บทที่ 57 ก้าวไปข้างหน้าอย่างองอาจ ความทุกข์ยากของราษฎร เปิ่นกงมาแล้ว

ใบหน้าของเฉิงชู่ปี้มืดครึ้มยิ่งกว่าก้นหม้อต้มซุปหม่าล่าที่ใช้มาตลอดปี "ท่านลุงหลี่เอ๊ย… อุตส่าห์เป็นถึงฮ่องเต้แห่งต้าถัง หัดมีความเป็นผู้ใหญ่ให้สมกับตำแหน่งบ้างเถอะ…"

ฮ่องเต้นิสัยเด็กที่ขาดวุฒิภาวะท่านนี้ไม่ยอมโผล่หน้าออกมาอีก องค์ชายรัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนที่ดูเหมือนจะได้ยินรับสั่งจากเบื้องบนจึงรีบก้าวยาวๆ ตรงมาที่เรือ

"เสด็จพ่อมีรับสั่ง ให้เจ้าพาน้องชายทั้งสามคนขึ้นมาบนเรือ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเสียก่อนค่อยกลับฉางอาน"

เฉิงชู่ปี้หันกลับไปมองเหล่าปีศาจโคลนทั้งสามตัว หากไม่พินิจพิเคราะห์ให้ดีก็แทบจะแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร เขาได้แต่พยักหน้าอย่างจนใจ

"พวกเจ้าอยู่นิ่งๆ กันหน่อย! ดูสภาพตัวเองสิ ทุเรศสิ้นดี อับอายขายหน้าไปถึงบ้านยายหมดแล้ว"

"พี่สาม พี่สาม… ยายคือใครหรือ?"

"ไม่ต้องถาม! นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะเข้าใจได้ รีบเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้สะอาดสะอ้านเดี๋ยวนี้"

ภายใต้การทั้งขู่ทั้งปลอบของเฉิงชู่ปี้ ในที่สุดเขาก็จัดการให้เด็กแสบทั้งสามอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าจนสะอาด แม้ขนาดชุดจะดูไม่ค่อยพอดีตัวเท่าไรนักก็ตาม

เด็กแสบทั้งสามที่ใบหูยังคงแดงก่ำจากการถูกเฉิงชู่ปี้ดึงด้วยความหมั่นเขี้ยว ต่างพากันปีนขึ้นรถม้าด้วยสภาพที่ยังดูซอมซ่อ

เฉิงชู่ปี้ปฏิเสธที่จะให้องค์ชายอ๋องสู่ร่วมทางไปด้วย คนผู้นั้นยังคงฉีกยิ้มเห็นฟันขาวราวกับสุนัขที่โดนไฟลวก

เขาทำหน้านิ่งคุมเด็กแสบทั้งสามที่นั่งตัวลีบอยู่บนรถม้า แล้วออกเดินทางมุ่งหน้าสู่นครฉางอาน

"พี่ชู่ปี้ อย่าลืมเด็ดขาดนะ ยามที่นัดกันไว้ในวันพรุ่งนี้"

หลี่เค่อฉีกยิ้มกว้าง โบกไม้โบกมือลาด้วยท่าทางไม่สำรวม

"ตกลง พรุ่งนี้เจอกัน" เฉิงชู่ปี้หันกลับมา โบกมือตอบหลี่เฉิงเฉียนและหลี่เค่อที่ยืนอยู่ริมฝั่ง

ทว่าเขากลับจงใจงอนิ้วทั้งสี่ลง ชูเพียงนิ้วกลางตั้งตรงแน่วราวกับกระบี่

เฉิงชู่ปี้โบกนิ้วนั้นไปมาทางองค์ชายทั้งสองอยู่หลายครั้ง ก่อนจะหมุนตัวจากไปอย่างพึงพอใจ

ในยามนี้เอง หลี่ซื่อหมินจึงปรากฏตัวขึ้นที่ราวระเบียงชั้นบนของเรือลำใหญ่

เขามองดูเฉิงชู่ปี้ควบม้าจากไป โดยมีเด็กแสบสามคนนั่งชะเง้อมองโน่นมองนี่อยู่บนรถม้า

มุมปากของเขากระตุกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหลุดหัวเราะเบาๆ

ทว่าคราวนี้หลี่ซื่อหมินกวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้ไม่มีผู้ใดเห็นภาพฝ่าบาทหลุดกิริยาแล้ว

ริมฝั่งเรือ พี่ใหญ่และพี่สามกำลังยืนโอบไหล่กันไม่รู้ว่ากำลังกระซิบกระซาบเรื่องอันใด ดูสนิทสนมกันยิ่งนัก

แม้กิริยาของพี่ใหญ่จะไม่สมกับเป็นรัชทายาท แต่เมื่อคิดว่าแถวนี้ไม่มีคนนอก ก็นับว่าปล่อยผ่านได้

หลี่ซื่อหมินที่มีแววตาเปี่ยมด้วยความเอ็นดูจึงถอยหลังกลับไปเงียบๆ ปล่อยให้พี่น้องทั้งสองคุยเรื่องของคนหนุ่มสาวกันต่อ

เพียงแต่เขาไม่ได้เห็นว่า หลี่เค่อกำลังทำหน้าปลาตายมองพี่ใหญ่ผู้เป็นรัชทายาทต้าถังที่กำลังโอบไหล่ตนพร้อมกับพ่นน้ำลายใส่หน้า

"เอาตามนี้ วันพรุ่งนี้เจ้าต้องรอข้านะ"

"พี่ใหญ่ น้องชายแค่จะไปจวนอวี้กั๋วกงกับพี่ชู่ปี้ ไม่ได้จะไปเดินเตร็ดเตร่ที่ไหนสักหน่อย"

"ไปจวนอี้กั๋วกง ก็ถือโอกาสแวะไปเยี่ยมเยียนความเป็นอยู่ของราษฎรไม่ได้หรือไร?"

หลี่เฉิงเฉียนปั้นหน้าขรึม สีหน้าแววตาดูเป็นห่วงเป็นใยบ้านเมืองอย่างสุดซึ้ง

"ต้าถังของเราสถาปนามาได้เพียงสิบกว่าปี อะไรๆ ก็ต้องเริ่มสร้างใหม่ สรรพสิ่งล้วน…"

หลี่เค่อมองพี่ใหญ่ผู้ปกติมักจะวางท่าเป็นผู้เป็นคน มีมาดงามสง่า ถึงขนาดพวกบัณฑิตผู้เข้มงวดที่สุดยังต้องชื่นชม เขารู้อยู่เต็มอกว่าภาพที่เห็นอยู่ตอนนี้คืออีกด้านหนึ่งของพี่ใหญ่

เห็นพี่ใหญ่เริ่มสวมบทคนรักชาติขึ้นมาจริงๆ หลี่เค่อที่ปวดขมับก็รีบยกมือทั้งสองข้างยอมแพ้ทันควัน

"เอาล่ะๆ พี่ใหญ่ ท่านอยากจะเหาะเหินเดินอากาศไปไหนก็เชิญตามสบาย แต่คำพูดของน้องน่ะ คิดว่าเสด็จพ่อจะทรงเชื่อหรือไง?"

"เสด็จพ่อจ้องจะหวดน้องคนนี้มานานแล้วนะ"

"อ้าว ตัวเจ้าเองก็รู้ตัวรึ?" หลี่เฉิงเฉียนหลุดขำก๊ากออกมา

คราวนี้เป็นตาหลี่เค่อที่หน้าดำทะมึนบ้าง "พี่ใหญ่ ทำตัวให้มันสมกับเป็นพี่ใหญ่หน่อยเถอะ"

"ขออภัยๆ พี่ไม่ควรล้อเล่นเช่นนี้ เจ้าวางใจเถอะ ไม่ต้องให้เจ้าออกหน้าหรอก ข้ามีแผนเด็ดอยู่ในหัวแล้ว…"

***

ณ ประตูวังหลวง นครฉางอานแห่งต้าถัง เฉิงชู่ปี้ผู้มีรูปร่างสูงใหญ่กำยำยืนตระหง่านอย่างสง่าผ่าเผย…อยู่ใต้ร่มไม้

แดดช่วงใกล้เที่ยงร้อนเปรี้ยงเกินไป เฉิงชู่ปี้ไม่คิดว่าคนที่กินผักกินผลไม้เป็นประจำอย่างตนเองยังจำเป็นต้องมายืนสังเคราะห์แสงอยู่แบบนี้

วันนี้เป็นวันหยุด ท่านพ่อตัวดีกับพี่ชายทั้งสองคนอยู่บ้านกันครบ ผู้อำนวยการศูนย์ดัดนิสัยเด็กนรกอย่างเฉิงชู่ปี้จึงได้รับอิสรภาพเสียที

อืม หวังว่าเจ้าน้องชายทั้งสามตัวแสบจะไปวิ่งซุกซนก่อเรื่องในบ้านกันให้เต็มคราบ จะได้โดนท่านพ่อมอบความรักความอบอุ่นด้วยฝ่ามือเสียให้เข็ด จำใส่กะโหลกไว้แล้วอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเรียบร้อยไปอีกหลายวัน

เมื่อวานนัดแนะกับหลี่เค่อไว้แล้ว วันนี้เฉิงชู่ปี้จึงต้องมารอองค์ชายอ๋องสู่ผู้นี้อยู่ที่นี่ เพื่อจะเดินทางไปยังจวนอี้กั๋วกงของฉินฉยงด้วยกัน

ว่าไปแล้ว เมื่อวานยังได้ข่าวดีเรื่องหนึ่งมาจากหลี่เค่อ นั่นคือเรื่องขำขันของเจ้าเด็กซวยอย่างหลี่ชี่

ดูท่าท่านแม่ทัพผู้เป็นบิดาพอกลับถึงจวน เห็นหมาสุดที่รักทั้งสามตัวถูกผ่าท้องแหวกไส้ หายใจรวยรินใกล้ตาย ก็บันดาลโทสะขึ้นมาทันที ถกแขนเสื้อสั่งสอนไอ้ลูกเวรหลี่ชี่ให้ได้รับรู้ถึงความรักอันเปี่ยมล้นจากบิดาไปเต็มคราบ

แถมยังสั่งให้เขากางเตียงนอนเฝ้าอยู่ข้างเล้าหมาเพื่อดูแลหมาสุดที่รักทั้งสามตัว มิหนำซ้ำยังข่มขู่เจ้าเด็กซวยคนนี้อย่างดุดันว่า หากหมาตายไปตัวหนึ่ง ข้าจะหักขาเจ้าข้างหนึ่ง

เฉิงชู่ปี้ส่ายหน้าอย่างระอา ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสารเสียนี่กระไร ดูท่าแม่ทัพชื่อดังแห่งต้าถังทั้งหลายคงจะมีรสนิยมการอบรมสั่งสอนในครอบครัวคล้ายกัน คือชอบลงไม้ลงมือ สั่งสอนด้วยกำลังกายภาพ

เพียงแต่เจ้าเด็กนั่นมีแค่สองขา ทว่ามีหมาถึงสามตัว… หรือว่าจะหักขาที่สามซึ่งไม่ได้ใช้เดินนั่นไปด้วยอีกข้างกันนะ?

ในขณะที่เฉิงชู่ปี้กำลังอมยิ้มขบขันอยู่ในใจ ภายในเขตพระราชฐาน หลี่เฉิงเฉียนกำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าฮองเฮาจั่งซุน

ฮองเฮาจั่งซุนทอดพระเนตรบุตรชายคนโตด้วยความจนพระทัยเล็กน้อย เมื่อเห็นสีหน้าออดอ้อนน่าเวทนาของหลี่เฉิงเฉียน

นางถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะลุกขึ้นยืน

"ในเมื่ออี้กั๋วกงเปรียบเสมือนเสาหลักของบ้านเมือง หากเสด็จพ่อของเจ้าเสด็จไปเองก็คงไม่เหมาะสมนัก"

"เจ้าไปย่อมเป็นตัวแทนความห่วงใยจากราชวงศ์ที่มีต่ออี้กั๋วกง ทั้งยังเป็นการแสดงน้ำพระทัยของเสด็จพ่อเจ้าที่ทรงรักและถนอมขุนนาง…"

"ไปเถิด ตามแม่ไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อของเจ้า แต่สุดท้ายจะได้ไปหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเสด็จพ่อเจ้าแล้ว"

"ขอบพระทัยเสด็จแม่! เสด็จแม่ดีต่อลูกที่สุดเลยพ่ะย่ะค่ะ…" หลี่เฉิงเฉียนดีใจยิ่งนัก รีบก้มกราบฮองเฮาจั่งซุนอย่างนอบน้อม

จากนั้นเขาก็ประคองพระหัตถ์เรียวงามของฮองเฮาจั่งซุนอย่างเคารพ เดินออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังตำหนักข้างที่หลี่ซื่อหมินใช้อ่านหนังสืออยู่ไม่ไกล

ถัดไปหลังต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลนัก หลี่เค่อ อ๋องสู่ผู้เปี่ยมด้วยภูมิปัญญา กำลังชะโงกหน้าออกมาสอดแนมสถานการณ์ด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ

แล้วก็รีบหดหัวกลับไปหลังต้นไม้ใหญ่ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ดูท่าพี่ใหญ่คงจัดการเสด็จแม่ได้แล้ว ต่อไปก็ต้องดูว่าเขาจะให้เสด็จแม่จัดการเสด็จพ่อได้หรือไม่

อย่างไรเสียข้าก็ให้เวลารอเจ้าได้มากสุดแค่หนึ่งก้านธูป เจ้าจะมีปัญญาเผ่นออกนอกวังไปเริงร่าได้หรือไม่ ก็ไม่เกี่ยวกับน้องชายที่ไร้น้ำหนักคำพูดอย่างข้าแม้แต่อีแปะเดียว

อ๋องสู่หลี่เค่อที่กำลังยืนหาวหวอดด้วยความเบื่อหน่าย พลันรู้สึกว่าไหล่ของตนถูกตบเข้าฉาดใหญ่

พอหันขวับไป ก็เห็นพี่ใหญ่หลี่เฉิงเฉียนใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น "ยืนเหม่ออะไรอยู่ ยังไม่รีบไปอีกเล่า!"

"เสด็จพ่อทรงอนุญาตแล้วหรือ?" หลี่เค่อยังไม่ทันได้สติ ก็ถูกหลี่เฉิงเฉียนลากจ้ำอ้าวตรงไปยังทิศทางประตูวัง

ยามนี้หลี่เฉิงเฉียนไม่หลงเหลือความสำรวมและสง่างามที่องค์ชายรัชทายาทควรมีอยู่แม้แต่น้อย คิ้วของเขาขยับยิกๆ ด้วยความตื่นเต้นไม่หยุด

"เสด็จแม่ออกโรงเอง มีหรือจะจัดการไม่ได้? ในที่สุดเราก็จะได้ออกนอกวังเสียที อืม… ออกไปตรวจดูความเป็นอยู่ของราษฎร รับรู้ความทุกข์ยากของชาวบ้านบ้าง"

เขาสาวเท้ายาวๆ ก้าวเดินอย่างว่องไว ราวกับม้าพยศที่หลุดจากบังเหียน

ทว่าพอเห็นนางกำนัลหรือขันทีเดินผ่านมา หลี่เฉิงเฉียนจะชะลอฝีเท้าลงในทันที กลับคืนสู่ท่วงท่าอันสง่างามสมเป็นรัชทายาทแห่งต้าถัง

แย้มยิ้มอย่างสำรวม ใช้น้ำเสียงอ่อนโยนเปี่ยมเมตตาจนเหล่านางกำนัลและขันทีเหล่านั้นต่างพากันถอยออกไปด้วยความปลาบปลื้มใจ

พอพ้นจากคนพวกนั้นที่ก้มหน้ากราบคารวะแล้ว เขาก็ก้าวเท้าอย่างผึ่งผาย สง่าผ่าเผย มุ่งหน้าต่อไป ความทุกข์ยากของชาวบ้านเอ๋ย เรามาแล้ว…