บทที่ 66 ใช่แล้ว จุดสำคัญคือศิลปะ ไม่ใช่ชีวิต

อืม เรื่องนั้นช่างเถอะ ฝ่าบาททรงสำราญก็เป็นเรื่องดีแล้ว พวกเราไม่บังอาจเป็นคนซื่อสัตย์ไปเปิดเผยความจริงหรอก

จั่งซุนอู๋โก้วใช้มือหนึ่งตบแขนเอ้อร์หลางเบาๆ อีกมือหนึ่งเท้าคาง ดวงตาคู่สวยจ้องมองสวามีตรงหน้าพลางถอนใจ

"แต่ก็ต้องลำบากพระทัยนะเพคะ มีเพียงเอ้อร์หลางที่เป็นถึงฮ่องเต้ผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาเท่านั้น ถึงจะไม่ลงโทษขุนนางเพราะความชอบชังส่วนตัว"

หลี่ซื่อหมินใจชื้นขึ้นมาพลันกุมมืออันอ่อนนุ่มของจั่งซุนอู๋โก้วเอาไว้ "อย่าพูดถึงเรื่องชวนปวดหัวพวกนั้นเลย อาการของไท่ซ่างหวงเป็นอย่างไรบ้าง"

อืม เวลาแบบนี้เปลี่ยนหัวข้อสนทนาดีที่สุด ขืนบอกความจริงกวนอินเป่ยไปมีหวังแย่

เป็นเพราะเจ้าคนสารเลวเฉิงเหย่าจินนั่น เอาภาพท่องวสันต์ที่ข้าเห็นแล้วแทบใจสลายมาให้จนโกรธจนได้ โชคดีที่ตอนนั้นไม่มีขุนนางคนอื่นอยู่ ไม่อย่างนั้นหน้าของข้าคงได้อับอายขายขี้หน้าไปทั่วราชสำนักแน่

มันบังคับให้ข้าเซ็นชื่อประทับตราให้ได้ ยังจะมาพร่ำบอกอีกว่าเจ้าสามที่บ้านมันเพื่อภาพวาดชิ้นเอกนี้ ถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับจนตรอมใจ

ขืนปล่อยให้ยื้อเยื้อแบบนี้ไปเรื่อยๆ หากไท่ซ่างหวงประชวรขึ้นมาจริงๆ ก็คงไม่มีทางรักษาอาการของฉินชิงได้

อืม ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ชีวิตของฉินชิงที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย ตอนนั้นข้าคงหยิบไม้กระบองไล่ตีเจ้าคนสารเลวหน้าด้านนั่นออกจากวังไปแล้ว

"อาการประชวรของไท่ซ่างหวงดูจะหนักขึ้นกว่าปีก่อนเล็กน้อย"

"แต่ช่วงนี้พอได้ท่านนักพรตซุนและท่านนักพรตหยวนมาช่วยรักษาและทานยา อาการก็บรรเทาลงบ้างแล้ว แต่ทว่า…"

พอกล่าวถึงตรงนี้ คิ้วงามของจั่งซุนอู๋โก้วก็ขมวดมุ่นพลางทอดถอนใจยาว

เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของจั่งซุนอู๋โก้ว หลี่ซื่อหมินก็โอบกอดภรรยาสุดที่รักเข้าสู่อ้อมอกพลางปลอบประโลมเสียงต่ำ

"กวนอินเป่ย อย่ากังวลไปเลย ข้าได้มีราชโองการให้คนไปเสาะหาหมอเทวดาทั่วทุกสารทิศแล้ว หมอเก่งๆ มีตั้งมากมาย สักวันย่อมต้องมีผู้ที่รักษาอาการของไท่ซ่างหวงได้"

"ความกตัญญูของเอ้อร์หลาง ไท่ซ่างหวงย่อมต้องซาบซึ้งใจยิ่งนัก" จั่งซุนอู๋โก้วยิ้มหวาน พลางเอื้อมมือไปดึงหนวดเคราของเอ้อร์หลางเล่นอย่างซุกซน

"ได้ภรรยาคู่บุญเช่นนี้ ยังต้องการสิ่งใดอีก…" หางตาและคิ้วของหลี่ซื่อหมินเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

#####

เจวี๋ยปู้หลางจงเหยียนลี่เปิ่นหยิบพู่กันขึ้นมา พิจารณาภาพวาดที่เพิ่งวาดเสร็จอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่ามีจุดหนึ่งที่ฝีแปรงดูจะเบาหวิวไปหน่อย

เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว วางพู่กันลงแล้วถอนหายใจ จากนั้นก็หยิบผลงานชิ้นที่หากตกทอดไปถึงคนรุ่นหลัง

ย่อมกลายเป็นงานศิลปะอันทรงคุณค่าชิ้นเอกขึ้นมาขยำเป็นก้อน แล้วโยนลงตะกร้าไม้ไผ่ข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจ

ยกน้ำชาขึ้นจิบ เห็นทีวันนี้หมดแรงบันดาลใจแล้ว คงต้องลองใหม่วันหลัง

ภาพวาดไม่ถูกใจ ก็ไม่ควรให้มันเผยแพร่ออกไป นี่คือจิตสำนึกและความรับผิดชอบของศิลปินคนหนึ่ง

เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องวาดภาพ ก็เห็นคนรับใช้รีบร้อนวิ่งเข้ามาทางนี้

"ใต้เท้า ใต้เท้าไม่ดีแล้วขอรับ หลูกั๋วกงบุกมาถึงหน้าจวนแล้ว"

"???" เหยียนลี่เปิ่นถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

หลูกั๋วกง นั่นไม่ใช่พ่อบังเกิดเกล้าของเจ้าสามตระกูลเฉิงผู้มีพรสวรรค์ด้านศิลปะติดลบ และเป็นอันธพาลขุนนางชื่อกระฉ่อนอย่างเฉิงเหย่าจินหรอกหรือ?

ข้ากับเขาไม่เคยมีความเกี่ยวข้องใดๆ กันมาก่อน เขาบุกมาหาข้าหมายความว่าอย่างไร?

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด ก็เห็นเฉิงเหย่าจินที่มีรูปร่างกำยำราวกับหมีคน ใบหน้าเต็มไปด้วยก้อนเนื้อ เดินก้าวยาวๆ ถือกล่องไม้ทรงยาวตรงดิ่งเข้ามา

"ฮ่าๆ เฒ่าเหยียน ในที่สุดข้าก็เจอตัวเจ้าจนได้"

ดวงตาเบิกกว้างดั่งระฆังทองแดงนั่น แววตาเป็นประกายวับวาวราวกับโจรปล้นทรัพย์ น้ำเสียงกระโชกโฮกฮากราวกับจ้าวป่าอันธพาล

"ท่านแม่ทัพโปรดหยุดก่อน ข้า… ข้ากับท่านไม่ได้มีแค้นเคืองอะไรกันนะ" เหยียนลี่เปิ่นหน้าซีดเผือดจนแทบอยากหันหลังวิ่งหนี

"เจ้าดูสิ พวกเราสองคนก็เคยเป็นสหายร่วมงานในจวนฉินหวังมาด้วยกัน

ยามนี้ยังรับราชการในท้องพระโรงเดียวกัน ก็นับว่าเป็นมิตรสหายเก่าแก่ เจอกันทั้งทีจะไม่ให้ทักทายกันหน่อย ดื่มเหล้าเล็กน้อยเพื่อรำลึกความหลังหน่อยหรือ?"

เฉิงเหย่าจินไม่พอใจ ทำไมพวกขุนนางบุ๋นพวกนี้ถึงได้ขี้ขลาดตาขาวกันนัก

คุยกับพวกนี้เหนื่อยชะมัด ไม่มีราศีลูกผู้ชายเอาเสียเลย

ได้ยินเช่นนั้น เหยียนลี่เปิ่นได้แต่หึในใจ

ระดับศิลปินชื่อดังอย่างข้าที่แม้แต่เศษกระดาษใช้แล้วคนยังแย่งกันเอาไปบูชา

ชาตินี้ไม่มีวันคุยกับคนถ่อยที่ชื่อเสียงเหม็นฉาวไปทั่วแผ่นดินอย่างเจ้าได้หรอก ชาติหน้าก็ไม่มีทาง

เมื่อเฉิงเหย่าจินมายืนหยุดอยู่ตรงหน้า เห็นรูปร่างกำยำดุจหอคอยเหล็ก ก้อนเนื้อบนใบหน้าเผยความป่าเถื่อนและโอหัง

ดวงตาวัวกลมโตราวกับจะฉายแสงพิฆาตออกมา ฝ่ามือมหึมานั่นราวกับจะบีบหัวคนให้แตกละเอียดดุจไข่ไก่

ฟันขาวสะอาดที่โผล่ออกมาจากรอยยิ้มนั้น ราวกับจะเคี้ยวเนื้อคนเป็นๆ เป็นอาหาร…

กล้ามเนื้อทั่วร่างกายที่แทบจะฉีกเสื้อผ้าขาดนั่นดูน่าสะพรึงกลัวจนชวนขนลุก นี่มันปีศาจร้ายจากขุมนรกชั้นสิบแปดชัดๆ!

"เฒ่าเหยียน เจ้าจะยืนโง่จ้องข้าทำไม?" เฉิงเหย่าจินมองเหยียนลี่เปิ่นที่เงียบเป็นเป่าสากด้วยความสงสัย

เพื่อรักษาชีวิตศิลปะของตนไม่ให้ถูกตัดจบ และเพื่อให้ยืนยาวต่อไปได้ เหยียนลี่เปิ่นผู้ชอบช่วยเหลือผู้อื่นและรักการผูกมิตร

จึงเผยรอยยิ้มที่พยายามสงวนท่าทีแต่แฝงความประจบสอพลอ รีบทำความเคารพอันธพาลขุนนางอย่างนอบน้อม

"ท่านแม่ทัพเฉิงยังจำมิตรภาพเก่าก่อนและมาเยี่ยมเยียนถึงจวน ถือเป็นเกียรติของเหยียนผู้นี้จริงๆ เชิญด้านในก่อนขอรับ…"

ใช่แล้ว จุดสำคัญคือศิลปะ ไม่ใช่ชีวิต

#####

จวนหลูกั๋วกง ภายในห้องของคุณชายสามตระกูลเฉิง เฉิงชู่ปี้กำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะ สายตาเคร่งขรึม มือหนึ่งถือไม้เรียว

เด็กแสบสามคนที่เพิ่งถูกเฉิงชู่ปี้ใช้ไม้ไล่ตีกลับมาทำการบ้าน นั่งมอง 'คัมภีร์พันอักษร' ตรงหน้าอย่างโง่งมพลางหาวหวอดๆ

เห็นสภาพนี้แล้ว เฉิงชู่ปี้ก็กลุ้มใจนัก ครุ่นคิดไปมา อืม ตีไปไม้หนึ่งแล้ว ก็ควรจะให้เด็กแสบพวกนี้ได้ผ่อนคลายบ้าง

ผ่อนคลายอย่างไรดี? เฉิงชู่ปี้ก็นึกแผนดีๆ ออกทันที

"เห็นพวกเจ้าหาวกันขนาดนี้ เอาเถอะ วันนี้… ข้าจะเล่าเรื่องอะไรดีนะ?"

สีหน้าของเด็กแสบทั้งสามดำมืดลงทันที ต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"พี่สาม อย่าเล่าเรื่องเลยได้ไหม ข้าจะรีบทำการบ้านเดี๋ยวนี้แหละ" เจ้าห้าตระกูลเฉิงฟุบลงบนโต๊ะด้วยความสิ้นหวัง

เจ้าสี่ตระกูลเฉิงฝืนกลั้นความเจ็บปวด กล่าวคำโกหกที่ไม่ตรงกับใจ

"ใช่แล้วพี่สาม ถึงพวกเราจะชอบฟังท่านเล่าเรื่องมาก แต่ตอนนี้พวกเราต้องทำการบ้าน ไว้คราวหน้าเถอะ"

"ข้าก็เหมือนกัน"

เจ้าหกตระกูลเฉิงรีบควานหาปากกาใต้วัสดุบนโต๊ะอยู่หลายรอบ ในที่สุดก็หาจนเจอ จึงรีบชูขึ้นเพื่อแสดงให้เห็นว่าตนเป็นเด็กดีที่ตั้งใจเรียน

"วางใจเถอะ เรื่องสั้นๆ นี้ไม่ยาวหรอก ฟังให้สนุกแล้วค่อยไปทำการบ้านต่อก็แล้วกัน"

เฉิงชู่ปี้หาได้สนใจคำอ้อนวอนของน้องชายทั้งสามไม่ ตาเป็นประกาย นึกออกแล้ว

"นี่เป็นเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ พวกเจ้าควรจะฟังออกนะ

วันหนึ่ง มีชายชราผู้มีความรู้กว้างขวางท่านหนึ่ง ถามลูกศิษย์ของเขาว่า 'ในสามก๊ก กวนอูขี่ม้าอะไร? มีใครรู้บ้าง'

ปรากฏว่าเหล่าลูกศิษย์ที่อยู่ตรงนั้นไม่มีใครตอบได้ ชายชราจึงต้องใบ้ให้ประโยคหนึ่ง 'พวกเจ้าลองคิดดูให้ดี ม้านี่น่ะ ลิโป้ก็เคยขี่เหมือนกัน'

ตอนนี้เอง มีลูกศิษย์คนหนึ่งตาเป็นประกาย ตอบเสียงดังว่า 'เตียวเสี้ยน'

ชายชราโกรธจัด ตบโต๊ะลุกขึ้นตะคอกว่า 'ไอ้สารเลว ข้าถามถึงม้าตอนกลางวัน… ฮ่าๆ ตอนกลางวันที่ขี่น่ะ…'"

น้องชายทั้งสามได้แต่นั่งอึ้งดุจไก่ไม้ มองพี่สามที่หัวเราะจนนั่งไม่ติดเก้าอี้ โยนไม้ทิ้งแล้วกุมท้องกลิ้งไปกลิ้งมาหัวเราะร่า

เจ้าสี่ตระกูลเฉิงกุมขมับอย่างปวดใจ ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ "มาอีกแล้ว… เตียวเสี้ยนคืออะไรวะเนี่ย?"

"อาจจะเป็นจักจั่นชนิดหนึ่งมั้ง?" เจ้าห้าตระกูลเฉิงยังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงไร้เรี่ยวแรง

"อร่อยไหม?" เจ้าหกตระกูลเฉิงตาเป็นประกาย น้ำลายแทบไหล

ยังจำรสชาติจักจั่นทอดเมื่อปีก่อนได้อยู่เลย จับมาทอดน้ำมัน หอมสุดๆ

"!!!"