บทที่ 59 เรื่องนี้ไม่ใช่แค่หม่อมฉันที่ทำไม่ได้

“คารวะคุณชายสาม คารวะองค์ชายทั้งสองพ่ะย่ะค่ะ” เฉิงเจี๋ยรีบก้าวเข้ามาทำความเคารพอย่างนอบน้อม

“คุณชายสาม นายท่าน แม่ทัพใหญ่อวี้ฉือ และท่านอื่นๆ เข้าไปด้านในกันได้พักใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ รอเพียงพวกท่านเท่านั้น”

“นายท่านเกรงว่าอี้กั๋วกงจะไม่ยินยอม จึงรีบไปเชิญท่านนักพรตซุนกับท่านนักพรตหยวนมาด้วย ตอนนี้ทุกคนอยู่ในเรือนแล้วขอรับ…”

พริบตานั้น เฉิงชู่ปี้ก็รู้สึกอุ่นวาบในอกจนขอบตาร้อนผ่าว

เชี่ยเอ๊ย ไม่ต้องพูดอะไรแล้วมั้ง?

ต้องเป็นท่านพ่อผู้อารีที่กังวลเรื่องลูกชายในไส้ของตัวเองแน่ๆ ถึงได้แอบดอดไปลากพรรคพวกสหายสนิทมาเป็นโขยง แถมยังไปลากนักพรตเฒ่าทั้งสองท่านมาช่วยหนุนหลังให้อีก

เฉิงชู่ปี้สูดจมูกที่เริ่มแสบขึ้นมาแรงๆ ทีหนึ่ง ไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดดี จึงได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ตอบรับอย่างหนักแน่น

ในชั่วขณะนี้ องค์ชายรัชทายาทผู้สง่างาม ทรงไว้ซึ่งกิริยามารยาทนอบน้อมสุภาพก็กลับมาเป็นคนเดิมอีกครั้ง พระองค์พยักหน้ายิ้มให้เฉิงเจี๋ย ก่อนจะเลิกชายเสื้อขึ้นแล้วก้าวขึ้นบันไดไป

“ดูท่าเหล่าแม่ทัพใหญ่จะไม่ค่อยวางใจในอาการบาดเจ็บของอี้กั๋วกงเท่าใดนัก พวกเรารีบเข้าไปเถิด”

ฉินฉยงและคนอื่นๆ พากันออกมารับถึงหน้าประตูห้องโถง พร้อมกับทำความเคารพหลี่เฉิงเฉียนอย่างนอบน้อม การเสด็จเยือนขององค์รัชทายาทมิใช่เรื่องเล็กน้อย

หลี่เฉิงเฉียนรีบก้าวเข้าไปประคองฉินฉยงขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะประสานมือคารวะตอบเหล่าขุนพลชื่อดังแห่งต้าถังและนักพรตทั้งสองท่านด้วยท่าทีอ่อนน้อม

“ทุกท่านจงลุกขึ้นเถิด พวกท่านล้วนเป็นเสาหลักของบ้านเมือง ไม่ต้องมากพิธี วันนี้เราได้รับบัญชาจากเสด็จพ่อให้ติดตามน้องชู่ปี้มาเยี่ยมอาการแม่ทัพใหญ่ฉิน”

ฉินฉยงมองไปยังเฉิงชู่ปี้ด้วยสีหน้าซับซ้อนยิ่งนัก

“ไม่นึกเลยว่าอาการป่วยเรื้อรังของข้า จะมีวันที่ต้องรบกวนเจ้าหลานรักเข้าแล้ว…”

มีทั้งสหายเก่ากลุ่มนั้นมาช่วยเกลี้ยกล่อมด้วยตัวเอง ทั้งยังมีสองยอดหมอแห่งแผ่นดินแสดงท่าทีสนับสนุนอย่างอ้อมๆ

บัดนี้ แม้แต่องค์ชายรัชทายาทและอ๋องสู่ยังตามเฉิงชู่ปี้มาด้วย จึงทำให้ในใจของฉินฉยงเกิดความหวังขึ้นมาเล็กน้อยว่าอาการป่วยเรื้อรังของตนอาจจะรักษาให้หายได้

อืม หวังจากใจจริงว่าเจ้าเด็กนี่จะพึ่งพาได้

“ท่านลุงฉินกล่าวเกินไปแล้ว ท่านเป็นวีรบุรุษที่หลานเลื่อมใสยิ่งนัก การได้รักษาโรคภัยให้ท่านนับเป็นเกียรติของหลานขอรับ”

วาจาที่รู้กาลเทศะและสุภาพเรียบร้อยของเฉิงชู่ปี้ ทำให้คนทั้งหมดในที่นั้นโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ไม่พูดจาเหลวไหลไร้สาระ นี่นับเป็นสัญญาณที่ดี

“เอาละ รบกวนท่านลุงฉินหาที่สว่างๆ แล้วล้มตัวลงนอนสักหน่อยเถิด หลานจะได้ตรวจร่างกายของท่านอย่างละเอียดเสียที”

เฉิงชู่ปี้กวักมือเรียก บ่าวรับใช้ข้างหลังก็รีบยกกล่องเครื่องมือส่งมาให้ทันที

เฉิงชู่ปี้เปิดกล่อง หยิบหูฟังแพทย์แบบง่ายที่ประดิษฐ์ขึ้นจากหนัง เยื่อไผ่ และโลหะออกมาคล้องคอ

“ได้ เช่นนั้นคงต้องรบกวนหลานรักแล้ว”

ณ นอกเรือนโถงนั้นเอง ฉินฉยงให้บ่าวรับใช้ช่วยปลดเสื้อตัวนอกออก เผยให้เห็นท่อนบนที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นแทบทุกตารางนิ้ว…

เริ่มจากใช้หูฟังตรวจหัวใจและปอดก่อน ยืนยันว่าไม่มีเสียงแทรกซ้อน การคลำตับผ่าน การคลำช่องท้องผ่าน…

ชีพจรเต้นหนักแน่น การหายใจปกติ อัตราหัวใจปกติ รูม่านตา… อืม ฉินฉยงยังมีชีวิตอยู่ ไอ้นี่ไม่ต้องตรวจก็ได้

เพราะการงัดเปลือกตาบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ดูไม่ค่อยงามเท่าไรนัก ที่สำคัญคือตอนนี้สีหน้าท่านลุงฉินดูไม่สู้ดีนัก ออกจะคล้ำๆ ไปสักหน่อย

ทุกคนโดยรอบเงียบกริบ ยืนมองเฉิงชู่ปี้คลำๆ เคาะๆ ฟังๆ บนร่างฉินฉยงด้วยความตื่นตะลึง

“อาตมามีชีวิตมาหลายปี เพิ่งเคยได้เห็นวิธีการดู ดม ถาม คลำที่คาดไม่ถึงเช่นนี้เป็นครั้งแรก”

ซุนซือเหมี่ยวส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่ออยู่นาน

หยวนเทียนกังเห็นพ้องอย่างยิ่ง หลายครั้งที่อ้าปากคิดจะถามถึงเหตุผล แต่ถูกสหายนักพรตซุนห้ามไว้ได้ทันท่วงที

พอเห็นสายตาที่ส่งมาจากซุนซือเหมี่ยว หยวนเทียนกังก็เข้าใจในทันทีและตัดสินใจหุบปาก

ใช่แล้ว แม้จะมีคำถามอัดแน่นอยู่เต็มอก แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งถามจะดีที่สุด

ไม่อย่างนั้นเจ้าสามตระกูลเฉิงจะต้องพ่นคำพูดกวนประสาทชวนปวดหัวที่ไม่มีใครเข้าใจออกมาอีกเป็นกระบุงแน่

ซึ่งนั่นจะบั่นทอนความเชื่อมั่นของทุกคนในที่นี้ที่มีต่อการรักษาอาการป่วยเรื้อรังของแม่ทัพใหญ่ฉินจนหมดสิ้น

หลังจากตรวจร่างกายเสร็จสิ้น เฉิงชู่ปี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลางเอ่ยถามถึงตำแหน่งที่มักจะเกิดอาการปวดรุนแรงยามที่สภาพอากาศเปลี่ยนแปลง

แม่ทัพใหญ่ฉินชี้ที่หน้าอกก่อน จากนั้นชี้ที่ไหล่ซ้ายและแผ่นหลังใกล้กระดูกสันหลัง ทว่าพอยกนิ้วขึ้นมากลับลังเลใจเล็กน้อย

เฉิงชู่ปี้สังเกตเห็นท่าทางลังเลของฉินฉยง จึงอดถามไม่ได้ “ท่านลุงฉิน ยังมีที่ไหนอีกหรือขอรับ?”

ฉินฉยงกวาดตามองรอบข้าง เห็นเหล่าพี่น้องร่วมศึก รวมถึงนักพรตทั้งสอง รัชทายาท และอ๋องสู่ ต่างจ้องเป๋งมาที่เขาเป็นตาเดียว

ยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ เขาจึงเอี้ยวตัวหันหลังให้สายตาคนเหล่านั้น แล้วใช้นิ้วชี้ไปที่ก้นของตน

เมื่อเห็นท่าทางกระมิดกระเมี้ยนของท่านลุงฉิน ผนวกกับตำแหน่งลับแลคุ้นเคยที่มักพบเม็ดกระสุนเหล็กฝังอยู่เป็นประจำ เฉิงชู่ปี้ก็พยักหน้ารับรู้อย่างทะลุปรุโปร่ง

“ตำแหน่งพวกนี้ไม่มีปัญหาขอรับ หลานมั่นใจว่าจะผ่าเอาออกมาได้อย่างปลอดภัย เพียงแต่ต้องขึ้นอยู่กับว่าท่านลุงฉินจะยินยอมหรือไม่”

“หากท่านเห็นพ้อง หลานก็จะกลับไปเตรียมของที่จำเป็นสำหรับการผ่าตัด อย่างมากสามถึงห้าวันก็พร้อมแล้วขอรับ”

เมื่อสบเข้ากับสายตาของเฉิงชู่ปี้ ฉินฉยงก็กวาดตามองเหล่าสหายศึก รวมถึงคณะแพทย์และองค์ชายทั้งสอง

“ถึงเวลานั้นอาตมากับสหายนักพรตซุนจะอยู่ด้วย จะช่วยออกแรงสุดความสามารถ” หยวนเทียนกังกล่าว ซึ่งนับเป็นการช่วยให้ฉินฉยงวางใจลงได้เปลาะหนึ่ง

เมื่อมองไปยังฉินหลี่ที่ยืนส่งสายตาเว้าวอนมองมายังตน เด็กคนนี้เฝ้าหวังให้ผู้เป็นบิดาหายจากโรคร้ายมาโดยตลอด

มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉินฉยงจึงไม่ลังเลอีกต่อไป เขาหัวเราะออกมาอย่างผ่าเผย

“หัวธนูที่ฝังลึกในเนื้อ ติดแน่นอยู่ในซอกกระดูกพวกนี้ ในเมื่อเจ้ามีวิธีเอาออกมาได้ ข้าย่อมต้องยินยอมอยู่แล้ว”

“นายท่าน ข้าน้อยมีเรื่องบังอาจขอร้องขอรับ!” สิ้นเสียงของฉินฉยง เฉิงชู่ปี้ก็เห็นร่างกำยำร่างหนึ่งพุ่งออกมาก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้น

“ฉินสือลี่?” ฉินฉยงชะงักไป คนผู้นี้คือนายทหารคนสนิทที่ภักดีต่อเขาอย่างยิ่ง ติดตามเขากรำศึกในสนามรบมานานหลายปี

“เจ้ามีเรื่องอันใด?”

หลังจากฉินสือลี่คารวะฉินฉยงแล้ว เขาก็หันกลับมาคุกเข่าคำนับเฉิงชู่ปี้อย่างนอบน้อม

“ในร่างของข้าน้อยก็มีหัวธนูฝังอยู่เช่นกัน ทุกคราที่ฝนตกพรำๆ ก็ปวดทรมานจนแทบทนไม่ไหว เรื่องนี้นายท่านของข้าทราบดี

ในเมื่อคุณชายสามตระกูลเฉิงมีความสามารถที่จะเอาหัวธนูออกจากกระดูกและเนื้อได้ ข้าน้อยจึงขอหน้าด้าน รบกวนให้คุณชายสามช่วยรักษาข้าน้อยก่อนเถิดขอรับ

ต่อให้เอาออกมาไม่ได้ ชีวิตไร้ค่าของข้าน้อยนี้จะเป็นอย่างไรก็ไม่เป็นไรทั้งนั้น”

พอคำพูดนี้หลุดออกมา เหล่ายอดขุนพลต้าถังในที่นั้นต่างชะงักไปตามๆ กัน สีหน้าของฉินฉยงพลันมืดทะมึน ฝ่ามือใหญ่ตบลงบนโต๊ะอย่างแรง “บัดซบ! ไสหัวออกไป!”

“ท่านลุงฉินช้าก่อนขอรับ พี่สือลี่ท่านนี้ ไม่ทราบว่าท่านมีหัวธนูฝังอยู่ที่ส่วนไหนหรือ?”

เฉิงชู่ปี้ที่ตั้งสติได้แล้วรีบชิงเอ่ยปากขึ้นก่อน คนสนิทข้างกายฉินฉยงจะมีความกังวลเช่นนี้ เฉิงชู่ปี้เข้าใจได้ดี

การผ่าตัด อย่าว่าแต่ในยุคโบราณเลย ต่อให้เป็นศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ญาติคนไข้ก็ยังต้องอกสั่นขวัญแขวน กลัวว่าคนไข้จะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นอยู่ดี

ส่วนเรื่องที่คำพูดจะฟังดูรื่นหูหรือไม่ ช่างหัวมันเถอะ เดี๋ยวพี่จะใช้ฝีมือทำให้พวกเจ้าตาสว่างเอง ว่าระดับการแพทย์ของนักศึกษาหัวกะทิจากวิทยาลัยแพทย์ ผู้เป็นกำลังหลักทางเทคนิคของสถานีอนามัยประจำตำบลมันร้ายกาจแค่ไหน

จะทำให้พวกเจ้าได้รู้ซึ้งว่า สิ่งที่เรียกว่าชุบชีวิตคนตาย… แค่ก อันนี้ช่างมันเถอะ

เรื่องพรรค์นี้อย่าว่าแต่ข้าทำไม่ได้เลย ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ระดับแนวหน้าในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดก็คงทำไม่ได้เหมือนกัน