บทที่ 61 เลียนเสียงไก่ขันนี่มันหมายความว่าอย่างไร คิดจะท้าทายบุคลากรทางการแพทย์เรอะ

หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งความอัปยศในการโกนขนหน้าแข้ง ฉินสือลี่ที่นอนอยู่บนบานประตูซึ่งถูกยกมาวางเป็นพิเศษก็สูดหายใจเข้าลึก

“เอาผ้าขนหนูไปคาบไว้ ข้าไม่ใช้ยาชานะ มันจะเจ็บจริงๆ เจ้าแน่ใจนะ?”

ฉินสือลี่รับสายตาจากฝูงชนที่มุงดู ก่อนจะคาบผ้าขนหนูสีขาวที่เฉิงชู่ปี้ยื่นให้ไว้ในปาก เขาหลับตาลงแน่น ทำท่าราวกับจะไปตาย

เฉิงชู่ปี้หยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา กรีดลงไปบนรอยแผลเป็นจากหัวธนู ไม่นานนัก บาดแผลยาวกว่าหนึ่งนิ้วก็เริ่มมีเลือดซึมออกมา ส่วนฉินสือลี่เพียงแค่ถลึงตาโต กัดผ้าขนหนูไว้แน่น ร่างกายไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

ทำเอาเหล่าบุรุษหยาบกระด้างทั้งหลายต่างเผยสีหน้าชื่นชม พยักหน้ายอมรับอย่างพร้อมเพรียง

“อืม สมกับเป็นลูกผู้ชายจริงๆ”

“ไม่เลว ไม่เลว สมเป็นยอดชาย”

หลี่เค่อและหลี่เฉิงเฉียนที่รวมกลุ่มอยู่กับคนมุงดูต่างก็ทำเสียงจึ๊ดจึ๊ดด้วยความทึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อมใส

เมื่อผิวหนังถูกเปิดออก เฉิงชู่ปี้ก็ใช้คีมหนีบห้ามเลือดจับจุดที่มีเลือดไหลแล้วแทรกตัวลึกลงไป แม้ไม่มีผู้ช่วยจะค่อนข้างลำบาก แต่สำหรับการผ่าตัดเล็กๆ เช่นนี้ การไม่มีผู้ช่วยก็ไม่ส่งผลกระทบเท่าไรนัก

เฉิงชู่ปี้สูดหายใจเข้าลึก เหลือบมองฉินสือลี่ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เสียงของเขาดังลอดออกมาจากใต้หน้ากากอนามัย

“ไหวไหม? ถ้าไม่ไหว ไว้คราวหน้าค่อยทำต่อ ตอนนี้จะเจ็บกว่าเดิม เจ้าต้องเตรียมใจไว้ให้ดี”

สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงครางอู้อี้และศีรษะที่เชิดขึ้นอย่างแน่วแน่ เห็นดังนั้นเฉิงชู่ปี้ก็ขี้เกียจพูดพล่าม เริ่มใช้คีมหนีบห้ามเลือดแทรกเข้าไป แหวกกล้ามเนื้อออกอย่างระมัดระวัง…

ทันใดนั้น ดวงตาของฉินสือลี่ที่เมื่อครู่ยังดูองอาจดั่งขุนศึกพลันถลนออกมา

เหล่าแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามมานับไม่ถ้วน มือเปื้อนเลือดมานับไม่ถ้วน บัดนี้ต่างมองเฉิงชู่ปี้ด้วยสีหน้าสับสน เขาถืออุปกรณ์เหล็กกล้าแทรกเข้าไปในเนื้อของฉินสือลี่เพื่อแหวกกล้ามเนื้อให้กว้างขึ้น จะได้สะดวกในการสอดเข็มสำรวจเข้าไปในภายหลัง

หลี่เค่อและหลี่เฉิงเฉียนรู้สึกหนังหัวชาไปหมด พยายามทำใจให้นิ่งยืนอยู่ที่เดิม แต่ใบหน้าที่ขาวซีดก็เปิดเผยความรู้สึกออกมาจนหมด

เฉิงชู่ปี้สัมผัสได้ถึงแรงต้านจากคีมหนีบห้ามเลือด จึงโวยวายอย่างไม่สบอารมณ์

“ผ่อนคลายหน่อย ผ่อนคลายสิ! เจ้าเกร็งกล้ามเนื้อแบบนี้แล้วข้าจะทำยังไง?”

“กะต๊าก… กะต๊าก… กะต๊าก…”

“???” เฉิงชู่ปี้ถึงกับมึนตึ๊บ ข้าให้เจ้าผ่อนคลาย แต่เจ้าดันเสือกเลียนเสียงไก่ขันนี่หมายความว่าไง? กวนประสาทบุคลากรทางการแพทย์ผู้ทุ่มเทให้งานรึไงวะ?

ในตอนนั้น ผ้าขนหนูในปากของฉินสือลี่ร่วงหล่นลงมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างถึงขีดสุด ใบหน้าที่บิดเบี้ยวสุดขีดเค้นเสียงร้องโอ้ๆ ออกมาจากลำคออย่างน่าขนลุก ทันใดนั้น หลี่จี้ก็ก้าวเข้ามาแล้วฟันฝ่ามือใส่ท้ายทอยฉินสือลี่อย่างแรงในคราวเดียว

ร่างกำยำของฉินสือลี่ที่ยังส่งเสียงร้องโอ้ๆ อยู่เมื่อครู่พลันตาเหลือกทันที หัวฟาดลงบนบานประตูอย่างหมดเรี่ยวแรง

“…” ทุกคนต่างอ้าปากค้างมองหลี่จี้ผู้ลงมือทำร้าย

ยอดแม่ทัพผู้คร่ำหวอดในสนามรบดูเหมือนจะรู้ตัวว่าลงมือฉับไวเกินไปหน่อย จึงกระแอมไอสองครั้งแล้วอธิบาย “ความเจ็บปวดระดับขูดกระดูกเช่นนี้ ต่อให้เป็นยอดชายก็ทนไม่ได้หรอก แต่เจ้าหมอนี่ส่งเสียงร้องน่าขนลุกชะมัด ได้ยินแล้วขนลุกไปหมด ข้าเลยอดไม่ได้ที่จะลงมือ”

“วางใจเถอะ แรงของข้า แค่ทำให้มันสลบไปสักหนึ่งก้านธูปเท่านั้นแหละ”

กล้ามเนื้อขาของฉินสือลี่ที่เดิมเกร็งจนแข็งดั่งหินเหล็กไหล ในที่สุดก็ผ่อนคลายลง ทำให้เฉิงชู่ปี้ถอนหายใจโล่งอก รีบลงมือต่อทันที

เฉิงเหย่าจินที่อยู่ข้างๆ ซึ่งช้ากว่าก้าวหนึ่งรู้สึกไม่พอใจที่หลี่จี้แย่งซีนตน จึงอดไม่ได้ที่จะก้าวขึ้นหน้าไปพูด “ท่านพี่ ท่านใช้วิธีนี้ฝีมือดูจะฝืดไปหน่อยนะ หากท่านเปลี่ยนมุมตีเฉียงขึ้นไปอีกนิด ก็จะใช้แรงน้อยลงสองส่วนแต่ได้ผลลัพธ์เท่ากันเลยล่ะ”

อวี้ฉือกงมองสหายร่วมรบทั้งสองที่แม้แต่เรื่องตีหัวคนก็ยังมีความรู้ลึกซึ้งด้วยสายตาชื่นชม อดไม่ได้ที่จะถอนใจ “นึกไม่ถึงเลยว่าการตีหัวคนจะมีวิชาการมากมายขนาดนี้ สมัยก่อนข้าทำอาชีพนี้ ไม่เคยพิถีพิถันเลย ตีตูมเดียวผ่านไป ไม่มีใครรอดสักคน ลองทำกี่ครั้งก็ไม่ได้ผล…”

หนิวจิ้นต๋าแม่ทัพใหญ่ผู้ซื่อตรงพยักหน้า “เรื่องแบบนี้ต้องฝึกฝน มือต้องคล่องถึงจะทำได้”

“!!!” รุ่นเยาว์ทั้งสามหน้าเขียวไปตามๆ กัน ส่วนนักพรตผู้มีเมตตาธรรมทั้งสองก็หน้าดำทะมึน เมื่อเห็นเหล่าอดีตนักเลงตีหัวคนผู้โชกโชนในสนามรบกำลังสนทนากัน นี่คือวิถีชีวิตอันแสนจืดชืดและน่าเบื่อหน่ายในอดีตของเหล่าขุนพลผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าถัง

หลี่เฉิงเฉียนและหลี่เค่ออดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองก้าวอย่างระมัดระวัง น่ากลัวเหลือเกิน ตาแก่พวกนี้ฆ่าคนเป็นผักปลา ขัดใจนิดหน่อยเป็นได้ลงมือ หลี่เฉิงเฉียนพลันรู้สึกขึ้นมาได้ว่า ขุนนางฝ่ายบุ๋นที่วันๆ เอาแต่พร่ำบ่นน่ารำคาญจนปวดหัวนั้น อย่างน้อยก็ยังพอใช้เหตุผลคุยกันได้ แต่คนพวกนี้ ขัดใจหน่อยเป็นได้ลงมือ หืม… รักชีวิตให้มาก ห่างจากเหล่าตาแก่จอมโหดที่มองชีวิตคนเป็นดั่งฟางหญ้าพวกนี้ไปไกลๆ ดีกว่า

ปราชญ์ลัทธิเต๋าทั้งสอง ผู้เป็นหมอเทวดาแห่งต้าถัง ลูบเคราพร้อมสื่อสารทางสายตากันอย่างดุเดือด อืม… ทำธุระเสร็จรีบชิ่งดีกว่า พวกขุนพลถ่อยพวกนี้หาเรื่องใส่ตัวไม่ได้จริงๆ

เฉิงชู่ปี้ไม่ได้สนใจการโต้เถียงและการคุยโวของเหล่าตาแก่ เขาใช้เครื่องมือแพทย์แหย่เข้าไปอย่างระมัดระวัง พร้อมกับรับสัมผัสที่ส่งผ่านมายังปลายนิ้ว ในที่สุด หลังผ่านไปสิบกว่าลมหายใจ ดวงตาของเฉิงชู่ปี้ก็เป็นประกายขึ้นมา

เขาดึงเครื่องมือตรวจแผลออกมาอย่างระวัง ก่อนจะคว้าคีมหนีบสอดเข้าไปอีกครั้ง ในจังหวะที่เหล่าขุนศึกในสนามรบยังคงสนทนากันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นมาแว่วๆ

ทุกคนต่างหันขวับมามองอย่างพร้อมเพรียงกัน และได้เห็นสิ่งที่อยู่ในถาดโลหะว่างเปล่าเบื้องหน้าเฉิงชู่ปี้ มันคือวัตถุโลหะปลายแหลมสีดำสนิทที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด

ฉินฉยงก้าวเท้ายาวๆ เข้าไป เขาโน้มตัวหยิบวัตถุชิ้นนั้นขึ้นมาพินิจดูใกล้ๆ เพื่อให้แน่ใจว่านี่คือหัวธนูที่ฝังอยู่ในร่างฉินสือลี่มานานปี

"เอาออกมาได้จริงๆ ด้วย นี่… หลานชู่ปี้ เจ้า…"

"ท่านลุงฉิน มีอะไรค่อยพูดกันทีหลังเถิด รบกวนทุกท่านถอยออกไปหน่อย แล้วก็หยุดพูดด้วย หากน้ำลายของพวกท่านกระเด็นลงไปในแผลจนทำให้แผลเป็นหนองติดเชื้อขึ้นมา จะทำอย่างไรเล่า"

"…" เหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางที่กำลังตื่นเต้นต่างพากันหน้าดำคร่ำเครียดทันที บ้าเอ๊ย ใครจะไปน้ำลายไหลใส่แผลกัน

โชคดีที่เฉิงเหย่าจินรู้ดีว่าไอ้ลูกชายคนนี้เวลาตั้งใจทำอะไรขึ้นมาทีไร มักชอบพูดจาเพ้อเจ้อเรื่อยเปื่อย ปล่อยให้มันทำตามใจไปนั่นแหละถึงจะดี “มาๆ ทุกท่านถอยออกไปหน่อย ให้หน้าข้าเหล่าเฉิงสักครั้งเถอะน่า”

“หึหึ น่าขันสิ้นดี ข้าจะไปถือสาหาความกับเด็กน้อยเช่นเจ้าได้อย่างไร” หลี่จี้กระตุกมุมปากยิ้มอย่างไม่เป็นมิตร “เจ้าสามเฉิง คอยดูเถอะ ถ้ามีโอกาสเจ้ามาเยือนจวนข้าเมื่อไหร่ ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ซึ้งถึงความรู้สึก 'ประหนึ่งอยู่บ้านตนเอง' แน่”

เมื่อฉินสือลี่เริ่มได้สติ แผลที่ต้นขาของเขาก็ถูกเฉิงชู่ปี้เย็บเสร็จเรียบร้อยด้วยความคล่องแคล่ว เดิมทีเฉิงชู่ปี้ยังนึกอยากจะผ่าตัดไส้ติ่งแถมให้เขาไปด้วย แต่พอนึกดูอีกทีก็ช่างเถอะ เพราะรอบนี้ไม่ได้ผ่าเปิดช่องท้อง จึงไม่สามารถถือโอกาสทำควบคู่กันไปได้

ช่วยไม่ได้ สมัยที่เฉิงชู่ปี้ยังเป็นนักศึกษาฝึกงาน หมอศัลยกรรมทางเดินอาหารที่ดูแลเขาคนไข้เยอะมาก ทุกครั้งที่ถึงช่วงฤดูร้อน คืนไหนไม่ได้ผ่าตัดไส้ติ่งสักสามสี่เคสก็แทบจะเรียกไม่ได้ว่าเข้าเวร เฉิงชู่ปี้จำต้องช่วยหมอคนนั้นผ่าตัดไส้ติ่งอยู่เกือบครึ่งปีเต็มๆ จนกลายเป็นความเคยชิน กระทั่งเมื่อเขากลับไปทำผ่าตัดที่อนามัยชนบท มักจะมีสัญชาตญาณอยากจะถือโอกาสแฉลบมีดไปตัดไส้ติ่งคนไข้อยู่บ่อยๆ แต่สุดท้ายก็ต้องหักห้ามใจเอาไว้ เพราะการผ่าตัดทุกครั้งล้วนมีกฎระเบียบเคร่งครัด ทว่าเมื่อมาถึงต้าถัง ในที่สุดเขาก็สามารถปล่อยของได้อย่างเต็มที่ อยากผ่าตรงไหนก็ผ่า!

“นี่คือหัวธนูที่ตกค้างอยู่ในขาของเจ้า ตอนนี้ขอคืนเจ้าของก็แล้วกัน”

เฉิงชู่ปี้ชูหัวธนูที่ล้างทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วขึ้นมา ก่อนจะวางมันลงบนมือของฉินสือลี่ที่ยังไม่ค่อยได้สติ