บทที่ 58 ถือโอกาสแวะมาทำความเข้าใจทุกข์สุขของราษฎรเสียหน่อย…

“ท่านพี่จะไม่ทรงขุ่นเคืองที่หม่อมฉันแส่เรื่องไม่เข้าเรื่องใช่หรือไม่เพคะ”

จั่งซุนฮองเฮารินน้ำชาจนเต็มถ้วยส่งให้หลี่ซื่อหมิน พลางขยับมือเรียวงามขึ้นนวดต้นคอและแผ่นหลังให้อย่างนุ่มนวล

“พูดอะไรเช่นนั้น เราเป็นสามีภรรยากัน สามีดูแลงานภายนอก ภรรยาดูแลจัดการงานภายใน” หลี่ซื่อหมินจิบน้ำชาพลางหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา

เขาหันกลับมา กุมมือของนางไว้ในอุ้งมือ มุมปากคลี่ยิ้มจาง “หลายปีมานี้ เรื่องราวในวังหลังและภาระยุ่งยากในบ้านเรือน ล้วนได้กวนอินเป่ยช่วยจัดการค้ำจุนไว้ ทำให้ข้าสามารถทุ่มเทให้กับการบริหารบ้านเมืองได้อย่างเต็มที่ เฉิงเฉียนเป็นรัชทายาทก็จริง แต่เขาก็เป็นลูกของเรา”

“สิ่งที่ข้าทำได้ ก็แค่ให้เขาเรียนรู้วิธีปกครองและดูแลแผ่นดิน ส่วนเรื่องอื่น… ข้าไม่มีแรงพอจะไปจัดการจริงๆ”

“อุปนิสัยของเฉิงเฉียน โชคดีที่มีเจ้าอยู่ด้วย ข้าเองก็พอดูออก ว่าเขาเกรงกลัวพ่อคนนี้มากกว่าจะเคารพรัก เฮ้อ…”

หลี่ซื่อหมินทอดถอนใจยาว การเป็นพ่อนั้นยากเย็น แต่การเป็นเสด็จพ่อของแผ่นดินนั้นยากยิ่งกว่า

คิดจะเป็นพ่อที่ใจดี หากตามใจจนลูกเสียนิสัย สิ่งที่จะพังทลายลงก็คือใต้หล้าทั้งปวง แต่หากเข้มงวดเกินไป ก็จะทำให้ลูกเกิดความยำเกรง หรือถึงขั้นหวาดกลัวตนเอง

ไม่ยอมเปิดอกพูดคุยความในใจ ยากจะสื่อสารกันอย่างลึกซึ้ง เรื่องนี้ทำให้หลี่ซื่อหมินในฐานะคนเป็นพ่อรู้สึกอึดอัดใจยิ่งนัก

ทว่ายังดีที่กวนอินเป่ยคอยเป็นคนกลางประสานระหว่างเขากับรัชทายาท ทำให้เขาได้รับรู้ถึงความคิดอ่านในใจของลูกชาย เพื่อไม่ให้ความสัมพันธ์พ่อลูกต้องบาดหมางห่างเหินกันไป

ฝ่ามือเนียนนุ่มอบอุ่นกุมตอบมือใหญ่ของหลี่ซื่อหมิน ราวกับต้องการช่วยแบ่งเบาความกังวลในใจของเขา

“เฉิงเฉียนน่ะ เทิดทูนและเคารพรักเสด็จพ่อของเขาที่สุด เพียงแต่ยามอยู่ต่อหน้าท่านพี่ เขากลับวางตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าจะแสดงออกอย่างไรต่างหาก”

“อย่างไรเสีย ยามอยู่ต่อหน้าเขา ท่านพี่มักวางท่าเป็นถึงองค์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าถังนี่เพคะ”

“กวนอินเป่ยพูดเช่นนี้ หมายความว่าข้าชอบทำหน้ายักษ์ใส่เขางั้นรึ?” หลี่ซื่อหมินแกล้งตีหน้าขรึม วางท่าองอาจเปี่ยมบารมีสะกดใต้หล้า

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเข้าใจหม่อมฉันเพคะ” จั่งซุนอู๋โก้วแย้มยิ้มหวาน ยอบกายคารวะหลี่ซื่อหมินลงครึ่งหนึ่ง

หลี่ซื่อหมินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นอย่างเบิกบานใจ “ฮ่าๆ การที่ข้าได้ยอดพธูเช่นเจ้ามาเคียงคู่ นับเป็นวาสนาสูงสุดในชีวิตข้า และยังเป็นวาสนาของต้าถังเราด้วยเช่นกัน”

เหล่าขันทีต่างพากันถอยออกไปอยู่นอกตำหนักข้างตั้งนานแล้ว แม้จะไม่ได้ยินบทสนทนาแผ่วเบาระหว่างฝ่าบาทกับฮองเฮา แต่เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะอย่างสำราญใจของฝ่าบาท สีหน้าของทุกคนก็พลอยผ่อนคลายลง

เป็นจริงดังคาด ขอเพียงมีฮองเฮาประทับอยู่ อารมณ์ของฝ่าบาทย่อมไม่มีทางแย่แน่นอน

#####

ยามนี้ ณ ประตูด้านข้างวังหลวง เฉิงชู่ปี้กำลังยืนมองหลี่เค่อที่ทำหน้าตาบอกบุญไม่รับ สลับกับองค์ชายรัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนที่มีใบหน้าเปล่งปลั่งแจ่มใส ทั้งสองกำลังสาวเท้าเดินเร็วๆ ตรงมาหาเขา

“น้องชู่ปี้ ไม่นึกเลยนะว่าจะได้มาเจอกันอีกที่นี่” หลี่เฉิงเฉียนยื่นมือไปประคองเฉิงชู่ปี้ที่กำลังจะทำความเคารพ

“ไม่ต้องมากพิธี ที่นี่ไม่ใช่วังหลวง เสด็จพ่อของข้า เจ้าก็เรียกท่านอาได้ ส่วนข้า… อายุมากกว่าเจ้าเล็กน้อย เรียกข้าว่าพี่ก็พอแล้ว”

เฉิงชู่ปี้ปรายตามองหลี่เค่อ เห็นสีหน้าขององค์ชายอ๋องสู่ผู้ซึ่งยามปกติเสเพลจนเป็นที่หนึ่ง… อืม สีหน้าซับซ้อนและดูจนใจอย่างที่สุด

“ถ้าเช่นนั้น ข้าคงต้องเสียมารยาทแล้ว ว่าแต่… พี่เฉิงเฉียนกำลังจะไปที่ใดหรือ?”

“ข้าได้รับราชโองการจากเสด็จพ่อ ให้เดินทางไปยังจวนอี้กั๋วกงพร้อมกับน้องชายและน้องสามของข้า เพื่อไปเยี่ยมเยียนท่านอี้กั๋วกงผู้สร้างคุณูปการใหญ่หลวง และถือโอกาสทำความเข้าใจความทุกข์ยากของราษฎรระหว่างทางไปด้วย…”

“ความทุกข์ยากของราษฎร… ระหว่างทาง?” เฉิงชู่ปี้ถึงกับมึนตึ้บ อี้กั๋วกงเป็นถึงขุนนางชั้นสูงแห่งราชสำนัก ชีวิตความเป็นอยู่ระดับจวนกั๋วกง จะไปเกี่ยวอะไรกับความทุกข์ยากของชาวบ้านแม้แต่ครึ่งอีแปะวะนั่น?

เฉิงชู่ปี้ได้ยินเสียง “หึๆ” ดังมาจากฝั่งหลี่เค่อ ในเสียงหัวเราะนั้นแฝงความเหนื่อยหน่าย สีหน้าของเขามันดูด้านชาและท้อแท้สิ้นหวังเสียจริง

“???” ทำให้เฉิงชู่ปี้เกิดความสงสัย อดไม่ได้ที่จะลอบกวาดสายตามององค์ชายรัชทายาทผู้กำลังเหลียวซ้ายแลขวาด้วยสีหน้าเปี่ยมความคาดหวังคนนี้อีกสองครา

ทั้งสามคนกระโดดขึ้นหลังม้า เสื้อผ้าที่สวมใส่ย่อมเรียบหรูดูดีแต่ไม่สะดุดตา ส่วนผู้ติดตามขององค์ชายรัชทายาทก็แต่งกายเป็นบ่าวไพร่และองครักษ์ธรรมดา

พวกเขากล่อม้าเหยาะย่างออกจากถนนจูเชวี่ยไปได้ไม่ถึงสองลี้ เบื้องหน้าก็มีกลุ่มคนมุงล้อมวงกันอยู่ ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เฉิงชู่ปี้กำลังจะเอ่ยปากชวนองค์ชายทั้งสองอ้อมทางเพื่อเลี่ยงความวุ่นวายข้างหน้า ทว่าพอหันขวับไปมอง…

“???” หน้าของเฉิงชู่ปี้ซีดเผือดทันที ม้าขององค์ชายรัชทายาทน่ะยังอยู่ แต่ตัวคนหายไปไหนแล้ว?

“ไม่ต้องมองหาหรอก พี่ชายข้าแวบไปข้างหน้าเพื่อทำความเข้าใจ ‘ความทุกข์ยากของราษฎร’ โน่นแล้ว…” หลี่เค่อหน้าดำคร่ำเครียด ชี้นิ้วไปข้างหน้าอย่างหมดเรี่ยวแรง

เฉิงชู่ปี้ถึงเพิ่งสังเกตเห็นแผ่นหลังขององค์ชายรัชทายาทที่อยู่ด้านหน้า รวมถึงฝีเท้าอันแสนคึกคักและกระฉับกระเฉงนั่น

ความทุกข์ยากของชาวบ้านบ้านพ่อแกสิ แม่งมุ่งไปมุงดูเรื่องสนุกชัดๆ!

“นี่น่ะรึความทุกข์ยากของราษฎร?” เฉิงชู่ปี้แค่นหัวเราะทันที

หลี่เค่อแบมือทั้งสองข้างอย่างจนปัญญา “น้องชายอย่างข้าจะไปทำอะไรได้ ข้าเองก็จนใจเหมือนกัน… พี่ชายข้า… อืม พูดความจริงเถอะนะ พี่ชายข้าถูกขังอยู่ในวังข้างกายเสด็จพ่อนานเกินไป พอสบโอกาสได้ออกมานอกวังทีไร ก็จะหาทางไปซึมซับ ‘ความทุกข์ยากของราษฎร’ ให้เต็มคราบแบบนี้ทุกที”

เฉิงชู่ปี้มองดูหลี่เฉิงเฉียน รัชทายาทแห่งต้าถัง ที่เบียดแทรกเข้าไปในฝูงชนภายใต้การคุ้มกันของเหล่าองครักษ์เพื่อไปดื่มด่ำกับความทุกข์ยากของราษฎร

มิน่าล่ะ มิน่าล่ะ ตอนที่เห็นหน้าหลี่เฉิงเฉียนแวบแรก ถึงได้รู้สึกว่าสีหน้าและแววตามันดูไม่ค่อยปกติ

ดูตื่นเต้นดี๊ด๊าแปลกๆ จะพูดว่าอย่างไรดีล่ะ เหมือนหมาบ้านพันธุ์ทางที่ปู่ข้าเคยเลี้ยงไว้ไม่มีผิด

พอนอนอุดอู้อยู่แต่ในบ้านนานๆ แล้วโดนจูงพาออกไปวิ่งเล่นข้างนอก แววตากับท่าทางมันก็กระดี๊กระด๊าแบบนี้เป๊ะ…

เฉิงชู่ปี้รู้สึกจริงๆ นะว่าตนไม่ได้มีเจตนาจะเอาหมามาเปรียบเทียบดูแคลนใคร จริงๆ นะ ก็แค่สัตว์ที่เขาคุ้นเคยที่สุด มีเพียงหมาที่เคยเลี้ยงมาเกือบสิบปีตัวเดียวนี่หว่า

เฉิงชู่ปี้กับหลี่เค่อมองหน้ากันตาปริบๆ ยืนรออยู่เกือบสองเค่อ หลี่เฉิงเฉียนถึงยอมเดินกลับมาขึ้นหลังม้าอย่างอาลัยอาวรณ์

“ไอ้หยา ขอโทษทีจริงๆ ลำบากน้องชายทั้งสองต้องรอนานแล้ว

เมื่อกี้นี้นะ มีไอ้คนหนึ่งคิดจะกินฟรีในเหลาอาหาร สุดท้ายเลยโดนจับได้เข้า…”

หลี่เฉิงเฉียนพูดจ้ออย่างออกรสออกชาติ ถึงขั้นพูดไปมือไม้ก็ทำท่าประกอบไปด้วย ราวกับเป็นคนละคนกับที่พบเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง

เฉิงชู่ปี้ทำได้เพียงยิ้มเจื่อนๆ ช่วยเออออห่อหมกไปตามน้ำ รู้สึกจนใจยิ่งนัก แต่ก็อดเวทนาองค์ชายรัชทายาทแห่งต้าถังผู้นี้ไม่ได้

เป็นรัชทายาทนี่มันคงอึดอัดเก็บกดน่าดูสินะ ถึงได้กลายสภาพมาเป็นแบบนี้ได้…

ขณะที่เฉิงชู่ปี้กำลังทอดถอนใจพลางรู้สึกเห็นอกเห็นใจอยู่นั้น ในตอนที่กำลังนึกสงสารหลี่เฉิงเฉียนอยู่นั่นเอง ก็พลันเห็นดวงตาของหลี่เฉิงเฉียนเบิกกว้างเป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง

“เอ๊ะ ตรงโน้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกแล้วล่ะ น้องชายทั้งสองรอประเดี๋ยว ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับมาแล้ว…”

“…” เมื่อมองดูองค์ชายรัชทายาทพุ่งทะยานอย่างกระตือรือร้นไปยังจุดที่คนมุงกันอยู่อีกรอบ เฉิงชู่ปี้ก็แทบจะเป็นบ้าไปเลย

แม่งเอ๊ย ข้ากำลังจะไปรักษาคนให้ท่านลุงฉินนะเว้ย ไม่ได้มารับจ้างพาองค์ชายรัชทายาทมาเดินเล่นเปิดหูเปิดตา!

หลังจากคณะเดินทางต้องเผชิญกับ “ความทุกข์ยากของราษฎร” อยู่อีกหลายยก ในที่สุดก็บุกบั่นมาจนถึงปากซอยที่มุ่งหน้าไปยังจวนอี้กั๋วกงได้อย่างยากลำบาก

เฉิงชู่ปี้กับหลี่เค่อถอนหายใจยาวออกมาพร้อมกันราวกับยกภูเขาออกจากอก

มีเพียงองค์ชายรัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนเท่านั้นที่ทำหน้าเสียดาย ยังรู้สึกไม่จุใจ ดูท่าคงยังทำความเข้าใจความทุกข์ยากของราษฎรไม่หนำใจกระมัง

แต่อย่างไรก็ตาม องค์ชายรัชทายาทก็ไม่ได้เอาแต่เถลไถลคนเดียว เขายังชวนคุยกับเฉิงชู่ปี้ได้อย่างออกรสออกชาติ

ทำให้เฉิงชู่ปี้ต้องยอมรับนับถือองค์ชายรัชทายาทผู้นี้อยู่ในใจ

แม้จะถูกหลี่ซื่อหมินกับเหล่าขุนนางปราชญ์ราชบัณฑิตยัดเยียดตำรากรอกหูจนแทบจะเป็นโรคประสาทแตกอยู่รอมร่อ

แต่หากเทียบกับหลี่เค่อที่อยู่ข้างๆ แล้ว ความรู้ความสามารถและภูมิปัญญาของรัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนก็ยังเหนือกว่าอยู่ขั้นหนึ่งจริงๆ

อย่างน้อยก็จัดว่าปัญญาเฉียบแหลมเปี่ยมล้น เรียนรู้มาแทบหมดตำรา

ทั้งสามควบม้าเร็วขึ้นจนมาถึงหน้าประตูจวน เฉิงชู่ปี้พลันชะงักงันไป

เขาเห็นอะไรเข้าล่ะนั่น… เขาเห็นเฉิงเจี๋ย หัวหน้ากองทหารคนสนิทของท่านพ่อ ยืนจังก้าอยู่หน้าประตูจวนเนี่ยนะ!