บทที่ 63 ช่างเถอะๆ ลูกไม่ติเตียนบิดา ลูกไม่รังเกียจมารดาว่าอัปลักษณ์

“เป็นพิษรึ?” เฉิงเหย่าจินเดาะปาก กลิ่นหอมฟุ้งขนาดนี้ จะไปเกี่ยวอะไรกับพิษได้เล่า?

เมื่อเห็นสีหน้าบิดาบังเกิดเกล้าที่ดูไม่เชื่อถืออย่างยิ่ง เฉิงชู่ปี้ก็รู้สึกขัดใจขึ้นมาทันที “ท่านพ่อ ท่านคิดว่าลูกจะหลอกท่านได้ลงคอหรือขอรับ?”

“อย่าเพิ่งพล่ามมาก มีพิษไม่มีพิษค่อยว่ากัน รีบเอาไอ้ของนั่นออกมาให้ข้าดูเดี๋ยวนี้”

เฉิงชู่ปี้จะพูดอะไรได้อีก เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องทำตามเสียงเร่งเร้าของเฉิงเหย่าจิน เขาก้มลงไปดึงหีบไม้ออกมาจากใต้ตั่ง แล้วหยิบกุญแจมาไขเปิดออก

“หอม… หอมชวนน้ำลายสอจริงโว้ย!” จมูกของเฉิงเหย่าจินขยับฟุดฟิดไม่หยุด ดวงตาสว่างวาบราวกับโคมไฟลานกว้างขนาดสองพันวัตต์สองดวง

เฉิงชู่ปี้หยิบขวดกระเบื้องเคลือบสูงราวครึ่งเซียะ ความจุประมาณลิตรครึ่งออกมาจากหีบ แล้ววางลงบนโต๊ะเตี้ยอย่างระมัดระวัง

“นี่เป็นของที่ลูกลงแรงไปตั้งเจ็ดแปดวัน เคี่ยวสกัดออกมาจากเหล้ากว่าร้อยชั่งเชียวนะขอรับ ถึงจะได้แอลกอฮอล์พวกนี้มา เอ๊ะ? เอ๊ะ? เอ๊ะ?”

ฟึ่บเดียว ขวดกระเบื้องเคลือบก็อันตรธานไปจากสายตาของเฉิงชู่ปี้ ตามด้วยเสียงดังเป๊าะ ซึ่งเป็นเสียงดึงจุกขวดออก

พอเงยหน้าขึ้นขวับ เขาก็เห็น… เห็นเฉิงเหย่าจินเอาขวดกระเบื้องเคลือบมาจ่อไว้ใต้จมูก พร้อมกับทำหน้าเคลิบเคลิ้มแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ เต็มปอด

“ท่านพ่อ!” หน้าของเฉิงชู่ปี้ดำคล้ำลงทันใด ทว่าไม่กล้าลงไม้ลงมือกับบุพการี ทำได้เพียงร้องลั่นออกมา

“หอมชวนน้ำลายสอเกินไปแล้ว หอมจนแสบจมูกไปหมดเลยโว้ย” เฉิงเหย่าจินซี้ดน้ำลายพลางชำเลืองมองเจ้าสามตรงหน้าที่หน้าดำคร่ำเครียดแถมส่งสายตาตัดพ้อมาให้

เขาจึงจำต้องข่มความอยากที่จะกระดกชิมดูสักอึก แล้วหัวเราะแหะๆ วางขวดกระเบื้องเคลือบกลับลงบนโต๊ะเตี้ย

“พ่อแค่ดมดูเฉยๆ วางใจเถอะ ข้าน่ะพ่อเจ้านะ”

*ถ้าท่านไม่ใช่พ่อข้า ท่านคิดว่าท่านจะได้มายืนอยู่ตรงนี้เรอะ?* เฉิงชู่ปี้แอบค่อนขอดในใจ

*ถ้าเจ้าไม่ใช่ลูกข้า เจ้าคิดว่าข้าจะยอมวางคืนเรอะ?* เฉิงเหย่าจินก็แอบค่อนขอดในใจเช่นกัน

เฉิงชู่ปี้คว้าขวดกระเบื้องเคลือบมาแล้วรีบอุดจุกปิดทันที ทำเอาเฉิงเหย่าจินชักสีหน้าไม่พอใจ

“อ้าว? เจ้าจะปิดมันทำไมอีกล่ะ?”

เฉิงชู่ปี้อธิบายอย่างจนปัญญา

“แอลกอฮอล์นี่ระเหยไปในอากาศได้ง่ายมากขอรับ ถ้าระเหยไปมากเข้า ระดับความเข้มข้นจะไม่พอ ประสิทธิภาพในการฆ่าเชื้อก็จะด้อยลงไปด้วย”

“เจ้าจะบอกว่าเหล้าร้อยกว่าชั่ง เคี่ยวออกมาได้แอลกอฮอล์แค่นี้เองรึ ไม่มีอีกแล้วเรอะ?” เฉิงเหย่าจินชะเง้อคอมองเข้าไปในหีบ

“ข้างในนี้ยังมีอีกครึ่งขวดขอรับ ทำออกมาได้เท่านี้จริงๆ”

เฉิงชู่ปี้รู้สึกละอายใจอยู่บ้าง ความจริงเขาพูดเกินจริงไปหน่อย มันก็แค่เหล้าไม่กี่สิบชั่งเท่านั้นแหละ แต่ถ้าไม่พูดให้ดูเยอะเข้าไว้ จะทำให้แอลกอฮอล์นี้ดูมีค่าขึ้นมาได้อย่างไรเล่า?

“เจ้าสาม แล้วแอลกอฮอล์นี่เจ้ากะจะเอาไปทำอะไร?” เฉิงเหย่าจินนั่งลง แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ขวดกระเบื้องเคลือบใบนั้นเขม็ง ราวกับตัดใจละสายตาไปไม่ได้

“ใช้มันฆ่าเชื้อและทำความสะอาดบาดแผลได้ขอรับ ได้ผลดีกว่าน้ำเกลือ แถมยังไม่กัดเนื้อเหมือนน้ำปูนขาวด้วย”

“อ้อ… แล้วกินได้ไหมล่ะ?” เฉิงเหย่าจินลูบเคราแข็งราวกับเข็มเหล็กพลางยิ้มตาหยี แสร้งทำเป็นเอ่ยถามลอยๆ

เห็นเฉิงเหย่าจินยังคงปักใจไม่เลิก เฉิงชู่ปี้ก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆ อยู่ในใจ

“ลูกยังไม่เคยเห็นใครกินแอลกอฮอล์ล้างแผลเลยขอรับ แม้ของสิ่งนี้จะสกัดมาจากเหล้าก็เถอะ แต่เพราะความเข้มข้นมันสูงเกินไป ไม่เพียงจะแผดเผากระเพาะและลำไส้ ยังจะทำลายตับอีกด้วย”

เฉิงเหย่าจินหัวเราะร่า “เรื่องนี้พ่อเข้าใจ เจ้าก็พูดเองไม่ใช่รึว่ามันเรียกว่าจิ่วจิง ที่เรียกแบบนี้ก็เพราะมันคือแก่นแท้แห่งสุราไม่ใช่เรอะ? จริงไหมล่ะ…”

“???” เฉิงชู่ปี้ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปพักใหญ่ เอ๊ะ… พอลองคิดดูแล้ว คำพูดนี้มันก็ฟังดูเข้าทีแฮะ!

“รักษาแผลร้อนในในปากได้ใช่ไหม?”

“…เอ่อ เรื่องนี้ ลูกไม่เคยศึกษาขอรับ” เฉิงชู่ปี้ยังคงมึนตึบไม่หาย

“มา ข้าขอลองหน่อย ช่วงสองวันนี้มีแผลร้อนในในปาก ดื่มเหล้าก็ไม่สะใจ เอาแอลกอฮอล์ของเจ้ามาลองดูหน่อยซิ…”

พูดไม่ทันขาดคำ เฉิงชู่ปี้ก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เมื่อเห็นพ่อบังเกิดเกล้าคว้าขวดกระเบื้องเคลือบไปอย่างใจร้อน ดึงจุกขวดออกแล้วแหงนหน้ายกซดทันที!

เขาได้ยินเสียงกลืนดังเอื๊อกชัดเจน จากนั้นก็เห็นตาของเฉิงเหย่าจินเบิกกว้างกลมโตราวกระดิ่งทองเหลือง ก่อนจะหลับตาปี๋ลงด้วยความเจ็บปวด คิ้วหนาปัดกวาดขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น

เขาขบกรามแน่น เม้มปาก กล้ามเนื้อบนใบหน้าบิดเบี้ยว สีหน้าถมึงทึงเสียจนเฉิงชู่ปี้ยังรู้สึกขวัญผวา

ผ่านไปชั่วอึดใจใหญ่ เฉิงเหย่าจินถึงได้อ้าปากพ่นลมหายใจกลิ่นเหล้าหึ่งออกมาคำโต ทั้งร่างดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่าราวกับได้เกิดใหม่

“ไอ้ของนี่… แรงสะใจ! แรงสะใจจริงๆ โว้ย!”

“…ท่านพ่อ ท่านช่วยคืนขวดนี้ให้ลูกเถอะขอรับ” เฉิงชู่ปี้รู้สึกเหนื่อยใจจนพูดไม่ออก

ท่านใช่พ่อแท้ๆ ของข้าจริงหรือนี่? คำเตือนจากลูกชายแท้ๆ เหตุใดท่านถึงไม่คิดจะฟังกันบ้างเลยนะ?

“ฮ่าๆ เจ้าเด็กนี่ ทำเป็นใจร้อนใส่พ่อไปได้ เอ้า เอาคืนไป”

เฉิงเหย่าจินยิ้มอย่างใจดี เดาะปากซ้ำๆ อย่างถูกใจ

“พ่อรู้สึกเหมือนมีมีดเผาไฟแดงๆ ทะลวงจากตรงนี้ ลงไปข้างล่าง ลึกลงไปจนถึงข้างล่างเลยทีเดียวเชียว”

“ของพรรค์นี้เอาไปฆ่าเชื้อจะไม่เสียของแย่รึ? พ่อว่าไอ้นี่รักษาแผลร้อนในในปากได้ชะงัดนัก”

“…” ใบหน้าของเฉิงชู่ปี้ยิ่งมืดมนลงทุกที เขารู้สึกว่าไม่อาจหาถ้อยคำใดมาบรรยายความรู้สึกในตอนนี้ได้อีกแล้ว

ต่อให้แปลงร่างเป็นเกรียนคีย์บอร์ด สิ่งที่พอจะระบายออกมาได้ ก็คงมีแต่การรัวเครื่องหมายตกใจใส่หน้าอีกฝ่ายด้วยความเดือดดาลเท่านั้น

#####

ช่างเถอะๆ บุตรไม่พึงว่าร้ายบิดา ลูกไม่พึงรังเกียจมารดาว่าอัปลักษณ์…

เฉิงชู่ปี้ท่องตำรา "บิดาเปี่ยมเมตตา บุตรเปี่ยมกตัญญู" อยู่ในใจ พลางรับขวดกระเบื้องเคลือบกลับมา คิดได้ดังนั้นจึงเปิดหีบออก

ภายใต้สายตาละห้อยหาอย่างอาลัยอาวรณ์ของเฉิงเหย่าจิน เขายัดขวดกระเบื้องเคลือบกลับเข้าไปในหีบไม้ แล้วลงกลอนล็อกกุญแจแน่นหนา

ขืนวางไว้ใกล้มือบิดาอีก คงไม่ต้องคุยเรื่องงานเรื่องการกันพอดี

เมื่อเห็นเฉิงชู่ปี้ทำท่าหวงของ เฉิงเหย่าจินก็อดหัวเราะไม่ได้ เจ้าสามเด็กคนนี้นี่ ฮ่าๆ…

ทว่าเขายังอดเดาะปากด้วยความเสียดายไม่ได้ ของสิ่งนี้หอมฟุ้ง แถมรสยังบาดคอสะใจนัก กลิ่นเหล้าเข้มข้นยังคงอบอวลอยู่ในปากไม่จางหาย หลังจากความเผ็ดร้อนลวกคอและลำไส้ผ่านพ้นไป มันก็แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นพล่านไปทั่วร่างจนขนลุกซู่

บิดาผู้เปี่ยมเมตตาเห็นลูกชายทำหน้ามุ่ย จึงรีบวกเข้าเรื่องการงานทันที

“แล้วลุงฉินของเจ้าผ่าตัด ต้องใช้มากเท่าไรล่ะ? แค่นี้ เกรงว่าจะไม่พอกระมัง?”

เฉิงเหย่าจินอดไม่ได้ที่จะชะเง้อคอมองหีบไม้ที่ปิดฝาสนิทนั่นอีกรอบ

“เท่านี้ก็น่าจะพอถูไถขอรับ เพราะแอลกอฮอล์นี่ไม่มีเครื่องไม้เครื่องมือสำหรับผลิตจำนวนมาก อีกอย่างของสิ่งนี้เปลืองเสบียงเกินไป ลูกใช้วิธีการสกัดแบบห้องทดลองกว่าจะได้มาก็ยากเย็นนัก”

เฉิงชู่ปี้ถอนหายใจยาว ที่นี่ไม่มีแก้วน้ำใสๆ เสียด้วย เขาต้องควักกระเป๋าจ่ายหนักไปหาซื้อจอกคริสตัลมาสองสามใบ ทั้งยังต้องซื้อเครื่องกระเบื้องมาอีกนับไม่ถ้วน ผ่านการทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบรากเลือด กว่าจะกลั่นเหล้าดีกรีสูงลิบลิ่วที่เขาเรียกว่า 'แอลกอฮอล์' ออกมาได้สำเร็จ

ที่สำคัญคือเฉิงชู่ปี้ไม่รู้วิธีวัดระดับดีกรีของแอลกอฮอล์เลยสักนิด ความรู้นี้เขายังไม่แตกฉาน จึงทำได้เพียงทนใช้ไปตามมีตามเกิดก่อน

แม้เขาจะไม่มีปัญญาวัดระดับดีกรีของแอลกอฮอล์นี้ได้ ทว่าอาศัยประสบการณ์ที่เคยลิ้มลองเหล้าดีกรีสูงมานานหลายปี ก็ยังพอกะระดับดีกรีคร่าวๆ ได้อยู่

ที่สกัดออกมาได้นี้ แม้จะยังนับเป็นแอลกอฮอล์บริสุทธิ์ไม่ได้เต็มปาก แต่ระดับความแรงน่าจะพอฟัดพอเหวี่ยงกับเหล้าเหิงสุ่ยเหลาไป๋กันที่มีดีกรีหกสิบเจ็ด ต้องสูงกว่าเหล้าเอ้อร์กัวโถวหกสิบสองดีกรีแน่ๆ เหล้าดีกรีสูงขนาดนี้ แม้จะไม่ถึงเกณฑ์มาตรฐานเป๊ะๆ แต่ก็พอจะออกฤทธิ์ฆ่าเชื้อโรคได้ในระดับหนึ่ง

เมื่อนำมาใช้ร่วมกับน้ำปูนขาวที่ผสมขึ้นสดๆ อย่างน้อยก็น่าจะช่วยให้ได้ผลลัพธ์ในการฆ่าเชื้อและทำความสะอาดแผลได้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

“เจ้าเด็กนี่ ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย” เฉิงเหย่าจินตบไหล่บุตรชายฉาดใหญ่ แม้แววตาจะเปี่ยมด้วยความเอ็นดูและตามใจ แต่กระแสเสียงกลับแฝงแววตำหนิ

“???”