บทที่ 60 เรื่องโกนขนข้าถนัด ส่วนเรื่องถอนขนต้องไปหาท่านลุงเค่อ

ทว่าการผ่าตัดเล็กๆ เพื่อคีบเอาสิ่งแปลกปลอมจำพวกโลหะออกมานั้น สำหรับเขาถือว่าง่ายดายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือเสียอีก

เฉิงชู่ปี้เหลือบมองฉินฉยงที่กำลังโกรธจัดจนใบหน้าแดงก่ำ สลับกับฉินสือลี่ผู้ติดตามรับใช้ที่อยู่เคียงข้างฉินฉยงมานับสิบปี ซึ่งเวลานี้กำลังมีสีหน้าละอายใจอย่างถึงที่สุด

"ผู้น้อย… ผู้น้อย…"

"อย่ามัวโอ้เอ้ แผลอยู่ตรงไหน!" เฉิงชู่ปี้ตัดบทด้วยความรำคาญ

แม้เขาจะไม่ได้ถือสาโทษโกรธ แต่อย่าคิดว่าเขาจะมีอารมณ์มายืนฟังอีกฝ่ายพร่ำพรรณนาแก้ตัวไปเรื่อยเสียเมื่อไหร่

ยังไม่ทันที่ฉินสือลี่จะได้อ้าปาก ฉินฉยงก็ถอนหายใจยาวพลางเอ่ยออกมาตรงๆ

"บาดแผลเขาอยู่ที่ต้นขาซ้าย ย้อนไปคราวนั้นตอนทำศึกกับหลิวเฮยท่า หลิวเฮยท่าน้าวคันศรด้วยตนเองหมายจะสังหารข้า เจ้าสือลี่นี่แหละที่เอาตัวเข้ามาบังข้าเอาไว้…"

เฉิงชู่ปี้พยักหน้า ก่อนจะหันไปทางฉินสือลี่ที่ดวงตาดั่งพยัคฆ์เอ่อล้นด้วยน้ำตาขณะมองฉินฉยง แล้วเอ่ยถาม

"ถ้าเช่นนั้น เจ้าอยากให้เอาออกเมื่อใดเล่า"

"ตอนนี้เลยก็ได้กระมัง" หลี่เฉิงเฉียนผู้เป็นองค์รัชทายาททอดพระเนตรเฉิงชู่ปี้ที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ แล้วพลั้งปากถามออกไปตามสัญชาตญาณ

เฉิงชู่ปี้พยักหน้ารับอย่างเป็นเรื่องปกติธรรมดา พลางหันไปมองฉินสือลี่

"ย่อมได้แน่นอน แต่ว่าคราวนี้ข้ามาเพื่อตรวจร่างกายให้ท่านลุงฉิน จึงมิได้พกยาชาติดตัวมาด้วย"

"หากเขาไม่กลัวเจ็บ ข้าก็ผ่าเอาออกมาให้เดี๋ยวนี้เลยก็ได้ จะได้พิสูจน์ให้ทุกท่านเห็นว่าข้ามีฝีมือจริง!"

"แม้แต่ความตายผู้น้อยยังไม่กลัว เรื่องแค่นี้จะกลัวไปไย!" ฉินสือลี่เชิดหน้าขึ้นอย่างองอาจ

"ตกลงตามนี้ ท่านลุงฉิน เมื่อครู่ที่ข้าเดินเข้ามาเห็นปูนขาววางอยู่ตรงนั้น ท่านช่วยสั่งให้คนไปหยิบก้อนปูนขาวดิบมาให้ข้าสักสองสามก้อนได้หรือไม่ แล้วก็น้ำต้มสุกอีกหนึ่งอ่าง…"

"???"

คราวนี้ท่านนักพรตซุนที่คอยเตือนสติตัวเองให้ใจเย็น อย่าเพิ่งเอ่ยปากแทรกเพราะเกรงเฉิงชู่ปี้จะยิ่งพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระ ก็ถึงกับอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป

"หลานชู่ปี้ เจ้าคิดจะทำสิ่งใดกันแน่"

"เรียนท่านนักพรตซุน ผู้น้อยกำลังจะผสมน้ำยาฆ่าเชื้อขอรับ นำมาล้างและเตรียมผิวหนังให้เขา เพื่อป้องกันการติดเชื้อระหว่างลงมีด"

"…" คำตอบนั้นฟังดูสูงส่งล้ำลึก ทว่าไม่มีผู้ใดเข้าใจเลยสักนิดว่ามันคือสิ่งใด

ไม่นานนัก น้ำต้มสุกที่พักไว้จนเย็นสนิทหนึ่งอ่างก็ถูกยกเข้ามา

เฉิงชู่ปี้หยิบเครื่องไม้เครื่องมือสารพัดชนิดออกจากกล่องรักษาของตน รวมถึงกล่องทองแดงสำหรับฆ่าเชื้อด้วย

เขาเทน้ำลงไปในอ่างในปริมาณพอเหมาะ เติมเกลือลงไปเล็กน้อย คนผสมจนได้น้ำเกลือสำหรับล้างแผลปริมาณหลายชั่ง

จากนั้นเขากะปริมาณน้ำในอ่าง แล้วหักก้อนปูนขาวดิบหนักราวครึ่งชั่งโยนลงไปในอ่างน้ำนั้น…

เสียงฉ่าดังสนั่นขึ้นพร้อมกับกลิ่นฉุนกึก ควันสีขาวแสบตาพวยพุ่งขึ้นเป็นกลุ่มใหญ่ ทำเอาทุกคนต่างพากันยกมือปิดจมูก หน้าถอดสีไปตามๆ กัน

ส่วนฉินสือลี่ผู้นั้นยิ่งหน้าเขียวคล้ำ ตาเบิกกว้างกลมโตราวกระดิ่งทองเหลือง อ้าปากค้าง สภาพไม่ต่างจากฮิปโปโปเตมัสที่เพิ่งถูกปลาไหลไฟฟ้าช็อตมาหมาดๆ

หลี่เฉิงเฉียน องค์ชายรัชทายาทผู้เปี่ยมด้วยเมตตาธรรมถึงกับริมฝีปากสั่นระริก อดไม่ได้ที่จะดึงชายเสื้อหลี่เค่อแล้วกระซิบถามเสียงเบา

"น้องสาม เจ้าเฉิงชู่ปี้คิดจะทำอะไรกันแน่ ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าของพรรค์นี้มันจะทำให้คนตายได้เล่า"

หลี่เค่อที่ในใจก็ตื่นตระหนกไม่แพ้กัน ยกมือขึ้นปาดเหงื่อกาฬที่ผุดซึมออกมาสู้กับไอร้อนของปูนสุก

"พี่ชู่ปี้ตั้งแต่สมองกระทบกระเทือนมา ทำอะไรก็เหนือความคาดหมายเสมอ น้องเองก็ไม่รู้เหมือนกันพ่ะย่ะค่ะ…"

แม้แต่เฉิงเหย่าจินที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับลูกชายแท้ๆ ของตนที่ยังคงยิ้มระรื่นอย่างอารมณ์ดีได้ในเวลานี้ ในใจก็เริ่มขนลุกซู่ขึ้นมาบ้างแล้ว

เขาจึงขยับเข้าไปใกล้เฉิงชู่ปี้แล้วกระซิบท้วงเสียงเบา

"เจ้าสาม ถึงไอ้เด็กนั่นปากมันจะเสียไปบ้าง ข้าช่วยเจ้าสั่งสอนมันก็ได้ แต่อย่าให้ถึงขั้นเอาชีวิตคนเชียวนะ อย่างไรเสียมันก็เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายของลุงฉินเจ้า"

"…" เฉิงชู่ปี้เริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ นี่ท่านพ่อแท้ๆ ของข้านะ ข้าดูเป็นคนอำมหิตขนาดนั้นเชียวหรือ!

"ท่านพ่อวางใจเถอะ น้ำปูนขาวหลังจากทำปฏิกิริยากับน้ำจนเสร็จสิ้นแล้วน่ะ ใช้ฆ่าเชื้อให้เขาได้จริงๆ ไม่ทำอันตรายเขาหรอก ข้ารู้ลิมิตของตัวเองดี"

ช่างจนปัญญาเสียจริง นี่แหละคือความโศกเศร้าของผู้เบิกทางแห่งปัญญา การกระทำตั้งมากมายมักไม่เป็นที่เข้าใจของคนทั่วไป

น้ำปูนขาวเป็นน้ำยาฆ่าเชื้อได้จริงๆ เพียงแต่ของสิ่งนี้มักถูกนำไปใช้สำหรับฆ่าเชื้อตามสถานที่ หรือไม่ก็ใช้ทาป้องกันแมลงให้พืชพรรณเสียมากกว่า

แต่ในยามนี้ แอลกอฮอล์ยังต้มกลั่นออกมาไม่ทัน จึงทำได้เพียงใช้น้ำปูนขาวแทนไปพลางๆ ก่อน

ยังไงเสียตอนเด็กๆ เขาก็เคยได้ยินคุณปู่เล่าว่า หัวหน้าเก่าของท่านเคยเป็นหมอมาก่อนในยุคก่อนปลดปล่อย ในยามที่ขาดแคลนน้ำยาฆ่าเชื้อทางการแพทย์ ก็เคยใช้ของสิ่งนี้แทนชั่วคราว กระทั่งเคยใช้ล้างทำความสะอาดแผลที่เป็นหนองให้คนเจ็บด้วยซ้ำ

เพียงแต่ของสิ่งนี้ไม่อาจใช้บ่อยๆ เพราะอย่างไรก็มีฤทธิ์กัดกร่อน การเอามันไปล้างแผลที่เป็นหนอง อืม… ต้องรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นแน่ๆ

กางเกงของฉินสือลี่ถูกถอดออกไปแล้ว เผยให้เห็นท่อนล่างที่นุ่งเพียงผ้าเตี่ยวผืนเดียว ขาท่อนบนอันดกดำไปด้วยขนทั้งสองข้าง ช่างบาดตาบาดใจเหลือทน

เฉิงชู่ปี้ก้มมองมีดโกนในมือตนที่ใบมีดยาวไม่ถึงชุ่น แล้วมองไปยังขาใหญ่ยาวดำทะมึนข้างนั้น ในใจพลันรู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันใด

เฉิงชู่ปี้ยังไม่ทันได้ทอดถอนใจให้พอ พ่อบังเกิดเกล้าผู้ผดุงความยุติธรรมและชอบช่วยเหลือผู้อื่นก็ลงมือทันควัน เสียงเคร้งดังขึ้น ดาบเหิงเตาข้างเอวถูกชักออกจากฝัก

"เจ้าสาม มีดโกนเล่มกระจิริดของเจ้านั่นต้องโกนไปถึงเมื่อไหร่ หลบไปเร็ว โกนขนเนี่ยข้าถนัดนัก"

"แต่ถ้าจะถอนขนต้องไปหาท่านลุงหลี่เค่อซือของเจ้า เรื่องพรรค์นั้นเขาเชี่ยวชาญกว่า"

เมื่อเห็นดาบยาวสามเชียะที่แผ่ไอเย็นเยียบและรังสีสังหารออกมาเป็นระลอก ฉินสือลี่ก็ตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม

บรรดายอดขุนพลต้าถังต่างพากันเบิกตากว้างเป็นประกาย ส่วนสององค์ชายกับสองท่านนักพรตนั้นยิ่งตกใจจนหน้าซีดเผือดไปถึงเขียวคล้ำ

หลี่เค่อซือทนโทสะไม่ไหว ยื่นเท้าเตะโครมเข้าให้ "เหล่าเฉิง เจ้าหุบปากไม่ได้รึไง! เรื่องถอนขนข้าพอเป็นอยู่บ้าง แต่นั่นมันขนสัตว์ปีก ขนคนน่ะชาตินี้ข้ายังไม่เคยถอนสักครั้ง มันจะไปเหมือนกันได้ยังไง!"

ฉินฉยงหน้าดำทะมึน ทั้งขำทั้งโมโห รีบปรี่เข้าไปขวางเจ้าตัวป่วนเฉิงเหย่าจินไว้

"เหล่าเฉิงช้าก่อน ปาหลี่ ยืนบื้อทำอะไรอยู่ รีบไปเอาใบมีดขูดขนที่ครัวมาเร็วเข้า อืม ตามอู่หลี่มาด้วย"

"…ครัว… อู่หลี่" ฉินสือลี่ทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกขณะมองขาที่เต็มไปด้วยขนของตน แม่งเอ๊ย น่าอับอายขายขี้หน้าเป็นบ้า

ยังดีที่ทุกคนเป็นผู้ใหญ่ที่มีมารยาท จึงไม่มีใครเอ่ยปากล้อเลียนในเวลานี้

ไม่นานนัก ชายร่างล่ำสันบึกบึนคอหนาเตอะในชุดผ้ากันเปื้อนก็ปรากฏตัวขึ้น คนที่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพ่อครัวประจำจวนนามว่าฉินอู่หลี่ เขาถือมีดขูดขนวิ่งกระหืดกระหอบมาถึง

ฉินอู่หลี่มองขาอันดกหนาของฉินสือลี่แล้วทำหน้าเจื่อน จากนั้นเหลือบมองเหล่าขุนนางใหญ่ผู้มีบรรดาศักดิ์รอบด้าน แล้วพยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดความสามารถ

"เจ้าสิบ อดทนหน่อยนะ พี่เคยขูดแต่ขนสัตว์ ยังไม่เคยลองมือกับตัวคนเลย อืม ข้าจะพยายามเบามือที่สุด…"

"เจ้าแม่งหุบปากไปเลย รีบๆ ลงมือเข้า!" ฉินสือลี่แทบจะเป็นบ้า ชีวิตช่างไม่มีความสุขเอาเสียเลย

ต้องยอมรับว่าฉินอู่หลี่แห่งจวนอี้กั๋วกงที่กรำงานในครัวมานานปีนั้นมีฝีมืออยู่ไม่น้อย พอมีดขูดทาบลงไปก็ได้ยินเสียงมีดขูดขนดังแครกๆ

ต้นขาที่เคยดกครึ้มไปด้วยขนดำจึงเผยให้เห็นผิวขาวผ่อง เฉิงชู่ปี้เกือบจะหลุดขำออกมา เขาอดไม่ได้ที่จะกระซิบวิจารณ์กับหลี่เค่อและหลี่เฉิงเฉียนที่ขยับเข้ามาใกล้

"ดูท่าขนดกก็มีข้อดีเหมือนกันนะ…"

เมื่อเห็นองค์ชายทั้งสองทำหน้ามึนงงสงสัยพลางตั้งใจเงี่ยหูฟัง เฉิงชู่ปี้ก็ชี้ไปยังจุดบนขาของฉินสือลี่ที่ถูกขูดจนเกลี้ยงเกลาเป็นสีเขียวจางๆ อย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง

"พวกเจ้าดูไม่ออกหรือ ขนดกมันช่วยบังแดดกันผิวคล้ำได้ไงล่ะ"

สององค์ชาย หลี่เค่อและหลี่เฉิงเฉียน เบิกตากว้างเท่ากระดิ่งทองเหลืองทันที รีบเอามืออุดปากตัวเองไว้แน่น แล้วหันหลังโกยแน่บวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

"ไอ้เด็กสองคนนี้เป็นบ้าอะไรของพวกมันกัน?"

เฉิงเหย่าจินหันไปมองแวบหนึ่งด้วยความสงสัย ก่อนจะหันกลับไปกระซิบกระซาบแลกเปลี่ยนอะไรบางอย่างกับสหายร่วมศึกข้างกายต่อ

ในที่สุดเฉิงชู่ปี้ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังลั่นออกมาจากที่ไกลๆ ยังดีที่อยู่ห่างพอสมควร เสียงจึงค่อนข้างแว่วเบา

ทว่าเฉิงชู่ปี้ผู้มีสายตาดีเยี่ยม ยังคงมองเห็นองค์ชายรัชทายาทที่อยู่ไกลออกไปกำลังเอามือตบเสาพลางโยกตัวหัวเราะจนตัวงอ

ส่วนท่านอ๋องอย่างหลี่เค่อก็กอดเสา แหงนหน้ากระตุกเกร็งไม่หยุด ดูไปแล้วไม่ต่างจากสุนัขพันธุ์พุดเดิลที่กำลังดิ้นพล่านไม่มีผิด เพียะๆ…