บทที่ 62 ท่านพี่ใหญ่ นี่คิดจะแย่งบทเจ้าบ้านหรืออย่างไร

“นี่… นี่ไม่ใช่ของข้าเสียหน่อย…” ฉินสือลี่หน้าดำทะมึนขึ้นมาทันที นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน คืนของแก่เจ้าของงั้นหรือ…

ไอ้ของพรรค์นี้มันเป็นสิ่งที่หลิวเฮยท่าที่กลายเป็นกระดูกขาวไปนานแล้วเป็นคนยิงใส่ร่างข้าต่างหาก หากคิดจะคืนของให้เจ้าของเดิม ข้าคงต้องรอให้ตัวเองกลายเป็นผีไปทวงคืนจากมันเสียมากกว่า

เฉิงเหย่าจินลูบเคราที่แข็งราวกับเข็มเหล็ก ยิ้มอย่างพอใจพลางพิจารณาเจ้าสามของตระกูลเฉิง สมกับที่เป็นไอ้ลูกชายตัวตึงของตระกูลเราจริงๆ ฝีมือนี้ไม่ได้คุยโวโอ้อวดเลยแม้แต่น้อย

หัวใจของฉินฉยงที่เดิมทีแขวนต่องแต่งก็พลอยตกลงสู่ท้อง สายตาที่เขามองไปยังเฉิงชู่ปี้มีทั้งความชื่นชมและแฝงความรู้สึกผิดอยู่เสี้ยวหนึ่ง

อย่างไรเสียเมื่อครู่เขาก็ยังนึกสงสัยในใจอยู่ตลอด ดีที่เจ้าเด็กนี่ดูจะมีใจคอกว้างขวางไม่น้อย

“หลานชู่ปี้ ลำบากเจ้าแล้ว จากนี้ไปสือลี่เขา…”

“พักผ่อนไปก่อน รอสักหนึ่งถึงสองชั่วยาม หากไม่มีปัญหาก็ค่อยๆ พักฟื้นไป อย่างมากก็แค่ห้าถึงหกวันก็จะสามารถลงเดินขยับเขยื้อนได้แล้ว”

ฉินสือลี่นั่งอยู่บนแผ่นกระดานประตู พยายามประสานมือคารวะเฉิงชู่ปี้อย่างยากลำบาก “เมื่อครู่นี้ผู้น้อยใจร้อน ล่วงเกินคุณชายไปแล้ว ผู้น้อย…”

เฉิงชู่ปี้หัวเราะหึๆ ปัดเรื่องนี้ทิ้งไปอย่างสบายอารมณ์ เมื่อได้ยินเฉิงชู่ปี้กล่าวว่ายังต้องรออีกหนึ่งถึงสองชั่วยาม ดวงตาของเฉิงเหย่าจินก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"พี่รอง ท่านดูสิ ของล้ำค่าในร่างน้องสือลี่ถูกข้าเอาออกมาแล้ว พวกเราพี่น้องสมควรดื่มสุราฉลองกันสักมื้อดีหรือไม่"

"…" ฉินสือลี่ก้มมองหัวธนูในอุ้งมือ ของล้ำค่าบ้าบออะไรกัน… นี่มันหัวลูกธนูที่ทิ่มแทงข้าต่างหาก! หัวลูกธนูเฟ้ย!

ฉินฉยงหัวเราะลั่นพร้อมกับด่าทอออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะตบฝ่ามือลงฉาดใหญ่

“พูดเข้าท่า! วันนี้ทุกท่านอุตส่าห์มาเยือนจวนฉินผู้นี้ รบกวนเวลาพวกเจ้ามาเนิ่นนานแล้ว ได้เวลาต้องกินดื่มกันสักมื้อจริงๆ”

หางตาของเขากวาดไปเห็นหลี่เค่อที่ใบหน้าซีดเผือดลงทันควัน ส่วนหลี่เฉิงเฉียนที่ไม่เคยร่วมงานเลี้ยงในจวนขุนนางมาก่อน กลับดูตื่นเต้นกระตือรือร้นอย่างยิ่ง

ฉินฉยงแย้มยิ้มพลางประสานมือคารวะองค์ชายทั้งสอง “เวลายังเช้าอยู่ องค์ชายทั้งสองจะอยู่ร่วมกินดื่มด้วยกันสักหน่อยดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?

รออีกสักหนึ่งถึงสองชั่วยาม ให้เจ้าหลานชู่ปี้ยืนยันความปลอดภัยเสียก่อน แล้วค่อยเข้าวังไปกราบทูลขอบพระทัยฝ่าบาทแทนกระหม่อม ที่ทรงพระเมตตาอย่างล้นพ้น”

น้ำเสียงและท่าทีนุ่มนวลแต่ยังแฝงความเด็ดเดี่ยวของฉินฉยง ทั้งยังมีความเป็นกันเอง ทำให้หลี่เค่อและหลี่เฉิงเฉียนผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

ความกล้าหาญขององค์ชายทั้งสอง… แค่ก ความรู้สึกชื่นชมที่มีต่อแม่ทัพใหญ่ฉินพลันเพิ่มพูนขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

สมกับเป็นฉินทวารบาลผู้ยอมเสียสละเพื่อสหายจนเลื่องชื่อไปทั่วหล้า การปฏิบัติตนต่อผู้อื่นเช่นนี้ช่างให้ความรู้สึกอบอุ่นดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิจริงๆ

ไม่เหมือนท่านลุงเฉิง อันธพาลแห่งหมู่ขุนนางผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ แค่เอ่ยทักทายคำเดียวก็ทำเอาคนขวัญผวาไปครึ่งค่อนวันแล้ว

เมื่อองค์ชายทั้งสองยังคงประทับอยู่ หยวนเทียนกังกับซุนซือเหมี่ยวก็กระดากเกินกว่าจะหาทางปลีกตัวออกไปก่อน

อีกประการหนึ่ง ที่นี่ไม่ใช่ถ้ำเสือรังมังกรอย่างจวนตระกูลเฉิง ความกดดันทางใจจึงไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น

ในระหว่างงานเลี้ยง เมื่อเห็นว่าตนใกล้จะหลุดพ้นจากความเจ็บป่วยและฟื้นคืนความเกรียงไกรดั่งวันวานได้ ก็ทำให้ฉินฉยงฮึกเหิมเปี่ยมชีวิตชีวาเป็นอย่างยิ่ง กระทั่งเสียงหัวเราะยังดังกว่าในอดีตหลายเท่าตัว

แม้เฉิงชู่ปี้จะเตือนว่าเวลานี้ท่านลุงฉินไม่ควรดื่มสุรา ทว่าเขาก็ยังร่วมดื่มกับแขกเหรื่อไปสองจอกถึงยอมรามือ

“ตอนนี้ข้าเป็นคนป่วย ย่อมต้องฟังคำหมออยู่แล้ว หลังจากจอกนี้ ข้าคงไม่กล้าดื่มอีก เช่นนั้นก็…”

สายตายิ้มกริ่มของท่านลุงฉินกวาดมองไปยังฉินหลี่บุตรชายแท้ๆ ข้างกาย เจ้าตัวเล็กก็พลอยยิ้มแป้นมีความสุขไปด้วย

ทว่าด้วยอายุเพียงแปดขวบ ย่อมไม่เหมาะจะให้มาทำหน้าที่เจ้าภาพดูแลงานเลี้ยงในจวนแทนตนจริงๆ

ในพริบตานั้นเอง เฉิงเหย่าจินก็หัวเราะร่า “พี่รอง หากท่านไม่ไหว งั้นให้ข้าเหล่าเฉิงเป็นเจ้าภาพดูแลงานเลี้ยงแทนท่านดีหรือไม่”

“???” เหล่าคนหนุ่มรวมถึงสองนักพรตพากันหน้าเปลี่ยนสีพร้อมเพรียง อย่ามาขู่ให้ตกใจเล่นสิวะ ลูกพี่ ท่านคิดจะชิงบทเจ้าภาพยึดหัวหาดรึยังไงกัน?

“น้องเหย่าจิน วันนี้ไว้หน้าพี่ชายสักครั้งเถอะ ประเดี๋ยวมีเรื่องสำคัญต้องทำ

วันหน้า รอให้แผลของฉินผู้นี้หายดี ข้าจะดื่มกับเจ้าให้สะใจเป็นอย่างไร”

ท่านลุงฉินรีบยับยั้งแผนการยึดหัวหาดของเฉิงเหย่าจินได้ทันท่วงที ในที่สุดก็หลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมซากศพเกลื่อนกลาดในงานเลี้ยงจวนสกุลฉินไปได้

อย่างไรก็ดี บรรดาแม่ทัพชื่อดังแห่งต้าถังก็เริ่มประลองฝีปากร่ำสุราฟาดฟันกันเอง สองนักพรตนั่งจิบสุราทีละนิดด้วยความหวาดผวา

คนหนุ่มทั้งสามคนก็มีกิริยาแผ่วเบาเช่นเดียวกัน ยามคีบกับข้าวยังกล้าๆ กลัวๆ เวลาพูดคุยกันก็เบาเสียงเสียจนต้องใช้สายตาสื่อสารร่วมด้วย

ราวกับกระต่ายสามตัวที่ทั้งหนาวทั้งหิว กำลังแทะเล็มหญ้าข้างโพรงอย่างหวาดระแวง ด้วยกลัวว่าจะไปรบกวนฝูงหมาป่าเสือดาวที่กำลังเข่นฆ่ากันอยู่ไม่ไกล

ท่านลุงฉินยิ้มพลางขยับเข้ามาใกล้ เอ่ยถามเฉิงชู่ปี้ว่าก่อนผ่าตัดยังต้องเตรียมการสิ่งใดอีกบ้าง

เฉิงชู่ปี้ก็ไม่เกรงใจ เอ่ยความต้องการของตนเองออกมาจนหมดสิ้น

เมื่อได้ยินข้อเรียกร้องเหล่านั้นของเฉิงชู่ปี้ ต่อให้ฉินฉยงจะรอบรู้ผ่านโลกมามาก ก็ยังอดรู้สึกปวดฟันขึ้นมาไม่ได้

ต้องทั้งมีแสงสว่างส่องถึง ทั้งยังต้องตัดขาดจากสภาพแวดล้อมรอบด้าน เรื่องนี้ทำเอาฉินฉยงลำบากใจเข้าจริงๆ

ซุนซือเหมี่ยวจิบสุราเลิศรสของจวนสกุลฉิน ลูบเครายาวพลางยิ้มกล่าว “อันที่จริง อาตมามีวิธีอยู่ข้อหนึ่ง”

“ท่านแม่ทัพใหญ่สามารถเลือกศาลาพักผ่อนสักหลัง ทำความสะอาดให้เรียบร้อย จากนั้นใช้ผ้าโปร่งบางกั้นไว้รอบด้าน

ทำเช่นนี้แล้ว แสงสว่างย่อมดีกว่าในห้องหับอย่างเทียบไม่ติด”

“อีกทั้งยังมีผ้าโปร่งคอยกำบัง ย่อมทำให้ฝุ่นละอองสิ่งสกปรกเหล่านั้นเล็ดลอดเข้าไปได้ยาก”

“ท่านนักพรตช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก วิธีการนี้ช่วยแก้ปัญหาใหญ่หลวงไปได้จริงๆ ขอรับ”

เฉิงชู่ปี้เอ่ยด้วยความยินดี สมคำโบราณที่ว่ามีผู้เฒ่าในบ้านดั่งมีขุมทรัพย์ล้ำค่าจริงๆ

วิธีการของท่านนักพรตซุนช่วยแก้ปัญหาเรื่องแสงสว่างไม่เพียงพอไปได้โขเลย แม้หากเทียบกับโคมไฟไร้เงาแล้วจะยังห่างชั้นกันอยู่มาก แต่นับว่าดีกว่าการผ่าตัดกลางแจ้งเป็นไหนๆ

“ตกลง เอาตามนี้เถอะ เดี๋ยวข้าจะจัดการเลือกสถานที่และเตรียมการให้ ถึงเวลานั้นเจ้าค่อยแวะมาตรวจดูก่อน หากถูกใจก็ใช้ได้ หากไม่ดีตรงไหนค่อยปรับแก้กันใหม่”

หลังจากเหล่าผู้อาวุโสดื่มกินกันจนอิ่มหนำ เวลาก็ล่วงเลยไปหนึ่งชั่วยามเศษ

แม้ฉินสือลี่จะยังคงนอนปวกเปียกอยู่บนตั่ง ทว่าอย่างน้อยก็ไม่มีเหตุไม่คาดฝันอันใดเกิดขึ้น ทำให้เฉิงชู่ปี้พึงพอใจเป็นอย่างมาก เขากำชับข้อควรระวังไปอีกสองสามข้อ จากนั้นจึงร่ำลาฉินฉยงแล้วเดินทางกลับจวนพร้อมกับเหล่าผู้อาวุโสที่กินอิ่มพุงกาง

พอกลับถึงบ้าน เฉิงเหย่าจินยังไม่ทันได้พักหายใจหายคอ เฉิงชู่ปี้ก็รีบโพล่งบอกว่ามีของดีจะให้ท่านพ่อได้ยล

เฉิงเหย่าจินเดินตามเฉิงชู่ปี้มาจนถึงลานเรือนเล็กที่เขาใช้ผ่าตัดกระต่ายกับสุนัข

พอข้ามธรณีประตู เฉิงชู่ปี้ก็ปิดประตูลงกลอนจากด้านในทันที ทำเอาเฉิงเหย่าจินถึงกับงงงัน

“เจ้าสาม เจ้าจะให้ข้าดูของดีอันใดกันแน่ ถึงได้ทำตัวลับๆ ล่อๆ พิกลเช่นนี้”

เฉิงชู่ปี้ลงกลอนประตูแน่นหนาแล้วถึงได้ถอนหายใจโล่งอก หันไปเอ่ยกับเฉิงเหย่าจินด้วยสีหน้าจริงจัง

“ท่านพ่อ ข้าเกรงว่าหากพวกพี่ใหญ่รู้เข้า คงพากันมาโวยวายไม่หยุดหย่อน ของสิ่งนี้… ข้าขอเชิญท่านพ่อมาตรวจสอบดูก่อนเป็นคนแรก”

เมื่อมาถึงเรือนกลางจวน เฉิงชู่ปี้ก็พาบิดามาหยุดอยู่หน้าห้องที่ลงกลอนไว้อย่างแน่นหนาห้องหนึ่ง

ยังไม่ทันจะได้ผลักประตูออก สีหน้าของเฉิงเหย่าจินก็เปลี่ยนไปทันควัน จมูกขยับฟุดฟิดดมฟุดฟิดติดต่อกันหลายครั้ง

“กลิ่นอันใดกัน เหตุใดจึงได้หอมยั่วน้ำลายถึงเพียงนี้”

“กลิ่นนี้… สุรา! ต้องเป็นสุราแน่ๆ แถมยังเป็นสุราชั้นยอดเสียด้วย!” เฉิงเหย่าจินกลืนน้ำลายเอื๊อก ดวงตาเป็นประกายวาววับ

“ชู่! ท่านพ่อเบาเสียงหน่อยขอรับ! หากพวกพี่ใหญ่กับพี่รองรู้เข้า เรื่องใหญ่แน่”

“จะเกิดเรื่องใหญ่อันใดได้” เฉิงเหย่าจินงุนงงไปชั่วขณะ พอได้สติก็ตบไหล่เฉิงชู่ปี้แล้วเอ่ยเสียงขรึมอย่างสั่งสอน

“เจ้าเด็กนี่ มีสุราดีคิดจะเอามาให้ข้าก็นับว่ายังพอมีความกตัญญู แต่เจ้าใหญ่กับเจ้าสองก็เป็นพี่น้องของเจ้า การทำเช่นนี้มันจะทำลายความสามัคคีในครอบครัวเอานะ…”

“…” เฉิงชู่ปี้ยืนอึ้งมองดูเฉิงเหย่าจินที่กำลังปั้นหน้าเป็นบิดาผู้เปี่ยมเมตตา กำลังอบรมสั่งสอนเรื่องความสามัคคีในหมู่พี่น้อง

ในใจเขาปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด เฉิงชู่ปี้ได้แต่ยกมือลูบหน้าทีหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกไปอย่างจนปัญญา

“ท่านพ่อ สิ่งที่ลูกทำขึ้นมามิใช่สุราสำหรับดื่มขอรับ แต่มันคือแอลกอฮอล์สำหรับใช้ฆ่าเชื้อโรค”

“ที่ลูกไม่กล้าบอกพวกพี่ใหญ่ ก็เพราะกลัวว่าพวกเขาจะแอบเอาไปดื่มจนเป็นอันตรายต่างหากเล่า”

“???”