บทที่ 64 เหอะๆ แบบนี้พ่อเขาเรียกว่าคมในฝัก เข้าใจไหม

“ท่านพ่อ ลูกเป็นอะไรไปหรือขอรับ” เฉิงชู่ปี้งุนงง ไม่ค่อยเข้าใจว่าเหตุใดบิดาบังเกิดเกล้าจู่ๆ ถึงมาเล่นบทนี้

พลันเห็นบิดาผู้เปี่ยมเมตตากำลังลูบเคราดกหนาราวเข็มเหล็ก นั่งขัดสมาธิแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความหวังดี “ไม่ใช่พ่ออยากจะว่ากล่าวเจ้าหรอกนะ แต่เจ้าเนี่ย… ยังอ่อนประสบการณ์นัก มุมมองยังคับแคบเกินไป”

“เจ้าลองคิดดูสิ ต้าถังตั้งแว่นแคว้นมาถึงตอนนี้เพิ่งจะสิบกว่าปี ข้ากับเหล่าสหายร่วมรบ เพื่อต้าถังแล้ว เรียกได้ว่าเดินข้ามทะเลเลือดมากี่รอบก็ไม่รู้”

คำพูดนี้ทำเอาเฉิงชู่ปี้รู้สึกหนักอึ้งในใจตามไปด้วย เขาพยักหน้าหงึกๆ ไม่หยุด ดังคำโบราณที่ว่า ‘ยอมเป็นสุนัขในยุคสงบ ดีกว่าเป็นคนในยุคกลียุค’ ก็ด้วยเหตุนี้เอง ยามเมื่อเกิดกลียุค ชีวิตคนช่างไร้ค่าราวต้นหญ้าเสียจริง

เฉิงเหย่าจินใช้หางตาเหลือบมองเจ้าสาม เห็นสีหน้าอีกฝ่ายดูหนักอึ้ง มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นอย่างแนบเนียน

“บรรดาผู้มีบรรดาศักดิ์กงโหวในต้าถังของเรา ส่วนใหญ่ล้วนผ่านการรบราฆ่าฟันบนสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน ข้าเองก็เช่นกัน”

“สหายร่วมรบมากมายปานนี้ คนที่มีแผลเก่าฝังอยู่ในร่างอย่างท่านลุงฉินของเจ้า มีนับไม่ถ้วนเชียวละ”

“ท่านพ่อสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว ลูกเข้าใจแล้วขอรับ” เฉิงชู่ปี้อดละอายใจขึ้นมาไม่ได้

เฉิงเหย่าจินเผยสีหน้าปลาบปลื้มใจ ยิ้มแล้วพยักหน้าไม่หยุด

เฉิงชู่ปี้คิดไม่ถึงเลยว่า จิตสำนึกทางการเมืองของตนเองจะยังไม่สูงส่งเท่ากับขุนนางอันธพาลเมื่อหนึ่งพันกว่าปีก่อนผู้นี้

นั่นสิ ต้าถังก่อตั้งขึ้นใหม่ เหล่าผู้มีความดีความชอบนับไม่ถ้วน มีใครบ้างที่ร่างไม่เต็มไปด้วยบาดแผล คนที่มีหัวธนูตกค้างอยู่ในร่างอย่างท่านลุงฉินคงไม่ได้มีแค่หยิบมือเดียวแน่

ตนจะมารักษาให้เพียงเพราะฉินฉยงเป็นบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ที่ตนเลื่อมใสชื่นชอบอย่างเดียวได้อย่างไรกัน

ยิ่งไปกว่านั้น หากรักษาฉินฉยงหายแล้ว เหล่าทหารหาญแห่งต้าถังที่มีแผลเก่าติดตัวอีกไม่น้อยคงต้องมาหาตนเป็นแน่

“ท่านพ่อโปรดวางใจ ลูกจะตั้งใจรักษาท่านลุงฉินอย่างเต็มที่แน่นอนขอรับ หากสหายร่วมรบของท่านพ่อมีอาการเจ็บป่วย ลูกก็จะพยายามช่วยอย่างสุดกำลังเช่นกัน”

เฉิงชู่ปี้กล่าวคำปฏิญาณตั้งปณิธานครั้งแรกนับแต่ข้ามภพมายังยุคเจินกวนแห่งต้าถังด้วยความฮึกเหิมเปี่ยมอุดมการณ์

“???” เฉิงเหย่าจินมองเจ้าสามผู้กำลังฮึกเหิมตรงหน้าด้วยความงุนงงเต็มประดา ทั้งคนแทบจะมึนตึบไปหมด นี่มันเกิดอะไรขึ้น เป็นเพราะข้าชี้แนะผิดพลาด หรือว่าเจ้าเด็กนี่มันคิดเปะปะไปเองกันแน่

“ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรไปหรือขอรับ” เฉิงชู่ปี้ที่จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ลุกโชน อุดมการณ์พลุ่งพล่าน ในที่สุดก็สังเกตเห็นว่าบิดาบังเกิดเกล้าดูแปลกๆ ไป

มือที่ลูบเคราค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ สีหน้าเหม่อลอย แววตาว่างเปล่า นี่มันเป็นอะไรไปเนี่ย

“แค่ก… พ่อไม่เป็นไร เจ้าเดี๋ยวก่อน พ่อขอตั้งสติเรียบเรียงความคิดสักประเดี๋ยว…”

“???”

เฉิงชู่ปี้มึนงงอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าบิดาบังเกิดเกล้าเป็นอะไรไป หรือว่าเมื่อครู่กระดกสุราไปเกือบหนึ่งตำลึงรวดเดียวเลยจุกคอหอย หรือว่าท่านพ่อจะมีแผลในกระเพาะอาหาร พอสุราอึกนี้ลงไปเลยเริ่มกำเริบขึ้นมา ไม่น่าใช่ ท่านพ่อแค่สีหน้าเหม่อลอย แววตาว่างเปล่า ไม่มีวี่แววของความเจ็บปวดเลยสักนิด

ขณะที่เฉิงชู่ปี้กำลังขบคิดไม่แตกฉานอยู่นั้น ในที่สุดเฉิงเหย่าจินก็ดึงสติกลับมาได้ ใบหน้าเหี้ยมเกรียมเต็มไปด้วยเนื้อสันยังคงดูเปี่ยมเมตตา

“อืม ลูกข้ามีจิตใจเช่นนี้ได้ ในใจข้าช่างปลาบปลื้มยิ่งนัก”

“แต่ว่า การจะรักษาโรคให้พวกสหายเก่าของพ่อ ลำพังยอดสุราเพียงจิ๊บจ๊อยของเจ้านี่ เกรงว่าจะไม่พอน่ะสิ”

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าไม่มีเครื่องมือผลิตทีละมากๆ ไม่เป็นไร พ่อสนับสนุนเจ้า ขาดเหลืออะไร พ่อจะหาทางไปเอามาให้เจ้าให้หมด”

“ขาดเงินก็ไม่เป็นไร ต่อให้พ่อต้องทุบหม้อขายเศษเหล็กก็จะสนับสนุนเจ้า…”

“…” เฉิงชู่ปี้จากที่ซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหลในตอนแรก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีหน้าแข็งทื่อขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุด เฉิงชู่ปี้ก็รู้สึกว่าทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ “ท่านพ่อ บนหนวดเคราของท่าน…เอ่อ ช่วยเช็ดก่อนแล้วค่อยพูดได้หรือไม่ขอรับ” น้ำลายนี่หยดลงบนเคราแล้ว ช่วยอย่ามาทำเป็นพูดจาเที่ยงธรรมน่าเชื่อถือแบบหน้าซื่อใจคดได้ไหม ลูกไม่ได้ตาบอดนะ

“อ้าว นึกไม่ถึงว่าข้าจะมีวันที่พูดจาไหลลื่นน้ำไหลไฟดับกับเขาด้วย วะฮะฮ่า…”

ในฐานะคนเป็นพ่อ เฉิงเหย่าจินไม่ได้รู้สึกละอายใจแม้แต่น้อย กลับกระหยิ่มยิ้มย่องเสียด้วยซ้ำ ทว่าการที่เฉิงเหย่าจินสนับสนุนให้ตนสกัดแอลกอฮอล์ ไม่ว่าจะด้วยจุดประสงค์ใด เฉิงชู่ปี้ก็รู้สึกยินดีมาก

แต่มีปัญหาใหญ่ข้อหนึ่งก็คือ การสกัดแอลกอฮอล์ย่อมต้องใช้สุราปริมาณไม่น้อยอย่างแน่นอน ส่วนสุราที่หมักจากธัญพืชในต้าถังนั้นมีข้อจำกัด อีกทั้งราชสำนักยังออกหนังสือจำกัดการใช้ธัญพืชหมักสุราอยู่เรื่อยๆ ดังนั้นหากต้องสกัดแอลกอฮอล์ในปริมาณมากจริงๆ แล้วตระกูลเฉิงกว้านซื้อสุรามากเกินไป ไม่แน่ว่าขุนนางที่เขม่นอันธพาลเฉิงแห่งบรรดาศักดิ์ขุนนางผู้นี้อยู่แล้ว อาจจะกระโดดออกมายื่นฎีกาถอดถอนก็เป็นได้

“ดูท่าเจ้าสามบ้านเราจะโตแล้วจริงๆ รู้ความแล้ว รู้จักคิดอ่านแทนพ่อ แทนครอบครัวนี้แล้ว” เฉิงเหย่าจินได้ยินข้อกังวลที่เฉิงชู่ปี้เอ่ยมา ก็อดรู้สึกปลาบปลื้มใจอย่างยิ่งไม่ได้ อดไม่ได้ที่จะฟาดฝ่ามือลงบนไหล่บุตรชายบังเกิดเกล้าอีกฉาดเพื่อแสดงความรักอันเปี่ยมเมตตาของผู้เป็นพ่อ เพียงแต่เผลอลงแรงมากไปหน่อย ทำเอาเฉิงชู่ปี้ที่ตั้งตัวไม่ทันตัวทรุดยวบลงไปเกือบครึ่งศีรษะ

“…เดี๋ยวก่อน ให้ข้าลองคิดดูให้ดี ความหมายของเจ้าคือ ขอแค่เป็นสุรา ไม่ว่าสุราอะไร เจ้าก็สกัดยอดสุรานี้ออกมาได้ทั้งนั้นรึ”

“ท่านพ่อ มันคือแอลกอฮอล์ขอรับ…” เฉิงชู่ปี้บีบนวดไหล่ตัวเองอย่างจนใจ “ขอเพียงแค่เป็นสุรา ลูกก็สามารถนำมาสกัดเป็นแอลกอฮอล์ได้ทั้งสิ้นขอรับ”

“รสชาติเหมือนอันนี้หมดเลยรึ” เฉิงเหย่าจินเดาะปากอย่างยังติดใจไม่หาย พลางชี้ไปยังกล่องไม้ที่ถูกเฉิงชู่ปี้ใส่กุญแจล็อกไว้แล้ว

“???” เฉิงชู่ปี้รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที แม่งเอ๊ย รสชาติเหมือนกันบ้าอะไร นี่มันแอลกอฮอล์สำหรับใช้ฆ่าเชื้อโว้ย!

แต่คนตรงหน้านี่คือพ่อแท้ๆ โบราณว่าบุตรไม่ว่าร้ายบิดา ลูกไม่รังเกียจมารดาอัปลักษณ์ เฉิงชู่ปี้ที่มีสายเลือดแห่งสัญชาตญาณเคารพผู้อาวุโสรักใคร่เด็กน้อยของชาวหัวเซี่ยไหลเวียนอยู่ จึงทำได้เพียงอธิบายอย่างจนปัญญา “รสชาติเหมือนกันหรือไม่นั้น ลูกยังไม่ได้สกัดดู จึงยังไม่ค่อยแน่ใจ แต่ระดับความแรงต้องเท่านี้แน่นอนขอรับ”

“เช่นนั้นก็ใช้ได้แล้ว ฮี่ๆ… เจ้ารออยู่ในจวนไปก่อน ข้าจะไปเอาสุราเจ้อมาให้เจ้าสักสามถึงห้าร้อยชั่ง ให้เจ้าลองมือดูก่อน” พลันเห็นเฉิงเหย่าจินตบโต๊ะดังปังแล้วลุกขึ้นยืนด้วยความฮึกเหิมองอาจ

“สุราเจ้อหรือขอรับ” ต้นเจ้อเป็นพืชตระกูลหม่อน อย่างน้อยก็น่าจะนับเป็นต้นไม้ชนิดหนึ่ง เอามาหมักสุราได้ด้วยหรือ

เมื่อเห็นว่าเฉิงชู่ปี้ไม่เข้าใจ เฉิงเหย่าจินก็อดไม่ได้ที่จะโอ้อวดความรู้อันกว้างขวางด้านประวัติศาสตร์วัฒนธรรมสุราต่อหน้าบุตรชายบังเกิดเกล้า “ฮี่ๆ นี่คือสุราที่ทำจากอ้อย อ้อยนั้นเรียกอีกอย่างว่าจูเจ้อหรือปาเจี่ย สุราที่หมักจากมันจึงเรียกว่าสุราเจ้อ เพราะว่าของพรรค์นี้ใช้ทำได้แค่น้ำตาล ไม่ใช่พืชพรรณธัญพืช ดังนั้นจึงไม่อยู่ในข้อจำกัด เพียงแต่รสชาติของสุราเจ้อมันไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไร…”

เมื่อเฉิงเหย่าจินอธิบายจบ เฉิงชู่ปี้ถึงเพิ่งได้รู้ว่า ที่แท้ในประวัติศาสตร์วัฒนธรรมสุราของหัวเซี่ยนั้น มีสุราอ้อยมาตั้งนานแล้ว ในบทกวี ‘เจาหุน’ ของชวีหยวนแห่ง ‘ฉู่ฉือ’ ยังมีบันทึกประโยคที่ว่า ‘ต้มตะพาบย่างลูกแกะ มีน้ำคั้นต้นเจ้อ’ เอาไว้ คัมภีร์ ‘ซีจิงจ๋าจี้’ เล่มสี่ของเก๋อหงในยุคจิ้น มีบันทึกไว้ว่า ‘เหลียงเสี้ยวอ๋องประพาสตำหนักลืมทุกข์ ชุมนุมเหล่าผู้มีความรู้ ให้แต่ละคนแต่งบทกวี… บท ‘หลิวฟู่’ มีความว่า… ถ้วยเต็มเปี่ยมด้วยสุราหยกเขียว จอกน้อมถวายสุราน้ำทอง’… ‘…สุราน้ำทองนี้ ก็หมายถึงสุราที่หมักจากอ้อยนั่นเอง’

เฉิงชู่ปี้ตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง เขามองเฉิงเหย่าจินที่กำลังโคลงศีรษะ อ้างอิงคัมภีร์ เล่าที่มาที่ไปของสุราอ้อยอยู่ตรงหน้าตน นี่หรือคือเฉิงเหย่าจิน ชายเถื่อนร่างใหญ่ผู้ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน ไม่พอใจนิดหน่อยก็ตบโต๊ะผึง เอะอะก็สั่งสอนลูกซนในบ้านด้วยกำลัง

เมื่อเห็นบุตรชายบังเกิดเกล้าตกตะลึงกับความรู้อันลึกซึ้งด้านวัฒนธรรมสุราของตนจนอ้าปากค้าง เฉิงเหย่าจินก็หัวเราะฮิฮะอย่างอารมณ์ดี ยักคิ้วให้บุตรชายบังเกิดเกล้าอย่างภาคภูมิใจ

“เจ้าคิดว่าพ่อเจ้าเป็นพวกชายเถื่อนไม่รู้หนังสือหรือไง หึๆ พ่อเขาน่ะเรียกว่าคมในฝัก เข้าใจหรือไม่”

“!!!”