บทที่ 68 วีรบุรุษผู้ไม่เคยเกรงกลัวความตาย

"เอ๊ะ… ถ้าพี่ใหญ่ไม่ทัก ข้าก็ไม่ได้คิดเลยนะ พอเทียบดูแบบนี้ ชักจะเหมือนอยู่จริงๆ"

เจ้าสอง เฉิงชู่เลี่ยง เพ่งมองเทียบดูอีกสองสามตา จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาตรงบั้นท้ายที่เพิ่งโดนบิดาบังเกิดเกล้าซ้อมไปสดๆ ร้อนๆ

"เหมือนตอนท่านพ่อโมโหเป็นพิเศษ… เอ้อ เหมือนตอนท่านพ่อออกศึกเข่นฆ่าศัตรู แผลงฤทธิ์เดชอันเกรียงไกรต่างหาก"

"มิน่าเล่า เฒ่าเหยียนถึงบอกว่าข้าเหล่าเฉิงองอาจสง่างาม หากวาดลงภาพได้ ย่อมเปรียบเสมือนเทพขุนพลบนสวรรค์จุติลงมา" เฉิงเหย่าจินดีอกดีใจจนออกนอกหน้า

"พวกเจ้าทั้งหลาย วันนี้ตระกูลเฉิงของเราได้ของล้ำค่ามาติดๆ กันถึงสองชิ้น ใครอยู่ตรงนั้น! ยังไม่รีบไปยกเหล้าจัดสำรับมาอีก"

"วันนี้ไม่มีคนนอก ครอบครัวเราทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ มาดื่มฉลองกันให้เต็มคราบสักมื้อ!"

เฉิงชู่ปี้ได้ยินคำพูดทำนองนี้ พลันเกิดภาพหลอนราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในเรื่องไซอิ๋วอย่างไรอย่างนั้น แน่นอนว่ามันต้องเป็นแค่ภาพหลอนอยู่แล้ว

มิน่าเล่า ทรงอาวุธที่ดูบิดเบี้ยวไปบ้างนั่น แต่ก็พอมองออกว่าเป็นขวานใหญ่ อืม ดูท่าจะไม่ผิดแน่

เพียงแต่ ไอ้การเรียงจุดเล็กๆ หกจุดล้อมรอบตัวละครหลักนั่นมันหมายความว่าอย่างไร สื่อถึงลูกๆ ทั้งหกคนของตระกูลเฉิงเรอะ?

ใบหน้าของพ่อบังเกิดเกล้า ถึงขั้นได้ไปปรากฏอยู่ใต้ปลายพู่กันของศิลปินใหญ่อย่างเหยียนลี่เปิ่น นี่นับเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจเหลือเกิน

ในเวลาเดียวกันกับที่ครอบครัวตระกูลเฉิงกำลังเปิดโต๊ะกินเลี้ยงร่ำสุรากินเนื้อกันอย่างเปรมปรีดิ์เพราะได้ของวิเศษมาสองชิ้น

เหยียนลี่เปิ่น ปรมาจารย์เหยียน ก็ยังคงตวัดพู่กันอย่างขะมักเขม้นอยู่ในห้องวาดภาพ บนโต๊ะของเขามีภาพวาดที่แทบจะเหมือนกับภาพที่มอบให้เฉิงเหย่าจินไปทุกกระเบียดนิ้ววางอยู่ภาพหนึ่ง

แสดงให้เห็นถึงฝีมือการวาดอันล้ำลึกและความจำเป็นเลิศของเจวี๋ยปู้หลางจงผู้นี้ได้เป็นอย่างดี

เพียงแต่ยามที่เขาวาดภาพนั้น อืม… ตาเบิกกว้าง แก้มป่อง หน้าดำทะมึน สีหน้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อผู้คน

"ท่านพี่ ดึกดื่นป่านนี้แล้ว เหตุใดยังตรากตรำอยู่อีก รีบพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ…"

ในเวลานั้นเอง นางเวิน ภรรยาของเหยียนลี่เปิ่นซึ่งมีสีหน้าอิดโรยเล็กน้อยก็ค่อยๆ เดินเข้ามาในห้องวาดภาพ

ครั้นสายตาเหลือบไปเห็นภาพที่เหยียนลี่เปิ่นเพิ่งจะตวัดพู่กันเสร็จ นางก็สะดุ้งตกใจทันที

"ว้าย… ท่านพี่ ท่านวาดสิ่งใดกัน ช่างน่ากลัวเหลือเกิน"

เหยียนลี่เปิ่นวางพู่กันลง หมุนข้อมือที่เมื่อยล้าไปมาพลางหัวเราะร่า

"ฮูหยินก็รู้สึกใช่หรือไม่ ว่าเทพขุนพลตนนี้หน้าตาดุร้าย แววตาอำมหิต ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อคน?"

"ท่านพี่ กลางค่ำกลางคืนเช่นนี้ ท่านวาดคนชั่วช้าเช่นนี้ไปเพื่ออะไรกันเจ้าคะ?"

นางเวินรีบขยับเข้าไปชิดเหยียนลี่เปิ่น ราวกับไม่กล้ามองภาพนั้นตรงๆ

พอเหยียนลี่เปิ่นนึกถึงเรื่องที่เจอมาเมื่อกลางวัน กลิ่นอายความหดหู่ก็แผ่ออกมาทั้งร่าง เขาส่ายหน้า

"นั่นก็เพราะวันนี้มีคนชั่วคนหนึ่งให้แรงบันดาลใจแก่พี่ ภาพนี้วาดขึ้นตามเค้าโครงหน้าของมันผู้นั้น"

"ช่วงนี้น้องนอนหลับไม่ค่อยสนิท มักระแวงว่านอกห้องมีเสียงเคลื่อนไหว พอดีเลย เอาภาพคนชั่วตัวนี้ไปแปะไว้ที่ประตูเรือนหลัง

จะปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายได้หรือไม่ยากจะบอก แต่หากมีพวกโจรขโมยหน้าไหนกล้าแอบเข้ามา รับรองว่าต้องตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อเป็นแน่"

"ยะ…อย่างนี้จะได้ผลหรือเจ้าคะ?" นางเวินอดที่จะงุนงงไม่ได้ ท่านพี่เป็นอะไรไป พูดจาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไม่เหลือความอ่อนโยนสง่างามดังเช่นวันวานแม้แต่น้อย

"ย่อมได้ผลแน่นอน ฮูหยินรอประเดี๋ยว พี่มีเรื่องเล็กๆ อีกเรื่องที่ยังไม่ได้สะสาง"

ขณะที่คิดจะเก็บอุปกรณ์ จู่ๆ ก็เหลือบไปเห็นภาพวาดใบหน้าปรุที่วางอยู่ข้างๆ เหยียนลี่เปิ่นทำสีหน้าราวกับเห็นกองอุจจาระร้อนๆ มีควันลอยอยู่ข้างทาง

จากนั้นเขาก็เชิดนิ้วขึ้นด้วยสีหน้าแสดงความรังเกียจเต็มที่ หยิบภาพวาดคนหน้าปรุขึ้นมาแล้วจุดไฟเผาบนเปลวเทียน

นางเวินมองสามีด้วยความตกใจ "ท่านพี่ ท่านทำสิ่งใด…"

"ไม่มีอะไรหรอก เพียงแต่มีบางสิ่งที่ดูแล้วข้าช่างขัดนัยน์ตายิ่งนัก ต้องเผาทิ้งถึงจะสบายใจ"

หลังจากเผาสิ่งที่ทำให้อึดอัดใจไปแล้ว เหยียนลี่เปิ่นก็มองดูภาพวาดที่จะกลายเป็นยันต์กันผีเฝ้าเรือนชั้นในของจวนเหยียน แล้วแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย

ไอ้แก่สารเลวเฉิง ถึงข้าจะแก่จนไม่สามารถใช้กำลังสยบผู้คนได้ แล้วอย่างไรเล่า?

เขาว่ากันว่าท่านมีขวานยักษ์ ข้าก็ยังมีคมปากกาที่แหลมคมเช่นกัน

ปล่อยให้ภาพวาดของเจ้าเฝ้ายามที่จวนชั้นในของข้าไปตลอดทั้งคืน ถือเสียว่าข้าได้ระบายความแค้นใจ

อืม ชาตินี้ต่อให้ตายข้าก็จะไม่วาดภาพให้คนแซ่เฉิงอีกเด็ดขาด ชาติหน้าก็ไม่มีทาง

#####

เฉิงชู่ปี้พร้อมด้วยนักพรตซุนและนักพรตหยวนมาถึงจวนอวี้กั๋วกงอีกครั้ง โดยมีฉินต้าลี่ พ่อบ้านใหญ่ของจวนอวี้กั๋วกงเป็นผู้นำทาง

เขาพาคนทั้งสามเดินไปดูจุดที่สร้างห้องผ่าตัด ซึ่งไม่ใช่แค่สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว แม้แต่ปูนขาวที่ต้องใช้สำหรับการฆ่าเชื้อโรคก็เตรียมไว้ไม่น้อยเลย

เฉิงชู่ปี้รู้สึกพอใจมาก ส่วนนักพรตทั้งสองที่ร่วมทางมาด้วยก็ไม่ได้มีความเห็นอะไร ช่วงที่ผ่านมาจากการได้พูดคุยกับเฉิงชู่ปี้ ก็ทำให้พวกเขาเข้าใจเรื่องการผ่าตัดต่างๆ อยู่ไม่น้อย ทำให้นักพรตทั้งสองนอกจากจะรู้สึกแปลกใหม่แล้ว ยังตั้งตารอคอยเป็นพิเศษอีกด้วย

แต่ซุนซือเหมี่ยวกลับสังเกตเห็นว่าฉินต้าลี่ที่อยู่ข้างๆ ทำท่าอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรหลายครั้ง

"พ่อบ้านฉิน ท่านอี้กั๋วกงกำลังจะเข้ารับการผ่าตัด เหตุใดท่านจึงดูวิตกกังวลเช่นนี้ หรือว่าไม่มั่นใจในตัวคุณชายเฉิง?"

ฉินต้าลี่เผชิญกับสายตาฉงนของทั้งสามคน ลังเลอยู่นาน จู่ๆ ก็คุกเข่าลงกับพื้น

"???" เฉิงชู่ปี้ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ส่วนนักพรตทั้งสองก็ไม่ได้ต่างกันเท่าใดนัก

"พ่อบ้านฉิน ท่านทำสิ่งใด?"

"คุณชายเฉิง หากนายท่านของข้าบอกว่าไม่อยากผ่าตัด นั่นไม่ใช่เพราะไม่เชื่อมั่นในวิชาแพทย์ของคุณชายแน่นอน"

สีหน้าของเฉิงชู่ปี้มืดครึ้มลง "พ่อบ้าน ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?"

นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ ก็ตกลงกันดิบดีแล้ว ทุกอย่างพร้อมสรรพ รอแค่ลงมือเท่านั้น นี่มาเล่นแง่อะไรกันอีกล่ะเนี่ย

ฉินต้าลี่กัดฟันเตรียมจะเอ่ยปาก แต่กลับได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง พอหันกลับไปดูก็เห็นฉินฉยงเดินตรงมาด้วยท่าทางรีบร้อน

มองดูท่านลุงฉินผู้ที่ควรจะองอาจสง่างามไม่ต่างจากท่านพ่อเฉิงเหย่าจิน ทว่าบัดนี้กลับถูกคมลูกธนูเหล่านั้นทรมานจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก

เฉิงชู่ปี้รีบเข้าไปคารวะ "หลานคารวะท่านลุง ท่านลุง…"

"หลานรัก…ต้องขออภัยจริงๆ" ฉินฉยงเดินมาตรงหน้าเฉิงชู่ปี้ ประคองตัวเขาขึ้น ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าละอายใจ

"ขอโทษด้วยจริงๆ เจ้าทำเพื่อโรคของข้ามามากมายเหลือเกิน ไม่นึกเลยว่าตัวข้าเอง จะมีวันที่ขี้ขลาดได้ถึงเพียงนี้…"

"ข้าคิดตกแล้ว ชีวิตและความตายขึ้นอยู่กับโชคชะตา การได้อยู่ต่อไปเช่นนี้ อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตอยู่ ที่จริง…ที่จริงแล้ว…มันก็ไม่เลวเหมือนกัน"

เมื่อพูดถึงประโยคสุดท้าย ดวงตาของฉินฉยงก็แดงก่ำ จนเกือบจะสะอื้นจนพูดไม่ออก

ส่วนฉินต้าลี่ที่หมอบอยู่กับพื้นก็ปล่อยโฮออกมาเสียงดัง

"นายท่าน ท่านจะทำเช่นนี้ไปทำไม ท่านคือวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยเกรงกลัวความตายมาตลอด…"

"หุบปาก!" ฉินฉยงสูดลมหายใจลึก ใบหน้าที่ซูบตอบเย็นชาลง "ถ้ายังพูดพล่อยๆ อีก ก็ไสหัวออกไปจากจวนสกุลฉินซะ"

"หลานรัก นักพรตทั้งสองท่าน…ข้าคงไม่ส่งแขกแล้ว ข้าจะต้องไปทูลสารภาพผิดต่อฝ่าบาท ขอให้ฝ่าบาทอภัยในความขลาดเขลาของข้าด้วย…"

กล่าวจบ ฉินฉยงก็ไม่รอช้าอีก เขาคารวะเฉิงชู่ปี้และนักพรตทั้งสองที่กำลังตะลึงงันด้วยสีหน้าสำนึกผิด ก่อนจะรีบรุดจากไป

มองดูแผ่นหลังที่มีโครงร่างใหญ่นั้น แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนต้นไม้แก่ที่กำลังจะผุพัง เหี่ยวเฉาและอ้างว้าง

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" เฉิงชู่ปี้อดไม่ได้ที่จะตะคอกถามฉินต้าลี่

ฉินต้าลี่น้ำตาคลอเบ้า มองดูฝีเท้าที่โงนเงนของฉินฉยง เขาขบริมฝีปากจนเลือดซึม แต่กลับไม่กล้าเอ่ยปากพูดสิ่งใดออกมา

"แม่ทัพใหญ่ฉินเป็นวีรบุรุษเพียงใด ย่อมไม่เกรงกลัวความตายอยู่แล้ว หลายปีมานี้เขามิได้ปรารถนาสิ่งใดนอกจากการได้กลับมาองอาจเช่นกาลก่อน ได้ควบม้าถือดาบอีกครา ที่เขาถอยหนีในตอนนี้ เกรงว่าสิบส่วนคงเป็นแปดส่วนที่เขากังวลหากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น เกรงว่าภรรยาและบุตรจะไม่มีใครคอยปกป้อง…"

หยวนเทียนกังขอบตาแดงก่ำ เขาเงยหน้าขึ้นสูดจมูกพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงขมขื่น

"…หรือพวกเราจะต้องทนดูเขาต้องทรมานจนตายไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้หรือ? ข้ารักษาเขาได้จริงๆ นะ ทำไมถึงไม่เชื่อใจข้ามากกว่านี้หน่อยเล่า?"

เฉิงชู่ปี้สูดจมูกที่เริ่มแสบ เขาโกรธจนอยากจะระบายออกมา แต่ก็ไม่รู้จะไประบายกับใคร

ผ่าตัดน่ะต้องผ่าแน่ พรุ่งนี้เขาจะลงมือผ่าตัดให้ฉินฉยงทันที