บทที่ 55 ตอนนี้ เชิญเจ้าสามตระกูลเฉิงเริ่มการแสดงได้เลย

“จริงด้วย…” หลี่เฉิงเฉียนกับหลี่เค่อ สองโอรสของหลี่ซื่อหมินพยักหน้ากันรัวๆ

พวกเขาเหลือทนกับฝีมือวาดรูปอันพิสดารพันลึกของเจ้าสามตระกูลเฉิงเต็มแก่ จะเอากิ่งไม้มาวางเรียงกันแล้วจิ้มไข่ลงไปใบหนึ่ง ก็ดันกล้าเรียกว่ารูปคนเนี่ยนะ?

“ท่านเหยียนร้ายกาจนัก เพียงไม่กี่ขีดเขียนก็วาดออกมาได้เสมือนจริง สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์ด้านจิตรกรรมของราชสำนักเรา”

“จริงแท้แน่นอน ข้าล่ะนับถือจริงๆ ท่านเหยียนเป็นยอดฝีมือ ยอดฝีมือตัวจริงเสียงจริง”

ขณะนั้น เฉิงชู่ปี้จ้องมองบนโต๊ะเตี้ยเบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย ที่นั่นปรากฏร่างมนุษย์คนหนึ่งซึ่งมีแขนขาครบครัน ใบหน้าดูเปี่ยมสุข…

เขาเงยหน้าขึ้น มองดูภาพวาดคนที่มีครบทั้งรูปโฉมและจิตวิญญาณนั้น

เหยียนลี่เปิ่นดูสดชื่นแจ่มใสราวกับได้ปลดปล่อยอารมณ์ทั้งหมดออกมา

รอยยิ้มของเหยียนลี่เปิ่นในตอนนี้แฝงไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด เขาผายมือไปทางรูปวาดบนโต๊ะ สลับกับผายมือไปทางเฉิงชู่ปี้

“เชิญ…” ตอนนี้ เชิญเจ้าสามตระกูลเฉิงเริ่มการแสดงของเจ้าได้

หลี่ซื่อหมินพยักหน้าชื่นชมเหยียนลี่เปิ่นด้วยความอารมณ์ดี “เหยียนชิงฝีมือเยี่ยมยอด… เอาล่ะ หลานชาย เจ้าทำต่อเถอะ”

ไอ้รูปคนก้างปลาของไอ้คุณชายสามเฉิงเมื่อครู่ ทำเอาข้าแสบตาฉิบหาย ในที่สุดก็ได้ล้างตากลับมามองอะไรเจริญหูเจริญตาเสียที จะได้จัดการธุระสำคัญกันต่อสักที

เขามองดูรูปคนของเหยียนลี่เปิ่น แล้วหันไปมองภาพก้างปลาที่ถูกเหยียนลี่เปิ่นปัดตกไปกองบนพื้นเรือ

ที่สำคัญเขายังเห็นท่านลุงหลี่ที่ยืนไขว้หลังอยู่ ใช้ปลายเท้าเขี่ยภาพก้างปลาให้ไถลไปไกลขึ้นเรื่อยๆ อย่างเงียบเชียบ

“???” เฉิงชู่ปี้เกือบจะสะบัดแขนเสื้อเดินหนีไปแล้ว คนมีพรสวรรค์ใครบ้างจะไม่มีทิฐิ

แต่พอนึกถึงว่าคนที่นั่งยองๆ อยู่ตรงหน้า ไม่จักรพรรดิก็รัชทายาท ไม่งั้นก็องค์ชาย…

ช่างเถอะ เพื่ออนาคตของจวนสกุลเฉิงอันมีกฎระเบียบเข้มงวด ข้าจำต้องอดทนกล้ำกลืนต่อไป

“ความจริงรูปที่ข้า วาดก็พอดูได้อยู่นะ…”

แม้จะยอมจำนนแล้ว ทว่าเฉิงชู่ปี้ก็ยังรู้สึกว่ามนุษย์ก้างปลาของตนนั้นช่างเรียบง่าย ชัดเจน และมีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร

“หึๆ…” เฉิงชู่ปี้ได้ยินเสียงหัวเราะ ไม่ใช่แค่เสียงเดียว แต่ดันดังประสานกันถึงสี่เสียง…

เฉิงชู่ปี้ที่หน้าตาบูดบึ้งเอาถ่านคาร์บอนในมือจิ้มลงบนภาพคนของเหยียนลี่เปิ่นจนเกิดรอยจุดประปรายราวกับใบหน้าเป็นสิวฝีดาษ ถึงได้รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

“เอาละ นี่คือคนคนหนึ่ง ถูกต้องหรือไม่…”

ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่พยักหน้าพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ยิ้มกริ่มโดยไม่เอ่ยคำใด

“เอาละ คราวนี้ข้าจะอธิบายว่า ข้าจะผ่าตัดให้ท่านลุงฉินอย่างไร ก่อนอื่น…”

#####

หลี่ซื่อหมินมองดูเจ้าสามตระกูลเฉิงที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและกำลังเจรจาอย่างฉะฉานอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อน

ความรู้สึกในใจก็ซับซ้อนไม่แพ้กัน คำพูดคำจาชัดถ้อยชัดคำ ลำดับขั้นตอนเป็นระเบียบ ถึงแม้จะไม่เคยเห็นเจ้าสามตระกูลเฉิงลงมือผ่าตัดมาก่อน

แต่เมื่อได้ฟังเขาอธิบายเช่นนี้ ความมั่นใจในโอกาสสำเร็จของหลี่ซื่อหมินก็ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

แม้ในวาจาของเขาจะเต็มไปด้วยศัพท์แสงแปลกหูที่ชวนงุนงงอยู่บ่อยครั้ง ทว่าเมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวดู ก็พอจะเข้าใจความหมายและเจตนาของเขาได้ไม่ยาก

"…สรุปก็คือยังคงเป็นคำเดิม ข้าต้องตรวจร่างกายท่านลุงฉินอย่างละเอียดทั้งตัวเสียก่อน ถึงจะสามารถกำหนดวิธีการและขั้นตอนการผ่าตัดได้ เพราะหัวเกาทัณฑ์ในร่างท่านลุงฉินไม่ได้มีแค่ตรงหน้าอกเพียงจุดเดียว"

"เจ้าสามารถเอาออกมาทั้งหมดได้ในคราวเดียวเลยหรือ?" หลี่เค่อที่ฟังจนหัวหมุนถามอย่างแปลกใจ

"ขอเพียงหัวเกาทัณฑ์ในร่างท่านลุงฉินไม่ได้อยู่ชิดติดกับเส้นเลือดใหญ่ เส้นประสาท หรือจุดที่การผ่าตัดซับซ้อนจนเกินไป เช่นนั้นก็ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด"

ความมั่นใจของเฉิงชู่ปี้มิได้มาจากการพูดจาเพ้อเจ้อ แต่มาจากประสบการณ์การผ่าตัดที่สั่งสมมานานแรมปี ในจุดนี้เขามั่นใจอย่างยิ่ง

อย่าว่าแต่ของชิ้นเท่าหัวแม่มืออย่างหัวเกาทัณฑ์เลย ต่อให้เป็นพวกคนดวงซวยที่โดนปืนดินปืนยิงบาดเจ็บจนต้องหามเข้ามาที่สุขศาลาประจำตำบล ข้าก็รับมือมานักต่อนักแล้ว และการที่เขาได้รับธงเกียรติยศจากคนเหล่านั้นอยู่เป็นประจำ ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ทุกอย่างได้ดี

สิ่งที่เรียกว่าปืนดินปืน หรืออีกชื่อหนึ่งคือปืนลูกปรายเหล็ก ของพรรค์นี้ยังพบเห็นได้ทั่วไปในแถบชนกลุ่มน้อยห่างไกลทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ โดยทั่วไปใช้ล่าสัตว์ หรือไม่ก็ป้องกันสัตว์ป่าขนาดใหญ่อย่างหมูป่าหรือหมีดำมาทำลายพืชผล

แน่นอนว่ายังมีพวกคนหนุ่มเลือดร้อนที่ไปมีเรื่องชกต่อยแล้วเสียเปรียบ พอกลับถึงหมู่บ้านก็คว้าปืนดินปืนออกไปแก้แค้น

ลูกเหล็กที่ใช้ในปืนดินปืน หรือที่เรียกว่าลูกปรายเหล็กนั้น ขนาดเล็กกว่าหัวเกาทัณฑ์มากนัก เพราะอย่างไรเสียทุกคนก็รู้เหลี่ยมกันดี ต่อให้ตีรันฟันแทงก็ไม่มีใครอยากให้ถึงตาย จึงไม่เล็งจุดตาย และยิ่งไม่มีใครอยากตาย พอเห็นปืนดินปืนก็พากันหันหลังวิ่งแน่บ

ส่วนคนที่ถือปืนก็มักจะเล็งยิงใส่หลังกับก้นของคู่อริ ส่งผลให้ตำแหน่งที่กระสุนปืนดินปืนฝังตัว ส่วนใหญ่จึงหนีไม่พ้นแก้มก้นของอีกฝ่าย

เวลาผ่าตัดให้พวกคนซวยเหล่านี้ เฉิงชู่ปี้มักรู้สึกเหมือนกำลังใช้ปากคีบไล่ถอนเมล็ดถั่วดำออกจากดินร่วนก็ไม่ปาน

เมื่อเห็นเฉิงชู่ปี้มั่นใจถึงเพียงนี้ หลี่ซื่อหมินก็ขมวดคิ้วแน่น เริ่มเดินวนไปมาอย่างช้าๆ

เฉิงชู่ปี้ยกน้ำแกงที่ขันทีข้างกายยื่นให้ขึ้นมาจิบไปคำหนึ่ง

ทันใดนั้นลูกตาแทบจะถลนออกมา เกือบจะพ่นพรวดออกไป "นี่น้ำอะไรของมันเนี่ย!"

หลี่เค่อเห็นท่าทางของเฉิงชู่ปี้ก็หัวเราะหึๆ ก่อนจะกระซิบเตือนเสียงเบา

"นี่คือน้ำชาต้ม ก็จริงอยู่ ตระกูลเฉิงของพวกเจ้าดับกระหายด้วยซานเล่อเจียงสูตรลับ ดื่มน้ำชาต้มไม่คุ้นลิ้นก็เป็นเรื่องธรรมดา"

เมื่อได้ยินคำอธิบายที่แฝงแววเอาคืนอย่างชัดเจนของหลี่เค่อ ผนวกกับสีหน้าหยอกล้อขยิบตาทำหน้าทะเล้นนั่น

เฉิงชู่ปี้ก็ทำได้เพียงหัวเราะแห้งๆ ในใจ…

ได้เลย ประตูบ้านข้าเปิดต้อนรับเสมอ เชิญเจ้ามาอีกนะ จะต้อนรับขับสู้ให้อบอุ่นเหมือนอยู่บ้านตัวเองเลยเชียว

ในเวลานั้นเอง เฉิงชู่ปี้เห็นท่านลุงหลี่ที่เดินทอดน่องอยู่บนดาดฟ้าเรือหยุดฝีเท้าลง แล้วหันกลับมากวักมือเรียกตน

"หลานชาย มานี่หน่อย ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้าสักสองสามคำ"

เฉิงชู่ปี้รีบก้าวยาวๆ ไปหยุดยืนข้างกายท่านลุงหลี่อย่างนอบน้อม ทำท่าทางตั้งใจรับฟังเสียเต็มประดา

ยามนี้ทั้งสองยืนพิงอยู่ตรงราวระเบียงเรือ เบื้องล่างคือน้ำในแม่น้ำป้าที่ยังคงใสสะอาด สองฝั่งแม่น้ำทิวทัศน์ต้นหลิวสีเขียวขจีงดงามชวนมอง

ไกลออกไปด้านหน้า ดูเหมือนจะมีคนสองสามคนกำลังหยอกล้อเล่นสนุกกันอยู่ริมฝั่ง เดี๋ยวก็ขึ้นบก เดี๋ยวก็ลงน้ำ บรรยากาศดูครึกครื้นไม่น้อย…

เฉิงชู่ปี้สูดลมหายใจอันบริสุทธิ์ที่ไร้มลพิษเข้าไปเต็มปอด พยายามเบิกตาให้กว้าง หวังจะดูให้แน่ชัดว่าเงาร่างที่อยู่ไกลออกไปนั่น ใช่ฝาแฝดน้องชายตัวดีทั้งสามที่กำลังเดินเตร็ดเตร่อยู่แถวนั้นหรือไม่

ทว่าท่านลุงหลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับเอ่ยขัดความสนใจของเขาเสียก่อน

หลี่ซื่อหมินทอดสายตามองเจ้าสามตระกูลเฉิงที่รูปร่างกำยำแข็งแรง ท่วงท่าองอาจผึ่งผาย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความหมาย

"หลานชาย หากเจ้าไม่อาจรักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังของฉินฉยงได้ ข้าก็จะไม่โทษเจ้า ขอเพียงเจ้าพูดความจริงกับข้าในตอนนี้"

"ขอแค่เจ้าเอ่ยออกมา ข้าจะไม่เอาความเจ้า จะถือเสียว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น"

เฉิงชู่ปี้ได้ฟังก็พอจะเข้าใจนัยที่แฝงมา ดูท่าจิตใจของท่านลุงหลี่จะยังไม่มั่นคงนัก หรือจะพูดให้ถูกคือ ยังคงมีความลังเลและกังวลใจอยู่

"แน่นอนว่าหากเจ้ามีความสามารถนี้จริง ก็จงบอกข้ามาตามตรง เจ้ามีความมั่นใจกี่ส่วนกันแน่?"

กล่าวจบ หลี่ซื่อหมินก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ แต่ทอดสายตามองไปยังทิวทัศน์ขุนเขาและสายน้ำในระยะไกล เงียบรอคำตอบจากเฉิงชู่ปี้

"ข้าเพียงแต่พูดตามความจริง อย่างน้อยก็เก้าส่วนพ่ะย่ะค่ะ" เฉิงชู่ปี้ตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"ดี!" หลี่ซื่อหมินหันขวับกลับมา เห็นสีหน้าของเฉิงชู่ปี้ราบเรียบ ทั้งยังสบตาตนโดยไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย

สิ่งนี้ทำให้หลี่ซื่อหมินรู้สึกชื่นชมในความกล้าหาญและความมั่นใจอันเปี่ยมล้นของชายหนุ่มผู้นี้เป็นอย่างมาก

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ต้องรบกวนหลานชายแล้ว" หลี่ซื่อหมินยกมือใหญ่ตบลงบนบ่าของเฉิงชู่ปี้อย่างหนักแน่น

"หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง หากฉินฉยงรอดชีวิต ข้าจะไม่มีทางตระหนี่ถี่เหนียวเรื่องรางวัลตอบแทนอย่างแน่นอน"

"ฝ่าบาท จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ?" เฉิงชู่ปี้ได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที และหันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ

ภาพท่องวสันต์ ที่รวมรอยพู่กันของฝ่าบาทจักรพรรดิต้าถัง องค์ชายรัชทายาทต้าถัง และองค์ชายอ๋องสู่แห่งต้าถังเอาไว้

หากเก็บรักษาไว้ให้ดี อย่าว่าแต่หนึ่งพันกว่าปีให้หลังเลย ต่อให้ผ่านไปเพียงสามสิบหรือห้าสิบปี มูลค่าของมันก็แทบจะประเมินค่าไม่ได้แล้ว

เห็นเฉิงชู่ปี้มีท่าทางลิงโลดดีใจเช่นนั้น หลี่ซื่อหมินก็แย้มยิ้มอย่างเมตตาพลางหัวเราะร่า "คำพูดของกษัตริย์ไม่มีคำว่าล้อเล่น"

เจ้าสามตระกูลเฉิงผู้นี้ ก็ยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง เพิ่งจะอายุครบสิบหกปี อายุอานามไล่เลี่ยกับบุตรชายของตนเอง

ความเป็นหนุ่มสาวนี่มันดีจริงๆ…

"เช่นนั้นท่านลุงช่วยมอบภาพวาดนั้นให้ข้า เป็นค่ามัดจำได้หรือไม่?"

"???"