บทที่ 69 แม่ทัพใหญ่ฉิน แม้แต่วาจาของเด็กน้อยยังไม่กล้าฟังหรือ

“คุณชายสามตระกูลเฉิง นักพรตทั้งสองท่าน เชิญกลับไปเถิดขอรับ…” ฉินต้าลี่สูดจมูกพลางเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้า สีหน้าแลดูจนปัญญาเต็มที

“กลับ? กลับไปไหน” เฉิงชู่ปี้เริ่มหงุดหงิด “เจ้าชื่อฉินต้าลี่ใช่หรือไม่ พาข้าไปพบท่านแม่ทัพใหญ่เดี๋ยวนี้”

“???” ฉินต้าลี่งุนงงไปบ้าง ทั้งยังรู้สึกตื้นตันใจ ทว่าสุดท้ายกลับเปลี่ยนเป็นเสียงถอนหายใจยาว

“ข้าถามเจ้าคำเดียว เจ้าทนดูนายท่านของเจ้าผอมแห้งเหลือแต่กระดูก นอนรอวันตายอยู่บนเตียงคนไข้เหมือนตะเกียงใกล้มอดดับอยู่อย่างนี้ลงคอเชียวหรือ”

ดวงตาของฉินต้าลี่แดงก่ำขึ้นมาทันที เขาเริ่มหายใจหอบแรง ปีกจมูกขยับไหวตามจังหวะการหายใจ

“หลานชู่ปี้ พวกเราเป็นเพียงหมอนะ…” หยวนเทียนกังอดไม่ได้ที่จะเตือนสติ

เฉิงชู่ปี้หาได้ใส่ใจคำเตือนด้วยความหวังดีของหยวนเทียนกัง เขายังคงจ้องมองฉินต้าลี่เขม็ง

“ขอพ่อบ้านพาข้าไปพบท่านแม่ทัพใหญ่เถิด ข้าอยากจะเกลี้ยกล่อมเขาด้วยตนเอง”

ฉินต้าลี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง คุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้ง โขกศีรษะคารวะเฉิงชู่ปี้อย่างจริงใจและหนักแน่น

“ขอบคุณคุณชายเฉิง บุญคุณครั้งนี้ข้าน้อยจะจดจำไว้มิลืมเลือน เชิญคุณชายตามข้าน้อยมาขอรับ…”

เห็นแผ่นหลังของฉินต้าลี่กับเฉิงชู่ปี้ที่ก้าวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว หยวนเทียนกังกับซุนซือเหมี่ยวต่างหันมองหน้ากัน

“เจ้าสามตระกูลเฉิงคนนี้ใจร้อนเกินไปแล้วจริงๆ” หยวนเทียนกังอดไม่ได้ที่จะกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ

ซุนซือเหมี่ยวพยักหน้าพลางเอ่ยอย่างทอดถอนใจ

“หลายปีมานี้ แม่ทัพใหญ่ฉินใช้ชีวิตราวกับซากศพเดินได้ อาตมารับราชโองการมารักษาอาการให้ท่านแม่ทัพใหญ่ ย่อมสัมผัสได้ว่าท่านแม่ทัพใหญ่โหยหาการได้ควบม้ากวัดแกว่งทวน เคียงบ่าเคียงไหล่กับเหล่าสหายศึกอีกครั้งเพียงใด หาได้อยากนอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงเช่นนี้ไม่… หากเขาเกลี้ยกล่อมท่านแม่ทัพใหญ่ได้สำเร็จจริงๆ ก็นับว่าเป็นเรื่องดี”

“แต่นี่คือแม่ทัพใหญ่ฉินเชียวนะ… ช่างเถอะ พวกเราตามไปดูด้วยกันดีหรือไม่ นักพรตเฒ่าอย่างข้ากังวลใจจริงๆ ว่าเจ้าเด็กนี่จะพูดจาเพ้อเจ้อจนทำเอาท่านแม่ทัพใหญ่โมโหจนเป็นอะไรไปเสียก่อน”

ณ เรือนหลัง เจี่ยซื่อกำลังนั่งคุมฉินหลี่ให้ท่องตำราอย่างว่าง่าย เจ้าตัวน้อยอ่านออกเสียงทีละคำอย่างตั้งอกตั้งใจ

เมื่อเห็นภาพอันอบอุ่นนี้ ฉินฉยงจึงผ่อนฝีเท้าเบาลง สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน

เจี่ยซื่อคล้ายรู้สึกตัวจึงหันไปมอง ถึงได้สังเกตเห็นว่าสามีที่ควรจะอยู่ห้องโถงหน้าเพื่อคอยต้อนรับเฉิงชู่ปี้และนักพรตทั้งสอง กลับมาอยู่ที่นี่เสียแล้ว

นางจึงย่องออกจากห้องอย่างแผ่วเบา มองดูสามีที่ร่างกายทรุดโทรมลงทุกวันด้วยความปวดใจ ก่อนจะเอ่ยถาม

“เอ้อร์หลาง เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ หรือว่าพวกหลานชู่ปี้ยังไม่มา?”

“มาแล้ว ทว่า… ช่างเถอะ”

ฉินฉยงฝืนยิ้ม มองดูเจี่ยซื่อภรรยาที่ตรากตรำเหน็ดเหนื่อยตลอดหลายปีที่ผ่านมาจนมีผมขาวแซมไรผมด้วยความสงสารจับใจ

“เอ้อร์หลาง…” เจี่ยซื่อชะงักไป “เอ้อร์หลาง โอกาสที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้ หลายปีมานี้ท่านมิใช่หวังจะหายขาดจากอาการบาดเจ็บเรื้อรังมาโดยตลอดหรอกหรือ”

“หลานคารวะท่านลุงฉิน คารวะท่านป้าขอรับ”

สองสามียังมิทันได้เอ่ยตอบกันกี่ประโยค ก็มีเสียงตะโกนขัดจังหวะดังขึ้นกะทันหัน

ทั้งคู่หันกลับไปมองพร้อมกัน ก็เห็นฉินต้าลี่ผู้เป็นพ่อบ้านทำสีหน้าซื่อบื้อไร้เดียงสา ส่วนข้างกายเขานั้น เฉิงชู่ปี้เดินแซงหน้าเข้ามาด้วยท่าทางทะมัดทะแมง

“หลานชู่ปี้ ไม่ต้องมากพิธีหรอก ตามสบายเถิด” เจี่ยซื่อโบกมือห้ามปรามเฉิงชู่ปี้ที่กำลังจะทำความเคารพ

“หลานมีข้อข้องใจบางประการ จึงตั้งใจมา…” เฉิงชู่ปี้เงยหน้าขึ้น แต่แล้วก็เห็นสีหน้าของฉินฉยงดูมืดมนลงเล็กน้อย

“…ตั้งใจมาคารวะท่านป้า แล้วก็ถือโอกาสถามคำถามท่านป้าสักหนึ่งข้อขอรับ”

“…” สีหน้าฉินฉยงเริ่มคล้ำลง กำลังจะอ้าปากเอ่ยขัด ทว่าเจี่ยซื่อกลับยิ้มอย่างอ่อนโยน “หลานรัก มีสิ่งใดจะถามก็ถามมาเถิด”

“หลานแค่อยากจะถามสักคำ ที่ท่านลุงฉินไม่ยินยอมรับการผ่าตัด เป็นเพราะความคิดของท่านป้าใช่หรือไม่ขอรับ”

เจี่ยซื่ออึ้งไป สายตามองตรงไปยังใบหน้าของฉินฉยง ส่วนฉินฉยงนั้นถึงกับอยู่ไม่สุขขึ้นมาทันที

“เฉิงชู่ปี้ ข้าเห็นแก่ที่เจ้าเป็นลูกหลานตระกูลเฉิง จะละเว้นให้เจ้าสักครั้ง รีบไสหัวไปเสีย!”

เฉิงชู่ปี้ทำสีหน้าขรึม เอ่ยเสียงดังฟังชัด

“หลานรู้ ท่านลุงฉินกังวลว่าหากการผ่าตัดไม่สำเร็จ จะทำให้ท่านป้ากับน้องฉินหลี่ต้องขาดที่พึ่งพิงใช่หรือไม่”

“ทว่าท่านลุงฉิน… ท่านลองคิดดูสิ สภาพร่างกายเช่นนี้ ท่านคิดว่าจะฝืนทนต่อไปได้อีกสักเท่าใดกัน”

“อย่าว่าแต่สามปีห้าปีเลย ข้าเกรงว่าแค่สามถึงห้าเดือนก็อาจจะไม่ไหวแล้วกระมัง”

“พอได้แล้ว!” ฉินฉยงคำรามเสียงพร่า ใบหน้าพลันซีดเผือด ร่างกายโงนเงนจนต้องใช้มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกไว้ เขาชี้หน้าเฉิงชู่ปี้ ทว่ากลับไม่อาจเค้นคำพูดใดออกมาได้อีก

“ท่านพ่อ! ท่านพ่อเป็นอะไรไปขอรับ!” ฉินหลี่ที่แอบยืนดูอยู่หน้าประตูมานานพลันตะโกนเรียกเสียงสั่น ตาแดงก่ำ

“คุณชายเฉิง พอเถอะขอรับ ท่านรีบกลับไปเถิด…” ฉินต้าลี่เองก็ตาแดงก่ำ เขาพยายามจะผลักตัวเฉิงชู่ปี้ให้ออกไปจากห้อง

“เจ้าไม่อยากให้นายท่านของเจ้าหายดีแล้วรึไง” เฉิงชู่ปี้เอ่ยอย่างไม่พอใจพลางถลึงตาใส่ฉินต้าลี่อย่างดุดัน

ฉินต้าลี่จนปัญญาจำต้องปล่อยแขนลง ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างๆ เฉิงชู่ปี้หันไปเห็นเจี่ยซื่อที่ขอบตาแดงก่ำกำลังรีบเข้าไปประคองฉินฉยง

เขารู้ดีว่ายามนี้คงไม่อาจกดดันท่านลุงฉินให้หนักไปกว่านี้ได้อีก จึงเบนสายตาไปที่เด็กน้อยแทน

“น้องฉินหลี่ มานี่สิ พี่มีเรื่องจะถามเจ้าหน่อย”

“น้องฉินหลี่ เจ้าเอาสิ่งที่คุยกับน้องชายของพี่เมื่อครู่ มาพูดต่อหน้าท่านพ่อของเจ้าเดี๋ยวนี้”

เจี่ยซื่อและฉินฉยงต่างตกตะลึงที่เห็นเจ้าเด็กเฉิงชู่ปี้ผู้นี้ กำลังหลอกล่อเด็กน้อยวัยแปดขวบให้ทำตามใจตน

ซุนซือเหมี่ยวกับหยวนเทียนกังที่เพิ่งตามมาถึงต่างก็พากันงุนงง ‘เจ้าเด็กนี่กำลังจะเล่นตลกอะไรกันแน่’

เด็กดื้อพวกนั้นก็นั่งล้อมวงคุยกันประสาเด็ก จะมีปรัชญาชีวิตลึกซึ้งอะไรให้ถกกันได้เชียว?

ฉินหลี่ปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าลวกๆ มองเฉิงชู่ปี้ด้วยแววตาเว้าวอน จากนั้นจึงหันไปมองบิดามารดาด้วยท่าทีหวาดหวั่น

ฉินฉยงสีหน้ามืดครึ้มลงพลางแค่นเสียงในลำคอ “หลี่เอ๋อร์ กลับมานี่เดี๋ยวนี้…”

“ไม่ต้องกลัว ไปยืนพูดอยู่หลังข้า” เฉิงชู่ปี้ก้าวขึ้นไปยืนคั่นกลางระหว่างฉินหลี่กับสองสามีภรรยาฉินฉยง

“หรือว่าแม่ทัพใหญ่ฉิน ถึงกับไม่กล้าแม้แต่จะฟังคำพูดของเด็กไร้เดียงสาเชียวหรือขอรับ”

เมื่อหลบอยู่หลังพี่สามเฉิง ฉินหลี่ก็ชำเลืองมองฉินฉยงอย่างหวั่นเกรง เบะปากเล็กน้อย ก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยขึ้น

“ตั้งแต่ข้าจำความได้ รอยยิ้มบนใบหน้าท่านพ่อก็น้อยลงเรื่อยๆ บ่อยครั้งที่เห็นท่านเอาแต่มองดาบกับชุดเกราะแล้วเหม่อลอยไปทั้งวัน”

“ข้าอยากเห็นท่านพ่อคนเดิม ที่เคยกอดข้าไว้บนหลังม้าแล้วหัวเราะอย่างมีความสุข”

กล่าวถึงตรงนี้ ฉินหลี่ก็น้ำตานองหน้า เจี่ยซื่อยกมือปิดปาก น้ำตาคลอเบ้าเช่นกัน

ทางด้านฉินฉยง มองดูลูกชายที่ปกติมักจะคอยยืนอยู่ข้างกายตนอย่างสำรวม คอยประคองตนราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย เป็นเด็กที่รู้ความและมีเหตุผลถึงเพียงนั้น ทว่าในยามนี้กลับร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ

“ท่านพ่อ…ท่านคือยอดวีรบุรุษ ใครต่อใครต่างก็บอกว่าท่านเป็นยอดวีรบุรุษ ข้าเองก็คิดเช่นนั้น ท่านที่ขี่ม้าศึกตัวใหญ่ ถือดาบเล่มใหญ่ฟาดฟันศัตรู…”

“ข้าไม่อยากเห็นท่านพ่อผอมโซเช่นนี้ แค่จะเดินยังแทบไม่ไหว ท่านพ่อ… ข้าอยากให้ท่านหายดี…”

“หลี่เอ๋อร์…พอเถอะ อย่าพูดอีกเลย พ่อเองมีหรือจะไม่อยากหาย” ฉินฉยงหลับตาทั้งสองข้าง เงยหน้าขึ้นมองฟ้า น้ำตาแห่งความชอกช้ำรินไหลอาบสองแก้ม

“ท่านลุงฉิน หลานได้ยินท่านพ่อเล่าเรื่องราวของเหล่าสหายร่วมศึกมาตั้งแต่เด็ก คนที่พ่อข้าเลื่อมใสที่สุด ก็คือฉินฉยง ฉินซูเป่า ผู้มีคุณธรรมล้นฟ้า ยอมสละชีวิตเพื่อพี่น้องร่วมสาบานได้คนนั้น”

“แม่ทัพใหญ่ฉินในใจข้า ยามทำศึกในสมรภูมิ ย่อมต้องควบม้าเงื้อทวนศึก ย่อมต้องรอดตายเฉียดฉิวมานับครั้งไม่ถ้วนโดยไม่เคยหวั่นเกรง หาใช่ยามนี้ ที่แม้แต่ความกล้าจะก้าวขึ้นเตียงคนไข้ เพื่อเผชิญหน้ากับมีดผ่าตัดที่ยาวเพียงหนึ่งชุ่นในมือหลานยังไม่มี”

“หากแม้แต่ความกล้าแค่นี้ท่านยังไม่มี ก็น่าผิดหวังสำหรับข้าจริงๆ และน่าผิดหวังสำหรับลูกชายของท่านด้วย”

“ขอเพียงท่านยินยอม หลานขอสาบานต่อฟ้า หากท่านลุงฉินมีอันตรายถึงชีวิต…โอ๊ย!”

“?!?”