข้างก็ทำเอาเขารู้สึกขนลุกไปทั่วร่าง

“ข้าบอกพวกเจ้าแล้วกระมังว่าอย่าจ้องข้าด้วยสายตาเช่นนั้น!”

“ท่านลุงฉิน ใจเย็นๆ ขอรับ ใจเย็นไว้ ท่านลองจินตนาการว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ แล้วมีฝูงแกะกระโดดผ่านหน้าไปทีละตัว…”

“จะให้นับแกะอันใดกัน? ข้าไม่เคยทำเรื่องพรรค์นั้น อย่างมากก็แค่ตอนตรวจแถวทหาร ดูว่าไอ้ตัวแสบคนไหนกล้าหนีไม่มาลงชื่อ”

เฉิงชู่ปี้มองดูฉินฉยงที่นอนอยู่บนเตียง แม้จะผอมโซแต่ยังมีกลิ่นอายแม่ทัพใหญ่แผ่ออกมา เขาอดรู้สึกจุกอกและหดหู่ใจไม่ได้

“ก็ได้ๆ ท่านอยากนับทหารนับพลก็สุดแล้วแต่ท่านเถิด…”

หลังจากพูดคุยสัพเพเหระกับเฉิงชู่ปี้ผ่านไปไม่นาน ฉินฉยงก็รู้สึกง่วงงุนและหลับใหลไปในที่สุด

“เป็นอย่างไรบ้าง?” เฉิงเหย่าจินขยับเข้าไปใกล้ถามเสียงอู้อี้

เฉิงชู่ปี้ตรวจชีพจรฉินฉยงแล้วพยักหน้า “รบกวนท่านพ่อกับท่านลุงอวี้ฉือแล้วครับ ลงมือได้”

ในปีเจินกวนที่แปดแห่งต้าถัง การผ่าตัดรักษาแม่ทัพใหญ่ฉินฉยงก็ได้เริ่มต้นขึ้น

มีดเล่มแรกกรีดลงบนไหล่และลำคอของฉินฉยง โดยมีผู้ช่วยร่างยักษ์แรงเยอะที่สามารถยกกระถางศักดิ์สิทธิ์ได้คอยกดตัวไว้ ต่อให้ฉินฉยงฟื้นขึ้นมากะทันหันก็ยังคุมอยู่ได้ ถึงอย่างไรนี่ก็คือแม่ทัพใหญ่ฉินผู้เกริกไกร ไม่ใช่สุนัขที่เอามาทดลอง จะมามัดตราสังคงไม่ได้

กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ใช้ฆ่าเชื้อบนผิวหนังเริ่มระเหยฟุ้งกระจายไปทั่ว

“เจ้าสาม ดูแลให้ดีนะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ให้นักพรตซุนกับหยวนลงมือ”

เฉิงเหย่าจินเห็นพี่รองฉินที่หมดสติไปเพราะฤทธิ์ยาถูกมีดกรีดลงบนไหล่และลำคอ ร่างกายของเขานิ่งสนิทไร้ความรู้สึก ทำเอาใจของเขาสั่นไหวด้วยความเป็นห่วง

“ข้าทราบแล้วครับ” เฉิงชู่ปี้พยักหน้า มือไม่หยุดนิ่ง “คีมห้ามเลือด ผ้าก๊อซ…”

ทุกครั้งที่เอ่ยชื่อสิ่งของ เจ้าห้าตระกูลเฉิงจะส่งเครื่องมือที่เกี่ยวข้องให้เฉิงชู่ปี้อย่างคล่องแคล่ว ความเข้าขากันนั้นทำให้องค์รัชทายาทที่กำลังขมวดคิ้วด้วยความไม่สบายใจจากกลิ่นคาวเลือดถึงกับต้องประหลาดใจ

โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ความคาดหวังต่อความสำเร็จของการผ่าตัดก็เพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน

ใช้เวลาเพียงไม่นาน เฉิงชู่ปี้ก็พบชิ้นส่วนหัวลูกธนูที่ติดค้างอยู่บริเวณกระดูกไหปลาร้าและด้านในของกระดูกสะบักไหล่ของฉินฉยง…

เสียงเคร้งดังขึ้นในถาดทองแดงที่ใช้รองรับสิ่งแปลกปลอม เมื่อมองเห็นหัวลูกธนูเหล็กที่ยังเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด เฉิงเหย่าจินกับอวี้ฉือกงต่างก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

“เจ้าสาม ทำได้ดีมาก” เฉิงเหย่าจินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม

เฉิงชู่ปี้ยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่ง เพียงเอ่ยถามเจ้าสี่ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“พี่สาม จังหวะหัวใจปกติ ไม่มีอะไรผิดปกติ” เจ้าสี่ที่สวมเครื่องฟังตรวจฟังเสียงหัวใจอยู่ เอ่ยรายงานพลางพยายามประคองอุปกรณ์ให้แนบชิดกับหน้าอกของฉินฉยงอย่างระมัดระวัง

เมื่อเห็นหัวลูกธนูฝังลึกและได้ยินบทสนทนาที่ตึงเครียด องค์รัชทายาทก็ถอยกลับไปด้านหลัง ก่อนจะหันมาพยักพเยิดกับหลี่เค่อเบาๆ

หลี่เค่อรับคำแล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

ไม่นานนัก องครักษ์ฝีมือดีขององค์รัชทายาทก็ก้าวเท้าเร็วรี่ออกจากจวนอวี้กั๋วกง

เมื่อกระโดดขึ้นหลังม้าได้ องครักษ์ผู้นั้นก็สะบัดแส้ ควบม้าทะยานมุ่งตรงไปยังวังหลวงด้วยความร้อนรน…