บทที่ 65 เจ้าเด็กคนนี้ขี้อายเกินไป แต่ไม่เป็นไร ยังมีพ่ออยู่ตรงนี้

เฉิงชู่ปี้ถึงกับแข็งค้างไปชั่วขณะ… คมในฝัก? คมจริงๆ คมจนแทบจะบาดหน้าเขาอยู่แล้ว!

ภาพเหล่าวีรบุรุษวีรสตรีที่มีคำว่า ‘คม’ อยู่ในชื่อ ต่างพากันมาโพสท่าแสดงละครย้อนยุค หัวเราะลั่นด้วยสำเนียงงิ้วปักกิ่งอย่างองอาจ ‘ฮ่าฮ่าฮ่า’ แล้วลอยผ่านหัวเขาไปเป็นระลอก…

เห็นเจ้าสามตกตะลึงจนเกินรับไหว เฉิงเหย่าจินก็แสร้งปรับสีหน้าให้ดูอ่อนโยนลงพลางเอ่ย

“เจ้าควรต้องรู้ไว้ว่าท่านแม่ของเจ้าเกิดในตระกูลบัณฑิตผู้คงแก่เรียน มีความรู้ท่วมหัว ความรู้พวกนี้ พ่อก็จำขี้ปากแม่เจ้ามาทั้งนั้นแหละ”

“เพราะฉะนั้น เจ้าสาม จำไว้ให้ดีว่าต้องขยันอ่านตำรา ทำการบ้านให้เสร็จ พยายามเข้า วันหน้าจะได้มีความรู้ท่วมหัวเหมือนพ่อไงล่ะ”

“…” เฉิงชู่ปี้พยักหน้าเงียบๆ ในฐานะไอ้ลูกอัจฉริยะแห่งตระกูลเฉิง เขาย่อมต้องรับหน้าที่เป็นเสาหลักทางปัญญาของจวนอยู่แล้ว

พอเอ่ยถึงเรื่องเสาหลักทางปัญญา เฉิงชู่ปี้ก็นึกถึงเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

“ท่านพ่อ ในเมื่อท่านพูดถึงเรื่องนี้ ข้าก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้อีกเรื่องหนึ่งพอดี”

เฉิงเหย่าจินเห็นเฉิงชู่ปี้ก้มตัวลงไปอีกครั้ง แล้วลากหีบอีกใบออกมาจากใต้เตียง พลางหากุญแจมาไขเปิด ก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“เจ้าสาม ไอ้ลูกเวร เจ้าซ่อนสมบัติไว้ในนี้กี่ชิ้นกันแน่เนี่ย”

“ท่านพ่อ ลูกก็จนใจ นี่เป็นสมบัติล้ำค่าที่ลูกตั้งใจจะเก็บไว้เป็นมรดกทางปัญญาของตระกูลเฉิงเราเชียวนะ”

"ช่วงสองวันนี้ข้ายุ่งจนหัวหมุน ยังไม่มีเวลาเอาไปใส่กรอบ กลัวว่าพวกเจ้าสี่จะมือบอนทำพังเสียก่อน เลยต้องเอามาเก็บไว้ที่นี่ขอรับ"

ระหว่างที่พูด เฉิงชู่ปี้ก็คลี่ภาพหนึ่งออกมาด้วยท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่อง

"ภาพวาดภาพนี้ ฝ่าบาททรงวาดด้วยพระหัตถ์เองเชียวนะขอรับ แถมองค์ชายรัชทายาทกับอ๋องสู่ยังช่วยกันลงพู่กันด้วย…"

ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเหล่าเฉิงก็เปล่งประกาย คว้าภาพขึ้นมาพิจารณาดูด้วยความเบิกบานใจ

"ข้าว่าแล้วเชียว ทำไมมองแล้วมันถึงสบายตายิ่งนัก เจ้าดูม้ากับนกพวกนี้สิ! ดูเป็นมงคลยิ่งนัก แม้แต่วงกลมสองวงนี้… ก็ยังดูเป็นมงคลไปหมด!"

"สมบัติล้ำค่าชัดๆ! มอบให้พ่อจัดการเถอะ เดี๋ยวพ่อจะเอาไปใส่กรอบแขวนไว้ในจวนเอง พวกเจ้าพี่น้องจะได้ซึมซับพวกสิ่งดีๆ เหล่านี้บ้าง อย่างน้อยหัวจะได้มีวิชาความรู้ติดอยู่บ้าง"

เมื่อเห็นผู้เป็นบิดาดีอกดีใจถึงเพียงนี้ เฉิงชู่ปี้ก็ยอมมองข้ามเรื่องที่ท่านพ่อเห็น 'สายลมพัดโชย' ที่เขากล่าวอ้าง กลายเป็นแค่ 'วงกลม' ธรรมดาไปโดยปริยาย

"แล้วภาพนี้ล่ะคืออะไร?"

"ท่านพ่อ ท่านรู้จักเจวี๋ยปู้หลางจงเหยียนลี่เปิ่นหรือไม่ นี่คือผลงานภาพวาดของเขาขอรับ…" เฉิงชู่ปี้คลี่ภาพวาดอีกภาพออกด้วยความภาคภูมิใจ

แม้จะเป็นเพียงภาพเหมือนบุคคล แม้บนใบหน้าจะถูกเขาสกิดจนเป็นรอยปรุจนเหมือนคนหน้าปรุ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นผลงานระดับปรมาจารย์เหยียน

เฉิงเหย่าจินคว้าภาพนี้ขึ้นมาดูพลางตบเข่าฉาดด้วยความยินดี "ข้าว่านะเจ้าสาม วันนั้นเจ้าไม่ได้ไปเหยียบขี้หมามาใช่ไหมเนี่ย โชคดีอะไรขนาดนี้…"

"…" เฉิงชู่ปี้หน้ากระตุกยิกๆ ไม่ได้เหยียบขี้หมาหรอก แต่น้องชายทั้งสามไปเกลือกกลิ้งในโคลนจนตัวเหม็นยิ่งกว่าขี้หมาต่างหากเล่า…

ช่างเถอะ พี่น้องควรจะรักใคร่กลมเกลียว เรื่องขี้ผงแค่นี้ไม่จำเป็นต้องรายงานท่านพ่อผู้แสนอ่อนโยนที่ชื่นชอบการสั่งสอนด้วยกำลังหรอก

"แม้จะวาดออกมาเป็นคนหน้าปรุ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นฝีมือของเจ้าเฒ่าเหยียน มองดูแล้วก็ยังรู้สึกสบายตา อื้ม… หน้าปรุก็ดูเป็นมงคลดีเหมือนกัน"

"เจ้าเฒ่าเหยียนคนนี้ เรื่องความสามารถน่ะมีอยู่จริง แต่ติดนิสัยชอบเล่นตัว ภาพวาดของเขานั้นแทบไม่เคยหลุดรอดออกมาภายนอก มีเพียงในตำหนักของฝ่าบาทเท่านั้นที่มีอยู่ไม่กี่ภาพ"

"ต่อให้เป็นคนที่สนิทสนมกับเขา ไปขอร้องยังแทบจะไม่ได้มาสักภาพเลย"

"แต่เจ้าสาม ภาพพวกนี้ทำไมเจ้าไม่ให้เขาลงนามกำกับไว้เล่า"

เฉิงชู่ปี้หวนนึกถึงสายตารังเกียจเดียดฉันท์ที่เหยียนลี่เปิ่นมองตนในคราวนั้น พลันลูบจมูกแก้เก้อด้วยความกระอักกระอ่วน

"ลูกกับท่านเหยียนไม่คุ้นเคยกัน อีกอย่าง…ลูกไม่กล้าเสียมารยาทต่อหน้าฝ่าบาทหรอกขอรับ"

"เจ้าเด็กนี่ ขี้อายเกินไปแล้ว ใช้ไม่ได้เลย" เฉิงเหย่าจินตบไหล่เฉิงชู่ปี้อย่างเอ็นดู "แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อมีพ่ออยู่ตรงนี้"

"ในเมื่อผลงานล้ำค่าชิ้นนี้ตกมาอยู่ในมือตระกูลเฉิงเราแล้ว เรื่องลงนามกำกับอะไรพวกนี้… ปล่อยให้พ่อจัดการเอง"

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน แววตาอันเฉียบแหลม และรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของเฉิงเหย่าจิน

เฉิงชู่ปี้รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก มีพ่อดีก็นับเป็นหลังพิงที่มั่นคงที่สุดจริงๆ

สองพ่อลูกก้าวออกจากประตูห้อง เฉิงเหย่าจินมองเฉิงชู่ปี้ที่กำลังล็อกประตูพลางถอนหายใจยาวด้วยความสะท้อนใจ

“ถูกแล้ว ต้องล็อกให้แน่นหนา หากเจ้าตัวแสบสามคนนั้นพังเข้ามาทำลายสมบัติพวกนี้เสียหาย ข้าคงได้ปวดใจตายเป็นแน่

เฮ้อ… วันๆ ไม่ปีนหลังคาบ้านก็มุดท่อจับหนู ข้าอยากจะสั่งสอนให้เข็ด แต่ก็ตัดใจทำลายความเฉลียวฉลาดปราดเปรียวของพวกมันไม่ลงจริงๆ”

เฉิงชู่ปี้รีบก้มหน้าก้มตาพยักหน้ารับ ทำเป็นเห็นพ้องกับความเมตตากรุณาของบิดา แต่ในใจกลับหัวเราะเยาะอย่างไม่หยุดหย่อน

ตอนที่ท่านพ่อสั่งสอนพี่ใหญ่กับพี่รองน่ะ ทั้งเตะทั้งต่อย กระฉับกระเฉงว่องไวปานเหาะเหิน ก็เพราะพี่ใหญ่กับพี่รองตัวหนาหนังเหนียวทนไม้ทนมือต่างหากเล่า

เฉิงชู่ปี้ก้มลงมองเรือนร่างของตัวเองที่เริ่มจะล่ำสันไม่แพ้พี่ใหญ่และพี่รอง

สีหน้าก็เริ่มเคร่งเครียดขึ้นมา ดูท่าแล้วเวลาอยู่ต่อหน้าพ่อบังเกิดเกล้า จะต้องรักษาภาพลักษณ์ลูกกตัญญูที่เชื่อฟังบิดาเอาไว้ให้ดี

นี่น่ะ เป็นเพราะมารยาทและความเคารพต่อผู้อาวุโสต่างหาก ไม่ใช่เพราะกลัวโดนสั่งสอนด้วยกำลังสักหน่อย

เฮ้อ ในตระกูลเฉิงที่มีกฎเหล็กเคร่งครัดเช่นนี้ ทางที่ดีที่สุดคือซุ่มเก็บตัวเงียบๆ เอาไว้จะปลอดภัยกว่า

#####

จั่งซุนอู๋โก้ว กำลังอยู่ในตำหนักข้าง จัดเรียงหนังสือและม้วนไม้ไผ่ที่วางระเกะระกะเข้าชั้นวางอย่างเป็นระเบียบ

เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างกำลังปัดกวาดเช็ดถูอยู่อย่างเงียบเชียบ ทันใดนั้น จั่งซุนอู๋โก้วก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ รีบร้อนก้าวเข้ามา คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นเล็กน้อย

นางเพิ่งก้าวไปใกล้ประตูตำหนัก หลี่ซื่อหมินก็เดินก้าวย่างเข้ามาพอดี สีหน้าของเขาถมึงทึง หอบหายใจราวกับวัว ดวงตาคมกริบประหนึ่งอินทรีฉายแววดุดันชัดเจน

ทันทีที่เห็นจั่งซุนอู๋โก้ว ความโกรธเกรี้ยวที่กำลังพุ่งพล่านของหลี่ซื่อหมินก็ดูเหมือนจะชะงักไปชั่วขณะ

“หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ” จั่งซุนอู๋โก้วย่อกายทำความเคารพอย่างงดงาม

“จื่อถง ลุกขึ้นเถิด เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” หลี่ซื่อหมินก้าวขึ้นหน้าสองก้าว ประคองจั่งซุนอู๋โก้วขึ้นแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

โทสะที่เพิ่งปรากฏบนใบหน้าเมื่อครู่ถูกเก็บงำไปจนหมดสิ้น ข้ารับใช้ที่ติดตามมาอย่างจ้าวคุนและคนอื่นๆ ต่างถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“หม่อมฉันเพิ่งไปเยี่ยมไท่ซ่างหวงมา กลับมาแล้วไม่รู้จะทำอะไร เลยมาจัดตู้หนังสือให้ฝ่าบาทเพคะ…”

จั่งซุนอู๋โก้วยิ้มละไม น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลของนางทำให้หลี่ซื่อหมินรู้สึกสงบจิตสงบใจขึ้นทันตา

“พวกเจ้าทุกคน ถอยออกไปก่อน” หลี่ซื่อหมินถึงได้ละสายตาจากใบหน้าแย้มยิ้มของจั่งซุนอู๋โก้ว กวาดสายตามองไปรอบข้างแล้วสั่งการ

ไม่นานนัก เหล่านางกำนัล ขันที และองครักษ์ ก็หายวับไปจากหน้าประตูตำหนักกันจนหมดสิ้น

จั่งซุนอู๋โก้วกวาดสายตามองออกไปนอกประตู ก่อนจะลดเสียงลงแล้วเอ่ยถาม “เอ้อร์หลาง วันนี้มีขุนนางคนใดทำให้ท่านกริ้วกันเจ้าคะ?”

ไม่พูดถึงยังดีเสียกว่า พอนางเอ่ยขึ้นมาเช่นนี้ ความโกรธของหลี่ซื่อหมินก็พุ่งพรวดขึ้นมาอีกรอบ

“หึ เจ้าเฒ่าสารเลวเฉิงนั่น ช่างบังอาจลบหลู่เราเกินไปแล้ว!”

จั่งซุนอู๋โก้วถึงกับงุนงง “เอ้อร์หลางเกิดเรื่องอะไรขึ้น หรือว่าเจ้าเก้อร์เอ๋อร์ไปติดแหง็กอยู่ที่จวนสกุลเฉิงอีกแล้วเพคะ?”

“…” หลี่ซื่อหมินอ้าปากค้าง ได้แต่ถอนหายใจยาว ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนตั่ง “เรื่องนั้นไม่ได้เกิดขึ้น”

จั่งซุนอู๋โก้วนั่งลงด้านข้าง รินชาใส่จอกให้หลี่ซื่อหมินด้วยตนเองแล้วยื่นส่งให้

จากนั้น ดวงตาคู่สวยที่ดูน่าสงสารก็จ้องมองสามีอย่างเงียบเชียบ แสดงความอ่อนน้อมนุ่มนวลโดยไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา

ทว่าหลี่ซื่อหมินย่อมรู้ดีว่ากวนอินเป่ยทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร หลังจากจิบน้ำชาไปอึกหนึ่ง เขาก็จำต้องเอ่ยขึ้น

“ไอ้เจ้าตัวแสบนั่น วันนี้เราเรียกมันมาถามเรื่องที่เจ้าสามบ้านมันรักษาอาการป่วยเรื้อรังให้ฉินชิง ผลคือมันกลับดึงดันไปเรื่อย น่าโมโหจริงๆ”

ที่หน้าประตูตำหนัก เมื่อได้ยินฝ่าบาทแห่งต้าถังอธิบายแก่ฮองเฮาเช่นนั้น จ้าวคุนและเหล่าผู้ที่รู้เรื่องราวเบื้องหลังต่างพากันมองหน้าด้วยสายตาประหลาด สีหน้าว่างเปล่า

ในใจต่างพากันหัวเราะหึหึหึออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน…