บทที่ 53 ไอ้เด็กนี่ถ้ายังไม่หายดีจะมีหัวคิดขนาดนี้ได้ไง

ชายวัยกลางคนรูปร่างสง่างามผู้มีหนวดเครางามผู้นี้ ก็คือองค์จักรพรรดิแห่งต้าถัง ถังไท่จงหลี่ซื่อหมิน ผู้เปิดศักราชการปกครองอันรุ่งเรืองแห่งเจินกวน

ข้างกายเขามีบุรุษร่างผอมบางนั่งอยู่คนหนึ่ง นั่นคือจู่เจวี๋ยหลางจง เหยียนลี่เปิ่น

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว หลี่ซื่อหมินจึงหันมา เห็นโอรสองค์โตและองค์ที่สามกำลังก้าวขึ้นบันไดมาด้วยกัน

ด้านหลังของทั้งสองมีชายหนุ่มรูปร่างกำยำล่ำสัน ท่าทางสง่าผ่าเผยเดินตามมา

เห็นเพียงเขาก้าวเท้ามาข้างหน้าไม่กี่ก้าวก็เบิกตากว้าง จ้องมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นพิเศษ

แววตาของเขาดูตื่นตะลึงระคนยินดี ราวกับกำลังชื่นชมผลงานลายพู่กันของหวังซีจืออย่างไรอย่างนั้น

“???” หลี่ซื่อหมินมึนงงไปชั่วขณะ เหตุใดเจ้าสามตระกูลเฉิงผู้นี้มองตนแล้วทำสีหน้าแบบนั้นเล่า

“ผู้น้อยถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” ยังดีที่เฉิงชู่ปี้มิได้จ้องมองพระพักตร์นานเกินไป เมื่อได้สติก็รีบทำความเคารพตามธรรมเนียม

แม้จะเคยพบเห็นบุคคลในประวัติศาสตร์มามากแล้ว แต่ในใจของเฉิงชู่ปี้ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้ หลี่ซื่อหมิน ผู้ปกครองที่เปิดศักราชยุครุ่งเรืองแห่งต้าถัง

ในยุคหลังไม่รู้ว่ามีเรื่องเล่าและคำสรรเสริญเยินยอเกี่ยวกับเขามากมายเพียงใด ทว่าตนกลับโชคดีได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง

แถมยังเป็นตัวเป็นๆ ที่ขยับได้อีกต่างหาก ต้องแต้มบุญสูงขนาดไหนถึงจะได้มายืนยลโฉมเช่นนี้

ทว่าการเอาแต่จ้องหน้าชายฉกรรจ์เขม็งเช่นนี้ หากเป็นที่ตงเป่ยคงนับเป็นการหาเรื่องซึ่งหน้า และอาจเกิดการปะทะด้วยกำลังได้ง่ายๆ

“ข้ากับบิดาของเจ้าสนิทสนมกันยิ่งนัก อีกทั้งยังเอ็นดูเจ้าเหมือนลูกเหมือนหลาน ไม่ต้องมากพิธีไปหรอก ที่นี่มิใช่ท้องพระโรง ไม่มีเรื่องนายบ่าว

คิดเสียว่าข้าเป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งของเจ้าก็พอ นั่งลงกันเถิด พวกเจ้ามาได้ถูกจังหวะพอดีเชียว”

หลี่ซื่อหมินคลายหัวคิ้วแย้มยิ้ม ชี้ไปยังภาพท่องวสันต์ที่ขันทีถืออยู่ในมืออย่างกระหยิ่มใจพลางเอ่ยขึ้น

“เมื่อครู่ข้าแลกเปลี่ยนความเห็นกับเหยียนชิง บังเอิญเกิดแรงบันดาลใจ จึงได้วาดภาพท่องวสันต์นี้ขึ้นมา…”

เฉิงชู่ปี้มองตามทิศทางที่นิ้วของหลี่ซื่อหมินชี้ไป อืม…บนนั้นมีม้าตัวหนึ่งกำลังก้มหน้าคล้ายกำลังแทะเล็มหญ้า มีแม่น้ำสายหนึ่ง แล้วก็มีภูเขาเป็นทิวทัศน์เบื้องหลัง

ในฐานะคนที่พรสวรรค์ด้านการวาดภาพติดลบ แถมรสนิยมการเสพศิลปะก็ไม่ได้สูงส่งไปกว่ากันเท่าไร เฉิงชู่ปี้ถึงกับทำหน้าเหวอ นี่แม่งเกี่ยวกับฤดูใบไม้ผลิตรงไหนกันวะ

ฤดูใบไม้ผลิมันไม่ควรมีดอกไม้หรอกหรือ อย่างน้อยวาดต้นหลิวสักต้นปักไว้ตรงนั้นก็ยังดี

ไม่ตรงโจทย์เลยสักนิด หากตนเป็นครู จะต้องสั่งให้เรียกผู้ปกครองมาพบให้ได้

เออ ช่างเถอะ ช่างเถอะ เขาเป็นฮ่องเต้นี่หว่า ยกเว้นให้ก็ได้

“ฝีแปรงของเสด็จพ่อล้ำเลิศขึ้นเรื่อยๆ แล้วพ่ะย่ะค่ะ ลูกไม่อาจเทียบได้เลยจริงๆ”

หลี่เฉิงเฉียนพิจารณาภาพท่องวสันต์พลางส่ายหน้าทอดถอนใจ

หลี่เค่อเองก็ยกนิ้วโป้งให้อย่างยอมจำนนจากใจจริง “ภาพวาดของเสด็จพ่อทำให้ลูกสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายวสันต์อันอบอวลเลยพ่ะย่ะค่ะ…”

เฉิงชู่ปี้ที่ยืนมองอยู่นานสองนานแต่กลับไม่รู้สึกถึงวี่แววของฤดูใบไม้ผลิเลยแม้แต่น้อยถึงกับหัวเราะหึๆ ในใจ…นักแสดง ช่างเป็นนักแสดงกันทั้งนั้น

“พวกเจ้านี่นะ…” หลี่ซื่อหมินย่อมรู้ดีว่าโอรสทั้งสองกำลังประจบสอพลอ จึงได้แต่หัวเราะพลางชี้หน้าเจ้าเด็กสองคนนี้

“ภาพนี้ยังวาดไม่เสร็จ พวกเจ้ามาได้จังหวะพอดี ข้าเตรียมพู่กันและหมึกไว้พร้อมแล้ว พวกเจ้าสองคนมาช่วยวาดต่อให้พ่อทีสิ”

“ทำให้ภาพวาดนี้สะท้อนอารมณ์ความรู้สึกของสายลมวสันต์ที่พัดผ่านใบหน้าออกมาให้เต็มที่”

เฉิงชู่ปี้อดขำไม่ได้ เอาเถอะ ดูท่ารสนิยมของตนคงไม่มีปัญหาจริงๆ นั่นแหละ

นี่องค์จักรพรรดิแห่งต้าถังทรงหาความเพลิดเพลินไปพร้อมๆ กับไม่ลืมที่จะสั่งสอนรสนิยมและพรสวรรค์ทางศิลปะให้แก่โอรสสินะ ขอกดถูกใจให้เลย

ในเมื่อไม่มีเรื่องของตน เฉิงชู่ปี้จึงยินดีที่จะเป็นผู้ชมเกาะขอบสนาม นั่งดูอยู่ข้างๆ อย่างสบายอารมณ์

เห็นเพียงหลี่เฉิงเฉียนกับหลี่เค่อเกี่ยงกันไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หลี่เฉิงเฉียนจะลุกขึ้นเป็นคนแรก แล้ววาดนกนางแอ่นตัวหนึ่งไว้ข้างกายม้า

แม้นกนางแอ่นตัวนี้จะวาดออกมาไม่ได้เรื่องเท่าไร แต่อย่างน้อยในแง่ของอารมณ์ภาพ ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกได้จริงๆ ว่านี่คือฤดูใบไม้ผลิ

หลี่ซื่อหมินพยักหน้ายิ้มอย่างพึงพอใจ “ใช้ได้ๆ ตาเจ้าแล้วเจ้าเก้อร์เอ๋อร์”

หลี่เค่อเดินมาหน้าภาพวาด รวบรวมสมาธิคิดทบทวน จากนั้นจึงยกพู่กันขึ้น วาดเรือลำน้อยลำหนึ่งลงในแม่น้ำ

“ข้ารู้สึกว่ามันยังขาดอะไรไปอีกหน่อย เหยียนชิงเจ้าคิดว่าอย่างไร”

หลี่ซื่อหมินพยักหน้าเล็กน้อย กวาดสายตามองภาพวาด ทว่ายังคงรู้สึกไม่พอใจ จึงหันไปถามเหยียนลี่เปิ่น

“ฝ่าบาททรงพระปรีชา กระหม่อมเองก็รู้สึกว่าหากต้องการแสดงออกถึงวสันต์อันอบอวลชวนให้รู้สึกราวกับมีสายลมอ่อนโยนพัดผ่านใบหน้า ภาพวาดนี้ยังแสดงออกมาได้ไม่หมดพ่ะย่ะค่ะ…”

เหยียนลี่เปิ่นเอ่ยสนับสนุนอย่างเห็นพ้อง

เมื่อได้ยินคำพูดของเหยียนลี่เปิ่น เฉิงชู่ปี้ก็เห็นด้วยกับอีกฝ่ายเป็นอย่างยิ่ง

แม้ตัวเขาจะไม่มีพรสวรรค์ด้านการวาดภาพ และแทบไม่มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับภาพวาดพู่กันจีนที่เน้นอารมณ์ภาพมากที่สุดเลยก็ตาม

แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางความชอบอ่านการ์ตูนมาตั้งแต่เด็กของเขา ซึ่งเป็นการ์ตูนที่เติบโตเคียงคู่เขามาตลอดยี่สิบกว่าปี

มันมอบความสุขมากมายให้แก่วัยรุ่นผู้มีนิสัยติดบ้านอย่างเขา ทั้งยังทำให้เขาเข้าใจเป็นอย่างดีว่าจะใช้เส้นสายเพื่อบรรยายภาพและเสียง หรือแม้แต่การเคลื่อนไหวได้อย่างไร

หากอยากได้สายลมพัดผ่านใบหน้า มันก็ย่อมง่ายแสนง่ายไม่ใช่หรือ

น่าเสียดายที่หลี่ซื่อหมินกำลังสอนโอรสของตนเอง จึงไม่มีที่ให้เขาสอดมือเข้าไปยุ่ง

หางตาของหลี่ซื่อหมินเหลือบไปเห็นเฉิงชู่ปี้ที่เอาแต่พยักหน้าหงึกๆ อยู่ตรงนั้น ท่าทางกระตือรือร้นอยากรู้อยากลองเต็มที

ในใจของหลี่ซื่อหมินอดสงสัยไม่ได้ หรือว่าตระกูลเฉิงที่มีแต่พวกชายฉกรรจ์หยาบกระด้างไร้การศึกษา จะให้กำเนิดอัจฉริยะผู้รอบรู้ศาสตร์ภาพวาดขึ้นมาได้จริงหรือ

แต่ก็นะ… เจ้าใหญ่กับเจ้าสองแห่งตระกูลเฉิงน่ะ อย่าว่าแต่หน้าตาเลย แม้แต่นิสัยใจคอก็เหมือนคัดลอกและวางมาจากเฉิงเหย่าจินไม่มีผิดเพี้ยน

มีเพียงเจ้าสามตระกูลเฉิงผู้นี้ที่โชคดี มิได้รับเอาพันธุกรรมหน้าตาเหี้ยมเกรียมแถมมีเคราดกรกมาจากท่านพ่อ หน้าตาของเขาออกจะหล่อเหลาสง่างามเสียด้วยซ้ำ

น่าเสียดายที่งานเลี้ยงร่ำสุราของพวกคุณชายเสเพลครั้งนั้น ทำให้เจ้าสามตระกูลเฉิงเมามายจนเกือบตาย ครั้นตื่นขึ้นมา ความจำก็เสื่อม แถมยังเป็นโรคเสียสติไปอีก

เมื่อทอดสายตามองเด็กหนุ่มที่สูญเสียสิ่งสำคัญไปทั้งสองอย่างนี้ ในใจของหลี่ซื่อหมินก็อดเวทนาขึ้นมามิได้

“ฝ่าบาท?” เฉิงชู่ปี้มึนงงไปหมด เหตุใดหลี่ซื่อหมินถึงเอาแต่มองตนตาค้างโดยไม่พูดไม่จา สีหน้าดูซับซ้อนพิกล เกิดอะไรขึ้นกันแน่

หลี่ซื่อหมินได้สติตื่นจากภวังค์ หัวเราะร่าอย่างเปิดเผย แล้วชี้นิ้วไปที่ภาพวาดพลางเอ่ยขึ้น

“อืม เราเห็นหลานรักดูมีท่าทางอยากลองยิ่งนัก มาสิ เจ้าก็ลองแต่งแต้มสักสองสามที ให้เราได้ดูฝีมือของเจ้าหน่อย”

“เอ่อ นี่มันคงไม่ค่อยดีมั้งขอรับ ผู้น้อยไม่เคยวาดภาพทิวทัศน์มาก่อนเลย…” เฉิงชู่ปี้เอ่ยอย่างเกรงใจ

“ไม่เคยแล้วอย่างไรเล่า การวาดภาพมันอาศัยพรสวรรค์และแรงบันดาลใจต่างหาก” หลี่ซื่อหมินวางตัวเป็นผู้ใหญ่ผู้อารีอย่างยิ่ง

“จริงด้วยพี่ชู่ปี้ เร็วเข้าสิ ในเมื่อเสด็จพ่อบอกให้ท่านทำ ท่านก็ทำเถอะ” หลี่เค่อเอ่ยเชียร์อยู่ข้างๆ

หลี่เฉิงเฉียนจ้องมองเจ้าสามตระกูลเฉิงผู้นี้ด้วยรอยยิ้ม ข่าวลือที่ว่าเจ้าสามผู้นี้มีอาการกึ่งบ้ากึ่งบอนั้น ดูอย่างไรก็ไม่ต่างจากคนปกติทั่วไปเลยสักนิด

มิอาจนำเขาไปผูกโยงกับคนบ้าได้เลยจริงๆ บางทีเขาอาจจะหายดีเป็นปกติแล้วกระมัง

เฉิงชู่ปี้พิจารณาภาพวาดเบื้องหน้า พอนึกขึ้นได้ว่านี่เป็นผลงานชิ้นเอกของหลี่ซื่อหมิน หากตนแต่งเติมลงไปแล้วอีกฝ่ายเกิดไม่ชอบใจขึ้นมาจะทำอย่างไร

อย่างไรเสีย รสนิยมของคนโบราณกับตัวเขา มันก็อาจจะแตกต่างกันอยู่บ้าง

เฉิงชู่ปี้ประสานมือคำนับหลี่ซื่อหมิน “ฝ่าบาท…”

“เรียกท่านลุงสักคำ มันยากเย็นนักหรืออย่างไร” หลี่ซื่อหมินส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างไม่สบอารมณ์

เฉิงชู่ปี้ตัดสินใจเด็ดขาด เอาเถอะ ในเมื่อฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่อยากจะชื่นชมรสนิยมอันยอดเยี่ยมและฝีแปรงของข้า มันก็ใช่ว่าจะทำให้ไม่ได้เสียหน่อย

“หากเป็นเช่นนั้น หลานคงต้องขอเสียมารยาทแล้วขอรับ เพียงแต่ฝีมือการวาดภาพของหลานเกรงว่าจะเข้าตาพวกท่านได้ยาก หากบังเอิญทำลายผลงานชิ้นเอกของท่านลุงไป…”

“ฮ่าๆ เจ้าเด็กนี่ ยังจะมารู้จักเล่นลิ้นต่อหน้าข้าอีก” หลี่ซื่อหมินอดหัวเราะไม่ได้

ใครหน้าไหนบอกว่าอาการโรคเสียสติของเจ้าเด็กนี่ยังไม่หายดี หากยังไม่หายดี จะมีความคิดความอ่านหลักแหลมเช่นนี้ได้อย่างไร

“เอาเถอะ นี่ก็แค่ภาพวาดเล่นยามว่างของข้าเท่านั้น ต่อให้เจ้าจะวาดพัง เราก็ไม่ตำหนิเจ้าหรอก”

หลี่ซื่อหมินโบกมือไปมาพลางเอ่ยอย่างใจกว้าง