บทที่ 67 เทพขุนพลในภาพนี้ หน้าตาเหมือนท่านพ่อเปี๊ยบเลย

เฉิงชู่ปี้ที่กำลังหัวเราะร่าพลันหน้าเปลี่ยนสี จังหวะที่เผลอไผล น้ำลายก็สำลักลงหลอดลมเต็มเปา

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงหัวเราะดังสนั่นแว่วมาจากด้านนอก

"ท่านพ่อ! ท่านพ่อกลับมาแล้ว!" น้องชายทั้งสามตาเป็นประกาย ก่อนจะพุ่งพรวดออกไปนอกประตูราวกับพายุหมุนในพริบตา

เฉิงชู่ปี้ไอจนหน้าดำหน้าแดงพักใหญ่กว่าจะหายใจคล่อง เขามองตามกระดาษเซวียนจื่อที่ปลิวว่อนเพราะแรงลมจากการวิ่งของพวกมันแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

ไอ้เจ้าสามตัวนี้ เรื่องเรียนน่ะถอยกรูด แต่พอมีเรื่องสนุกละก็ไวเป็นลิง ทำให้เฉิงชู่ปี้ผู้ต้องแบกรับภาระในฐานะมันสมองเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลเฉิงรู้สึกกดดันขึ้นเป็นทวีคูณ

พอตามไปถึงห้องโถงหน้า ก็เห็นน้องชายทั้งสามกำลังมองบิดาบังเกิดเกล้าอย่างเฉิงเหย่าจินที่ยืนเท้าสะเอวหัวเราะร่าด้วยสายตาเลื่อมใสศรัทธา

"ฮ่าๆ… เจ้าสามมาแล้วรึ มาๆ ดูซิว่านี่คืออะไร"

เฉิงชู่ปี้มองตามนิ้วของเฉิงเหย่าจินไป ก็เห็นเฉิงเจี๋ยหัวหน้าองครักษ์ เฉิงฟู่พ่อบ้านใหญ่ เฉิงจี้ผู้ดูแลครัว และเฉิงผิงผู้ดูแลบัญชี บรรดาฟันเฟืองสำคัญของสกุลเฉิงกำลังช่วยกันแขวนภาพวาดพู่กันที่นำไปเข้ากรอบผ้าไหมมาเรียบร้อยแล้วอย่างภาคภูมิใจ

เฉิงชู่ปี้ตาเป็นประกายทันที สิ่งที่เขาเห็นคือผลงานชิ้นเอกที่หลี่ซื่อหมินทรงวาดด้วยพระหัตถ์

แถมยังมีลายเส้นขององค์รัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนกับอ๋องสู่หลี่เค่อ และภาพท่องวสันต์ที่มีสายลมฤดูใบไม้ผลิสองสายซึ่งตัวเขาผู้เป็นหนุ่มหล่อที่สุดในตระกูลเฉิงได้วาดลงไป

บัดนี้บนภาพมีตัวอักษรเพิ่มขึ้นมาอีกแถวหนึ่ง แม้จะอยู่ไกลไปหน่อยจนมองไม่ค่อยชัด แต่เฉิงเหย่าจินที่อยู่ข้างๆ ก็ชิงเฉลยขึ้นมาเสียก่อน

"นี่คือลายพระหัตถ์กับตราประทับของฝ่าบาทเชียวนะ ฮ่าๆ เป็นไงล่ะ บอกแล้วว่าให้พ่อจัดการ ย่อมสำเร็จแน่นอนใช่ไหมล่ะ?"

"ท่านพ่อสุดยอดไปเลยขอรับ" เฉิงชู่ปี้ยกนิ้วโป้งให้อย่างยอมรับนับถือ

เดิมทีนึกว่าพ่อบังเกิดเกล้าจะแค่คุยโวโอ้อวด ไม่นึกเลยว่าจะไปเอาลายเซ็นกับตราประทับของหลี่ซื่อหมินมาได้จริงๆ

เฉิงเหย่าจินเห็นสายตาเลื่อมใสของเจ้าสาม ก็ยักคิ้วหลิ่วตาหัวเราะร่าด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง

"แต่ฝ่าบาทตรัสไว้ว่า ผลงานชิ้นเอกของพระองค์ชิ้นนี้ ไม่อนุญาตให้ข้าเอามาแขวนไว้ที่ห้องโถงใหญ่ ให้คนในตระกูลเฉิงของเราชื่นชมกันเองเท่านั้น ห้ามเผยแพร่ออกไปข้างนอก มิฉะนั้นจะลงโทษฐานหลอกลวงเบื้องสูง"

เฉิงชู่ปี้ฟังแล้วก็รู้สึกเซ็ง ดูท่าท่านลุงหลี่คนนี้คงขาดความสุนทรีย์ในศิลปะลายเส้นการ์ตูนอย่างแรง

เฉิงเหย่าจินเห็นลูกชายดูอารมณ์บ่จอย จึงตบไหล่เฉิงชู่ปี้พลางปลอบประโลม "ไม่เป็นไร แขวนไว้ในบ้านให้คนกันเองดูก็ดีเหมือนกัน อย่างไรนี่ก็เป็นสมบัติล้ำค่าที่ส่งต่อให้ลูกหลานได้"

"ท่านพ่อพูดถูกขอรับ แต่ว่าภาพนี้… ภาพนี้มันไม่ใช่นี่นา" เฉิงชู่ปี้เพิ่งจะสังเกตเห็นภาพวาดอีกภาพหนึ่ง เขาเบิกตากว้างด้วยความงุนงงสับสน

ไม่ถูกสิ ตอนแรกเห็นว่าเป็นภาพคนหน้าปรุไม่ใช่หรือ? ไฉนตอนนี้ถึงกลายเป็นภาพคนเจ็ดคนไปได้ล่ะเนี่ย?

"ภาพของท่านเหยียนอันนี้น่ะรึ… ภาพคนหน้าปรุที่เจ้าให้พ่อมาคราวก่อน เดิมทีพ่อกะว่าจะให้เขาลงชื่อประทับตราให้ก็จบเรื่องแล้ว"

"ใครจะไปรู้ว่าไอ้แก่บ้านั่นจะยอมตายเสียดีกว่า ดิ้นรนจะเป็นจะตาย ยืนกรานจะขอภาพหน้าปรุนั่นคืนให้ได้ ข้ามีหรือจะยอม! แต่เฒ่าเหยียนบอกว่า อย่างไรเสียก็คบหากับข้ามาเป็นสิบๆ ปี หากจะให้ภาพวาดทั้งที ก็ต้องให้ภาพดีๆ ไปเลย"

"สุดท้ายเลยวาดภาพใหม่ให้ตระกูลเฉิงเราอีกภาพหนึ่ง เอามาแลกกับภาพหน้าปรุนั่นไป พ่อเห็นว่าภาพนี้คนเยอะดี ดูครึกครื้นเป็นมงคล ก็เลยยอมแลกมา"

เฉิงเหย่าจินลูบเคราดกหนาที่แข็งราวกับเข็มเหล็ก พลางกล่าวกับเฉิงชู่ปี้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"ถ้าเจ้าเห็นว่าไม่ดี พ่อจะไปทวงคืนมาให้"

เฉิงชู่ปี้ขยับเข้าไปดูใกล้ๆ พอเห็นภาพใหม่ภาพนี้ สองตาก็เป็นประกายทันควัน

บนม้วนภาพยาวขนาดกว้างไม่ต่ำกว่าสามเซียะนี้ วาดคนไว้ทั้งหมดเจ็ดคน โดยมีคนหนึ่งตัวใหญ่เป็นพิเศษยืนตระหง่านอยู่ตรงกลาง

เป็นบุรุษที่เคราดกเต็มหน้า ดูดุร้ายน่าเกรงขาม คิ้วขมวดมุ่น สวมเกราะทองลายภูผา ดูคล้ายท้าวจตุโลกบาลหรือพระเวทโพธิสัตว์

ในมือถืออาวุธรูปร่างคล้ายขวานเล่มโต เท้าเหยียบพยัคฆ์และเสือดาว รอบกายของแม่ทัพสวรรค์ผู้องอาจผู้นี้ ยังรายล้อมไปด้วยเทพขุนพลขนาดเล็กอีกหกตน แต่ละตนอยู่ในท่วงท่าที่ต่างกัน ทว่าล้วนมีสีหน้าดุดันโหดเหี้ยม หนวดเคราและเส้นผมชี้ชันไม่ต่างกัน

อาวุธในมือของพวกเขาก็ดูคล้ายคลึงกับตัวเอกที่อยู่ตรงกลาง นั่นคือขวานเล่มโตคมกริบเช่นเดียวกัน

"ท่านพ่อ เอาภาพนี้แหละขอรับ ภาพนี้ดูดีมาก!" เฉิงชู่ปี้ตาเป็นประกายหัวเราะชอบใจ พ่อบังเกิดเกล้าออกโรงเองนี่เก่งกาจสมคำร่ำลือจริงๆ

"ท่านพ่อสุดยอดไปเลยขอรับ ไม่เพียงแต่ได้ลายเซ็นมา ยังได้ภาพวาดผืนใหญ่ขนาดนี้มาอีก คนเดียวแลกได้ตั้งเจ็ดคน กำไรเน้นๆ เลยขอรับ"

เฉิงเหย่าจินหัวเราะร่า สองมือคว้าหมับ อุ้มเจ้าห้ากับเจ้าหก ไอ้เด็กแสบสองตัวนั่นขึ้นมาคนละข้าง

ใช้หนวดเคราครึ้มทิ่มแทงหยอกเย้าจนเด็กน้อยทั้งสองร้องจ๊ากโวยวายลั่น ก่อนที่เขาจะยอมวางเด็กลงด้วยความพึงพอใจ

"ภาพวาดนี้ท่วงท่าและจิตวิญญาณเปี่ยมล้น ดูมีชีวิตชีวาสมจริง นับเป็นผลงานชั้นเลิศที่หาได้ยากยิ่ง" เฉิงชู่ปี้ถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างพึงพอใจ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ามันช่างงดงาม

แถมเขายังรู้สึกว่าเค้าหน้าของตัวละครในภาพดูคุ้นตาพิกล หรือว่าในยุคหลังข้าเคยเห็นภาพวาดทำนองนี้มาก่อนกันนะ?

"ท่านพ่อ ภาพนี้สวยมาก เตรียมจะแขวนไว้ตรงไหนหรือขอรับ?"

เฉิงชู่ปี้เอ่ยถามพลางกวาดสายตามองไปรอบโถงรับรองที่ดูเหมือนโถงรวมกลุ่มผู้กล้าหาญนั่น ในใจพลันรู้สึกติดขัดขึ้นมาเล็กน้อย…

ผนังห้องโถงกว้างขวางไม่ได้แขวนเพียงดาบหอกอาวุธ แต่ยังประดับประดาด้วยหนังของสัตว์ร้ายที่เฉิงเหย่าจินล่ามาด้วยตัวเอง

ซ้ำร้ายยังมีธงทัพขาดวิ่นกับหมวกเหล็กบุบเบี้ยวแขวนไว้อีก ซึ่งว่ากันว่าเป็นหลักฐานแห่งเกียรติยศที่ท่านพ่อบุกตะลุยฝ่าด่านไปสังหารขุนพลศัตรูแล้วแย่งชิงธงมาได้เมื่อครั้งอดีต

"คนหน้าตาดุดันสวมหมวกเกราะแบบนี้แหละ ถึงจะสมกับความเป็นตระกูลเฉิงของเรา"

เฉิงเหย่าจินลูบเคราอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปยังจุดหนึ่งแล้วตวาดสั่งเฉิงเจี๋ย "ไปแกะหนังหมีผืนนั้นลงมา แล้วเอาภาพวาดของเฒ่าเหยียนผืนนี้ไปแขวนแทนซะ"

เฉิงชู่ปี้ไม่กล้าวิจารณ์รสนิยมของท่านพ่อผู้ชื่นชอบการสั่งสอนด้วยกำลัง แต่ภาพวาดที่ดูดุร้ายน่าเกรงขามนี้เมื่อนำมาแขวนไว้ในโถงแห่งนี้ กลับดูเข้ากันได้อย่างประหลาด

อื้ม สไตล์ตระกูลเฉิงขนานแท้เลย

จังหวะนั้นเอง พี่ใหญ่กับพี่รองก็เพิ่งเลิกงานกลับมาถึงจวนพอดี จึงได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้เข้าพอเหมาะพอเจาะ บรรดาชายชาตรีตัวหนาเตอะเจ็ดคนยืนเรียงแถวอยู่ในโถง กำลังซึมซับงานศิลป์จากฝีมือศิลปินเอกอย่างเฒ่าเหยียนและฝ่าบาทแห่งต้าถัง

"เห็นภาพวาดพวกนี้แล้ว รู้สึกว่าสวย สวยจริงๆ ท่านพ่อ ลูกนับว่ามีบุญตาเหลือเกินขอรับ" นี่คือคำพูดของพี่ใหญ่เฉิงชู่โม่

"ภูเขาสวย น้ำสวย ม้าสวย นกสวย คนก็สวย ดูแล้วลูกแทบไม่อยากละสายตาไปไหนเลยขอรับ" นี่คือคำพูดของพี่รองเฉิงชู่เลี่ยง

เฉิงเหย่าจินลูบเคราหนาดุจเข็มเหล็กของตนพลางยิ้มแย้มดูใจดีอย่างยิ่ง

"นั่นสิ พ่อก็คิดเช่นนั้น พอมองภาพพวกนี้แล้ว หัวใจพ่อก็รู้สึกสดชื่นราวกับได้ดื่มซานเล่อเจียงเข้าไปหลายจอกเชียว"

เฉิงชู่ปี้ฟังบทสนทนาระหว่างท่านพ่อกับพี่ชายทั้งสองแล้ว ก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ที่มุมปากเพื่อแสดงการเห็นด้วย

อื้ม นี่แหละผลของการขาดการศึกษาภาคบังคับเก้าปีและไม่ยอมอ่านหนังสืออ่านตำรา

วันๆ รู้จักแต่รำดาบต่อยหมัด ดื่มเหล้าหาเรื่อง ผลลัพธ์คือแม้แต่คำประจบยังพูดได้ฝืดเคืองเหลือเกิน ส่วนคำสรรเสริญเยินยอนั้นยิ่งแห้งแล้งจนน่าเวทนา

สำหรับภาพวาดของท่านลุงหลี่ เฉิงฟู่ก็เก็บงำไว้อย่างระมัดระวัง เตรียมจะนำไปแขวนไว้ที่เรือนหลัง ซึ่งจะกลายเป็นของสะสมล้ำค่าของจวนหลูกั๋วกงที่ไม่อาจเปิดเผยให้ผู้ใดล่วงรู้ได้

พี่ใหญ่ที่กำลังเพ่งพินิจภาพวาดบุคคลซึ่งถ่ายทอดออกมาได้สมจริงทั้งรูปโฉมและจิตวิญญาณอย่างตั้งอกตั้งใจ ก็หันขวับมามองท่านพ่อแวบหนึ่ง แล้วกลับไปมองภาพวาดอีกครั้ง

ทำเช่นนี้สลับไปมาจนเฉิงชู่ปี้เริ่มสงสัย "พี่ใหญ่ ท่านมองภาพวาดแล้วมองท่านพ่อ สลับไปสลับมานี่ มันเกิดอะไรขึ้นหรือ?"

"พวกเจ้าดูไม่ออกหรือ? ข้าว่าเทพขุนพลในภาพนี้ หน้าตาเหมือนท่านพ่อเปี๊ยบเลยนะ"

"???"