บทที่ 56 ใครกันที่กล้าหัวเราะเยาะตระกูลเฉิงผู้เคร่งครัดเรื่องกฎระเบียบ !

หลี่ซื่อหมินมองดูผลงานชิ้นเอกที่ถูกเจ้าเฉิงชู่ปี้ตวัดเส้นสาย 'วาดลม' ใส่จนพินาศยับเยินแล้วก็ได้แต่รู้สึกจี๊ดขึ้นมาในอก

มิใช่ว่าเราจะกล่าวหาอะไรนะ แต่คนในตระกูลเจ้าพวกนั้น… อืม ยกเว้นตระกูลชุย เกรงว่าคนอื่นคงไม่มีใครดูภาพวาดเป็นหรอกกระมัง?

ทว่าหางตาเหลือบไปเห็นท่าทีเปี่ยมความคาดหวังของเฉิงชู่ปี้ หลี่ซื่อหมินก็ได้แต่ยกมุมปากยิ้มอย่างจนใจ

นี่ก็ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง แถมยังเป็นเด็กที่มีอาการ 'เสียสติ' อีกต่างหาก จะไปถือสาหาความกับเขาให้เหนื่อยเปล่าทำไมกัน?

อีกอย่าง ภาพนี้ถูกเขาขีดเขียนอะไรก็ไม่รู้ลงไปแบบนั้น เราจะยังหน้าหนาเอาไปแขวนในวังเพื่ออวดกวนอินเป่ยได้อีกหรือ?

“ช่างเถอะ เจ้าเอาไปเถอะ”

หลี่ซื่อหมินส่ายหัว วันหน้าหากมีแรงบันดาลใจ ย่อมต้องวาดผลงานที่ดีกว่านี้ได้แน่นอน อย่างไรก็ยังดีกว่าต้องมานั่งหงุดหงิดกับเส้นสาย 'สายลม' ที่ชวนแสบตาสองเส้นนั่น

“หลานขอบพระทัยท่านลุงขอรับ!” เฉิงชู่ปี้ดีใจจนตัวลอย รีบพุ่งเข้าไปเก็บผลงานชิ้นเอกที่วันหน้าต้องเลื่องลือไปทั่วหล้าชิ้นนี้ใส่ห่อไว้อย่างทะนุถนอม

ทว่าเรื่องยังไม่จบ สายตาเหลือบไปเห็นภาพวาดใบหน้าที่กลายเป็น 'หน้าสิว' ไปเสียแล้ว บนนั้นยังมีเส้นขยุกขยิกอีกไม่กี่เส้นที่เฉิงชู่ปี้ใช้ถ่านเขียนอธิบายวิธีผ่าตัดทิ้งเอาไว้

เฉิงชู่ปี้อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเหยียนลี่เปิ่นที่กำลังนั่งจิบน้ำชาอยู่อย่างเงียบๆ คนผู้นี้ดูคุ้นตาอยู่บ้าง

แม้เฉิงชู่ปี้จะขาด 'เซลล์ศิลปะ' แต่ความรู้วิชาประวัติศาสตร์ถือว่ายังใช้ได้อยู่

คนผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นปรมาจารย์ภาพวาดชื่อดัง ผลงานที่เขาทิ้งไว้ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าในยุคหลัง

เฉิงชู่ปี้คิดว่าตระกูลเฉิงที่เข้มงวดนั้นดิบเถื่อนเกินไป ควรหางานศิลปะมาประดับตกแต่งและขัดเกลาเสียบ้าง

หากคิดจะพัฒนาสุนทรียภาพและรสนิยมทางศิลปะของคนตระกูลเฉิง ท่านพ่อกับพี่ใหญ่พี่รอง ชายชาตรีทั้งสามที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนั่น คงหมดหวังที่จะเยียวยาแล้ว

เฉิงชู่ปี้ไม่หวังพึ่งพวกเขา ทำได้เพียงพึ่งพาตัวเอง ซึ่งเป็นเด็กหนุ่มที่หล่อเหลาที่สุดในตระกูลเฉิงนี่แหละ ที่จะต้องรับภาระหนักอึ้งในการเพาะบ่มเซลล์ศิลปะให้แก่เจ้าสี่ เจ้าห้า และเจ้าหก

ผลงานของปรมาจารย์ภาพวาดผู้นี้ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว ไม่พูดพล่ามทำเพลง เฉิงชู่ปี้ก็เก็บภาพนี้ไปด้วยอีกใบ

เขากอดภาพทั้งสองไว้ในอกด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ กล่าวลาท่านลุงหลี่ ก่อนจะกระโดดลงจากเรือไปด้วยความสุขสมหวัง

เหยียนลี่เปิ่นมองดูเฉิงชู่ปี้ผู้มีท่าทางพิลึกพิลั่น แม้แต่ภาพวาดที่ถูกละเลงจนเละเทะนั่นก็ยังจะเอาไปด้วย เมื่อเห็นเขาเดินจากไป ก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบถาม

“ฝ่าบาท พระองค์จะให้เขาไปรักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังของท่านแม่ทัพใหญ่ฉินจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ? ดูท่าทางเขาสิ…”

“เหยียนชิง เจ้าสามเฉิงคนนี้ยังมีอาการตกค้างทางจิตใจอยู่บ้าง กริยาท่าทางเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด อีกอย่าง ยังต้องให้ฉินฉยงเป็นผู้ตัดสินใจขั้นสุดท้ายด้วยตนเอง”

หลี่ซื่อหมินไพล่มือไว้ด้านหลัง ทอดสายตามองแผ่นหลังของเฉิงชู่ปี้และหลี่เค่อที่กำลังก้าวลงจากเรือ พลางเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ขอเพียงเขารักษาแม่ทัพฉิน เสาหลักของแผ่นดินที่แม้แต่นักพรตซุนและนักพรตหยวนยังจนปัญญาได้…"

"ต่อให้เขาจะดูเพ้อเจ้อ หรือต่อให้เขาจะเป็นคนบ้าจริงๆ เราก็ย่อมไม่เสียดายที่จะตบรางวัลให้อย่างงาม"

หลี่เฉิงเฉียนยืนอยู่เคียงข้าง มองเสด็จพ่อด้วยสายตาเทิดทูน

ยิ่งโตขึ้นเขาก็ยิ่งตระหนักได้ว่าเสด็จพ่อต้องตรากตรำและยากลำบากเพียงใดในการดูแลใต้หล้านี้

#####

"เอ๊ะ? ไอ้เจ้าแสบสามตัวนั่นหายหัวไปไหนหมด?"

เฉิงชู่ปี้ส่งภาพวาดล้ำค่าทั้งสองม้วนให้บ่าวรับใช้ถือไว้แน่น ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของสามเด็กแสบ

"คุณชายสาม พวกเขาไปทางนั้นขอรับ เมื่อครู่บ่าวได้ยินเสียงหัวเราะหยอกล้อของคุณชายทั้งสาม คิดว่าคงยังเล่นสนุกกันอยู่ทางนั้นขอรับ"

บ่าวรับใช้ชี้ไปทางริมฝั่งแม่น้ำป้า

"วางใจเถิดพี่ชู่ปี้ ข้าส่งคนตามไปดูแลอยู่แล้ว จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้เล่า" หลี่เค่อหัวเราะร่า ก่อนจะเดินเลียบฝั่งแม่น้ำไปพร้อมกับเฉิงชู่ปี้

"เสด็จพ่อ ดูนั่นสิ อะไรน่ะ?" หลี่เฉิงเฉียนชี้ไปทางริมฝั่งแม่น้ำด้วยความประหลาดใจ

หลี่ซื่อหมินหรี่ตาลง มองเห็นเงาดำสามร่างกำลังพุ่งตรงมาทางนี้ด้วยความเร็วสูง

ข้างหลังยังมีอีกสี่ร่างวิ่งไล่ตามมา

"พี่สาม พวกเรากลับมาแล้ว…"

"!!!" ฮ่องเต้แห่งต้าถัง องค์รัชทายาท และขุนนางระดับเจวี๋ยปู้หลางจงที่อยู่บนเรือต่างสูดลมหายใจเข้าลึก

ในที่สุดพวกเขาก็มองเห็นชัดเจนว่า เงาดำทั้งสามร่างมิใช่หมูป่า และมิใช่สัตว์ประหลาดที่ไหน

หากแต่เป็นเจ้าสี่ เจ้าห้า และเจ้าหกแห่งสกุลเฉิงที่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนดำจากริมแม่น้ำป้า ใบหน้ามอมแมมดำบ้างขาวบ้างดูไม่ได้

หลี่เค่อกับเฉิงชู่ปี้ที่เพิ่งก้าวเดินต่อไปต่างถอยกรูดไปสองก้าวโดยมิได้นัดหมาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"พวกเจ้าหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!!" เฉิงชู่ปี้ชูมือขึ้นพลางตะโกนเสียงเข้ม

ท่าทางราวกับเจ้าหน้าที่จราจรที่กำลังสกัดรถไถเดินตามสภาพพังยับเยินซึ่งวิ่งพล่านอย่างไร้ทะเบียน

เจ้าสี่ที่วิ่งนำหน้ามาไกลสุดเบรกตัวโก่งเมื่อถึงระยะห่างจากเฉิงชู่ปี้เพียงไม่กี่ก้าว

ส่วนเจ้าห้ากับเจ้าหกที่วิ่งตามหลังมาก็ชนเข้าที่ร่างของเจ้าสี่พอดี ทั้งสามคนจึงกลิ้งคลุกคลีรวมกันอยู่บนพื้น

"ฮ่าๆ พี่ห้า ท่านดูหน้าตัวเองสิ ตอนนี้ดำยิ่งกว่าข้าเสียอีก" เจ้าหกชี้ไปที่ใบหน้าของพี่ห้าพลางหัวเราะร่าอย่างตื่นเต้น

เจ้าสี่กับเจ้าห้าที่โดนล้อต่างก็หัวเราะร่าอย่างสนุกสนาน เผยให้เห็นความไร้เดียงสาและความซุกซนตามประสาเด็กหนุ่ม

หางตาของหลี่เค่อกระตุกยิกๆ เขาได้แต่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้น้องชายของเขาจะซุกซนไม่น้อย แต่ก็เทียบไม่ได้เลยกับสามพี่น้องตระกูลเฉิงชุดนี้

"ไอ้พวกตัวแสบทั้งสาม! คำสั่งของข้าพวกเจ้าลืมไว้ที่ไหนหมดแล้ว!"

เฉิงชู่ปี้หน้าดำทะมึน เขาขมวดคิ้วแน่น พับแขนเสื้อขึ้นเตรียมพร้อม ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ หมายหาไม้เรียวสักอันที่เหมาะมือมาใช้ลงโทษพวกน้องๆ แทนท่านพ่อ แต่หาอย่างไรก็ไม่เจอ

พอเห็นพี่สามทำหน้าดุร้ายราวกับจะลงมือหนัก เจ้าสี่ก็รีบยกมือชี้ไปทางเจ้าห้าทันที

“พี่สาม เรื่องนี้โทษพวกเราไม่ได้นะ เป็นเพราะเจ้าห้า เมื่อครู่นี้มันวิ่งไปริมแม่น้ำแล้วดันพลาดล้มลงไปเอง”

เฉิงชู่ปี้มองเจ้าห้าที่พยักหน้ารับรัวๆ ใบหน้าของมันตอนนี้ นอกจากดวงตาที่กลอกไปมาได้แล้ว ส่วนอื่นแทบดูไม่ออกเลยว่าเป็นส่วนไหน

เฉิงชู่ปี้โกรธจนหลุดขำออกมา เขาขบกรามแน่นแล้วชี้นิ้วดั่งกระบี่ “แล้วพวกเจ้าสองคนล่ะ เป็นอะไรไป!”

“เจ้าหก… เจ้าหกมันเห็นว่าสนุก เลยเลียนแบบเจ้าห้าล้มลงไปบ้างไงเล่า”

เจ้าสี่รีบใช้นิ้วชี้ไปยังเจ้าเด็กแสบตัวดำมะเมื่อมอีกคนหนึ่ง

เจ้าหกฉีกยิ้มกว้าง ใบหน้าของมันตอนนี้แทบดูไม่ออกว่ามีอวัยวะครบหรือไม่ แต่ยังดีที่พอมองเห็นฟันขาวๆ กับดวงตาทั้งสองข้าง ท่าทางดูสนุกสนานรื่นเริงใจเหลือเกิน

“พี่สาม พี่สี่พูดจาเหลวไหล! ข้าเองก็พลาดล้มโดยไม่ตั้งใจเหมือนกัน!”

“ฮ่า! แล้วเจ้าล่ะเจ้าสี่!” เฉิงชู่ปี้ตวาด ทว่าในจังหวะนั้นเอง เขากลับได้ยินเสียงผิดปกติบางอย่างดังมาจากด้านข้าง จึงหันขวับไปมอง

หลี่เค่อ อ๋องสู่ผู้สูงศักดิ์กำลังยืนเซถลาไปพิงต้นหลิวข้างกาย กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขากำลังกระตุกอย่างรุนแรง อื้ม… ดูคล้ายอาการของโรคพิษสุนัขบ้า หรือไม่ก็สัญญาณเตือนของโรคบาดทะยัก

“ข้าเป็นพี่ชาย ก็ต้องช่วยน้องๆ ของข้าสิ”

เจ้าสี่เชิดคางขึ้น ท่าทางดูองอาจฮึกเหิมอย่างยิ่ง แต่น่าเสียดายที่ใบหน้าของมันดำมืดจนมองไม่เห็นสีหน้าชัดเจน

ทันใดนั้น เฉิงชู่ปี้ก็ได้ยินเสียงหัวเราะร่าดังระเบิดออกมา ความโกรธเคืองพุ่งพล่านขึ้นมาในอกทันที

ใครแม่งบังอาจหัวเราะเยาะสกุลเฉิงผู้มีธรรมเนียมเคร่งครัดได้เยี่ยงนี้ ใครกันวะ!

เขาหันขวับกลับไปมองด้วยสายตาดุดัน เอ๊ะ? เฉิงชู่ปี้เห็นเหยียนลี่เปิ่นยืนอยู่ที่ริมราวระเบียงด้วยสีหน้ามึนงง กำลังหันไปมองด้านหลัง ทว่าเขากลับไม่เห็นองค์รัชทายาทหรือฝ่าบาท… เสียงหัวเราะนั่น หรือว่า…

ในจังหวะนั้นเอง เฉิงชู่ปี้เห็นองค์รัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนปรากฏตัวอยู่ที่ริมราวระเบียงอีกครั้ง ทว่าเหตุใดในเวลานี้ใบหน้าของหลี่เฉิงเฉียนถึงได้แดงก่ำปานนั้น แถมยังดูเหมือนแอบชำเลืองมองไปทางด้านหลังอยู่สองครา ท่าทางดูหวาดกลัวแต่ไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไร… “！！！”