บทที่ 54 เดี๋ยวสิ! นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย

เมื่อได้รับคำยืนยันเป็นมั่นเหมาะ เฉิงชู่ปี้ก็ถอนหายใจโล่งอก เขาเดินไปหน้าภาพท่องวสันต์แล้วพินิจดูลายเส้นของจักรพรรดิต้าถังอย่างถี่ถ้วน

หากอยากให้มีลม แถมยังเป็นสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมาปะทะใบหน้า เช่นนั้นก็ต้องไม่มีใบไม้ร่วงหล่น ดังนั้นเส้นสายของลมจะต้องดูนุ่มนวล

ลมพายุคงต้องใช้หมึกเข้มเส้นหนัก โค้งมนเปี่ยมพลัง ส่วนลมเอื่อยๆ ก็ควรเป็นเส้นสายเรียวบางม้วนตัวเป็นเกลียวอย่างแผ่วเบา…

เมื่อเห็นเฉิงชู่ปี้มีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง ยืนนิ่งอยู่หน้าภาพท่องวสันต์นานสองนานโดยไม่ยอมลงพู่กันเสียที คิ้วก็ขมวดมุ่น แววตาจดจ่ออย่างที่สุด

กิริยาอาการเช่นนี้ ทำให้ทั้งเหยียนลี่เปิ่นซึ่งเป็นปรมาจารย์ด้านจิตรกรรม และหลี่ซื่อหมินผู้หลงใหลในการวาดภาพและอักษรศิลป์ ต่างก็พากันยืดหลังตรงขรึมตามไปด้วยอย่างหาได้ยาก

ส่วนสองพี่น้องหลี่เค่อกับหลี่เฉิงเฉียนนั่งยองๆ อยู่ด้วยกัน กำลังกระซิบกระซาบกันเสียงเบา

“เจ้าสามเฉิงนั่น… เขาจะไหวหรือ?”

“เรื่องนี้ข้าก็ไม่แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ แต่ตอนที่เขาลงมีดผ่าท้องควักไส้กระต่ายกับหมา ฝีมือเขาคล่องแคล่วชำนาญยิ่งนัก ข้าว่าก็น่าจะมีฝีมืออยู่บ้างกระมัง…”

ขณะกำลังกระซิบกระซาบกันอยู่นั้น ในที่สุดเฉิงชู่ปี้ก็ร่างภาพในหัวเสร็จสิ้น

เขายิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ ยกมือจรดพู่กัน ฟึ่บ… ฟึ่บ…

“? ! ? ! ? !”

ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนในที่นั้นพลันเบิกตากว้างจนแทบถลน หลี่เค่อไม่เพียงแต่เบิกตากว้าง แต่ยังอ้าปากค้างอีกด้วย

เขายังคงเอียงคออยู่ในท่ากระซิบกับหลี่เฉิงเฉียน ดูราวกับสุนัขฮัสกีที่หน้าตาสวนทางกับสติปัญญากำลังเอียงคอขบคิดเรื่องชีวิต

หลี่เฉิงเฉียนหลับตาลง แล้วลืมตาขึ้นมาใหม่ มองดูเส้นโค้งประหลาดล้ำสองเส้นนั้นด้วยความตะลึงงัน

เส้นหยักที่มีวงกลมเล็กๆ สองวงปรากฏอยู่บนภาพท่องวสันต์ของเสด็จพ่อ

ทั้งร่างพลอยมึนงงไปหมด เจ้าสามตระกูลเฉิงนี่มือลื่นหรืออย่างไร?

เหยียนลี่เปิ่นปรมาจารย์ด้านจิตรกรรมมีสีหน้างุนงงยิ่งนัก มือที่ถือถ้วยชาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ แววตาเหม่อลอย

หลี่ซื่อหมินเบิกตากว้างราวกับระฆังทองแดง เดิมทีควรจะเปล่งประกายเฉียบแหลมดั่งสายฟ้า

ทว่ายามนี้ ที่เปล่งออกมากลับเป็นความมึนงงดั่งสายฟ้าฟาดซ้ำๆ นี่มันตัวบ้าอะไรกันวะเนี่ย?!

หลี่ซื่อหมินพยายามเตือนตัวเองไม่ให้โมโห เจ้าเด็กเวรที่ถือพู่กันทำลายผลงานชิ้นเอกของเขานี้ เป็นเพียงรุ่นหลานผู้น่าสงสารที่สติไม่ค่อยดี

แต่พอมองดูเส้นโค้งสองเส้นนั้น เขากลับรู้สึกว่าปอดของตนแทบจะลุกเป็นไฟจนระเบิดออกมา

เฉิงชู่ปี้เห็นแล้ว เขาสังเกตเห็นจักรพรรดิต้าถังที่มีสีหน้าเริ่มดำคล้ำขึ้นเรื่อยๆ แถมยังยกมือขึ้นข้างหนึ่ง ปลายนิ้วดูเหมือนจะสั่นระริก

“เจ้า… เจ้าทำอะไรลงไปในภาพ?” น้ำเสียงของท่านลุงหลี่สั่นเทิ้มเล็กน้อย คล้ายตกใจจนเกินรับไหว

“…สองเส้นที่ข้าปาดลงไปนี้ เป็นตัวแทนของสายลมอ่อนๆ ท่านลุงดูไม่ออกหรือ?”

เฉิงชู่ปี้ชักไม่สบอารมณ์ขึ้นมา ที่แท้ช่องว่างระหว่างเขากับบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์พวกนี้มันลึกซึ้งจริงๆ ลึกถึงขนาดห่างกันตั้งพันกว่าปีเชียว

“เหอะๆ …ลมรึ?!” หลี่ซื่อหมินเค้นเสียงเหอะออกมาตรงๆ ลมบ้าลมบออะไรกัน ยังจะมีหน้ามาบอกว่าเป็นลมอ่อนๆ อีก?

ถ้าโยนเจ้าลงจากดาดฟ้าเรือตอนนี้ ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะยังเห็นลมหมุนเป็นวงกลมอยู่ต่อหน้าต่อตาหรือไม่!

หลี่เค่อแหงนหน้ามองฟ้าด้วยสีหน้าสิ้นหวัง ‘พี่ชู่ปี้ ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร?’

หลายวันมานี้ดูจะปกติสุขดี ไฉนพอวันนี้มาเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ อาการกลับกำเริบขึ้นมาเสียได้เล่า?

หางตาของเหยียนลี่เปิ่นกระตุกยิกๆ เขาวางถ้วยชาลง ถูนิ้วที่เกือบจะโดนน้ำร้อนลวกไปมาพลางส่ายหน้าไม่หยุด

ฟันธงได้เลย คุณชายสามแห่งจวนหลูกั๋วกงผู้นี้ โรคเสียสติคงยังไม่หายดีเป็นแน่

“เฮ้อ… ตัวข้าสะบัดพู่กันมาหลายสิบปี ยลภาพวาดโบราณร่วมสมัยมาไม่ต่ำกว่าหลายพันภาพ เพิ่งเคยเห็นคนวาดสายลมออกมาตรงๆ แบบนี้เป็นครั้งแรก”

หลี่เฉิงเฉียนรีบประสานมือคำนับหลี่ซื่อหมินเพื่อช่วยบรรเทาสถานการณ์

“เสด็จพ่อ ดูเหมือนว่าคุณชายสามเฉิงที่เพิ่งหายจากอาการป่วยหนักจะมีพรสวรรค์ด้านการวาดภาพในแนวทางที่แปลกใหม่ไม่ซ้ำใคร… วิชาแพทย์ของเขาก็คงเป็นเช่นนี้เหมือนกันพ่ะย่ะค่ะ”

สูดหายใจลึกๆ นี่มันคนบ้า… ไม่สิ นี่เป็นเด็กน่าสงสารที่โรคเสียสติยังไม่หายดี เราเป็นถึงเจ้าเหนือหัวผู้ครองแผ่นดิน จะถือสากับเด็กคนนี้ไปทำไมกัน?

หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คงถูกผู้คนใต้หล้าหัวเราะเยาะเอาได้ ต้องใจเย็น ต้องใจเย็นเข้าไว้

พอสงบลงได้ หลี่ซื่อหมินสมกับเป็นผู้เจนจัดที่กุมอำนาจรัฐ ปรับอารมณ์ของตนได้อย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่า นี่เกิดขึ้นภายใต้เงื่อนไขที่เขาพยายามสะกดกลั้นใจ ไม่เงยหน้ามอง ‘ภาพท่องวสันต์’ ผลงานชิ้นเอกที่ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจซึ่งถูกทำลายป่นปี้ไปแล้ว

“อืม หลานชายเป็นคนที่ไม่ธรรมดาจริงๆ ความคิดแปลกใหม่พิสดาร ทำให้ข้าตกตะลึงยิ่งนัก”

หลี่ซื่อหมินพยายามเค้นรอยยิ้มออกมา เพียงแต่เวลาพูดมักจะสูดปากผ่านไรฟันกรามอยู่เรื่อย

“…ข้าจะไม่พูดอ้อมค้อมแล้ว ได้ยินว่าเจ้ามีความมั่นใจที่จะรักษาอาการป่วยเรื้อรังของแม่ทัพใหญ่ฉิน ไม่ทราบว่ามีเรื่องเช่นนี้จริงหรือไม่?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉิงชู่ปี้ที่รู้สึกว่าอารมณ์ของท่านลุงหลี่ดูทะแม่งๆ ก็โล่งอก จากนั้นจึงพยักหน้าอย่างสุขุม

“ผู้น้อยเคยพูดเช่นนั้นจริงขอรับ และได้พิสูจน์ให้พี่เหวยเต๋อเห็นแล้วว่าผู้น้อยมีความสามารถพอ”

น้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ กับท่วงท่าที่ผึ่งผายสง่างาม คล้ายกำลังยืนยันว่าเขาไม่ได้พูดจาเพ้อเจ้อ

หลี่ซื่อหมินลูบเครายาว หรี่ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวลง

“ข้าจำได้ว่านักพรตทั้งสองท่านคือซุนและหยวนเคยกล่าวไว้ว่า สิ่งที่อันตรายที่สุดในอาการป่วยเรื้อรังของฉินฉยง ก็คือหัวลูกศรที่ติดค้างอยู่ระหว่างกระดูกหน้าอก”

“เจ้าคิดจะเอามันออกมาอย่างไรโดยไม่ทำให้ฉินฉยงต้องเสียชีวิต?”

“เรื่องนี้…” เฉิงชู่ปี้อ้าปากค้าง ทว่าไม่รู้จะอธิบายด้วยคำพูดอย่างไร เขารู้สึกว่าเวลานี้จำเป็นต้องมีภาพประกอบถึงจะอธิบายได้ง่ายขึ้น

“ท่านลุง พอจะให้ข้ายืมกระดาษสักแผ่นได้หรือไม่” เฉิงชู่ปี้กล่าวพลางกวาดสายตาไปเห็นกระดาษเซวียนจื่อที่วางอยู่บนโต๊ะเข้าพอดี

“เจ้าจะเอากระดาษไปทำไม?” สีหน้าของหลี่ซื่อหมินดำทะมึนทันที เจ้าทำลาย ‘ภาพท่องวสันต์’ ของเราไปรอบหนึ่งแล้วยังไม่พออีกรึ?

“ท่านลุงขอรับ เรื่องนี้หากใช้เพียงปากพูด เกรงว่าท่านคงไม่เข้าใจ หากมีภาพประกอบย่อมชัดเจนและเข้าใจง่ายที่สุด เหมือนเวลาที่ข้าอธิบายให้นักพรตทั้งสองท่านฟัง ข้าก็ทำเช่นนี้ขอรับ”

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ใช้เถอะ” หลี่ซื่อหมินพยักหน้าอย่างจนใจ ลองดูก่อนค่อยว่ากัน

“ความจริงเป็นเช่นนี้ขอรับ สำหรับข้าแล้ว การจะเอาหัวลูกศรออกจากหน้าอกของท่านลุงฉิน เป็นเรื่องที่ดูเหมือนไม่ง่าย แต่แท้จริงแล้วเป็นการผ่าตัดที่จัดการได้ค่อนข้างง่าย เหตุใดข้าจึงกล่าวเช่นนี้…”

เฉิงชู่ปี้ควักแท่งถ่านเขียนหนังสือที่สั่งทำพิเศษออกมาจากอกเสื้อ จากนั้นก็ตวัดมือวาดลงบนกระดาษเซวียนจื่อสีขาวโพลน ฟึ่บๆ ไม่กี่เส้น

คราวนี้เฉิงชู่ปี้ตั้งใจวาดเป็นพิเศษ โดยเฉพาะวงกลมที่เป็นตัวแทนของศีรษะที่วาดออกมาได้กลมดิกราวกับใช้วงเวียน คนกิ่งไม้รูปร่างสมบูรณ์แบบจึงปรากฏขึ้นบนกระดาษเซวียนจื่อแผ่นสะอาด

“พวกท่านดูสิ นี่คือหน้าอก…” เฉิงชู่ปี้ใช้แท่งถ่านจิ้มไปที่ช่วงกลางของเส้นตรงซึ่งเป็นตัวแทนของลำตัวคนกิ่งไม้อย่างพึงพอใจ

“เดี๋ยวก่อน เจ้าหยุดมือเดี๋ยวนี้ นี่น่ะรึคน?”

หลี่ซื่อหมินผลักหลี่เค่อที่ยื่นคอยาวและเบิกตากว้างเป็นกระดิ่งทองแดงออกไปด้านข้าง ใบหน้าคมเข้มมืดครึ้มลงทันที

“แน่นอนสิขอรับ ทั้งลำตัว แขนขา แล้วก็ศีรษะ ชัดเจนขนาดนี้ จะมิใช่คนได้อย่างไร?”

เฉิงชู่ปี้เริ่มหงุดหงิด ท่านเป็นถึงจักรพรรดิผู้สูงส่ง แต่จะมาใส่ร้ายหยาดเหงื่อแรงกายของบุคลากรทางการแพทย์ชั้นยอดตามอำเภอใจเช่นนี้ไม่ได้นะ

ถึงลายเส้นจะหยาบไปสักหน่อย แต่อย่างน้อยก็ดูเข้าใจง่าย ท่านคงไม่ได้คิดจะให้ข้าเสียเวลาสามถึงห้าชั่วยาม เพื่อวาดภาพกายวิภาคของมนุษย์ให้สมจริงที่สุด แล้วค่อยอธิบายวิธีการผ่าตัดเล็กๆ นี้ให้ฟังกระมัง?

“เอ่อ… คุณชายสามเฉิง ช่วยหลบไปสักนิดเถิด…”

เหยียนลี่เปิ่นยกสองมือขึ้นขยี้หน้าแรงๆ ก่อนจะก้าวขึ้นหน้ามา บอกเป็นนัยให้เฉิงชู่ปี้ขยับหลีกทาง

“? ? ?” เฉิงชู่ปี้เบี่ยงตัวหลบไปอย่างงุนงง เหยียนลี่เปิ่นรีบดึงผลงานชิ้นเอกของคุณชายสามเฉิงออกไปแล้วโยนทิ้งลงบนพื้นทันที

ใบหน้าของเฉิงชู่ปี้ดำทะมึน กำลังจะอ้าปากโวยวาย ก็เห็นปรมาจารย์ด้านจิตรกรรมผู้นี้ยกพู่กันขึ้นมา สะบัดข้อมือรัว ฟึ่บ ฟึ่บๆ ฟึ่บๆ…

ใบหน้าของหลี่ซื่อหมินที่เคยดำคล้ำดุจก้นหม้อ ค่อยๆ คลายสีหน้าลงจนกลับมาเป็นปกติ เขาสูดลมหายใจที่อึดอัดขัดข้องออกมาอย่างโล่งอก

“นี่สิ… ถึงจะเรียกว่าคน…”