บทที่ 52 องค์รัชทายาทผู้อ่อนโยนดั่งสายลมวสันต์และช่างเจรจา

สีหน้าของเฮ่อหลานเยวี่ยสือดำทะมึนลงทันตา *เด็กหนุ่มพิลึกพวกนี้มันอะไรกันวะ! ข้าเป็นชายชาตรีเต็มตัว แถมยังมีเมียแล้วด้วยซ้ำโว้ย!*

เฉิงชู่ปี้เองก็นิ่งอึ้งเป็นไก่ตาแตก ทำไมผู้ชายยุคนี้ถึงได้แข่งกันหน้าหวานหยดย้อยนักวะเนี่ย

ยังดีที่มีลูกกระเดือก กิริยาอาการก็ไม่ได้กระตุ้งกระติ้ง จะเป็นชายชาตรีเลือดร้อนหรือไม่นั่นไม่รู้ แต่อย่างน้อยก็ดูออกว่าเป็นเพศผู้

"เจ้าสี่ หุบปากเสีย… ขออภัยด้วย พวกเราแค่ทางผ่าน พวกเจ้ามายืนบื้ออะไรกันอยู่ รีบไปสิ"

เฉิงชู่ปี้รู้สึกว่าที่แห่งนี้ไม่ควรอยู่นานนัก

ไม่ว่าจะเป็นเด็กหนุ่มหรือผู้ชายที่หน้าตาสวยเกินไป ล้วนทำให้บรรทัดฐานของเด็กรุ่นหลังบิดเบี้ยวได้ง่ายทั้งนั้น

แบบนี้ไม่ดี ตระกูลเฉิงผู้มีกฎเกณฑ์เข้มงวดต้องมีความเป็นชายชาตรีและเปี่ยมด้วยพลังบวก

เด็กหนุ่มเสี่ยวอู๋ที่กำลังเดินลงบันไดได้ยินประโยคที่คุ้นหูนั้นเข้า เท้าก็พลันสะดุด ก้าวสุดท้ายเหยียบพลาด

ร่างจึงร่วงตกบันไดลงมาทันทีพร้อมเสียงร้องลั่น

เขาโมโหจนใช้มือทุบพื้นไปสองที ก่อนจะกัดฟันลุกขึ้นยืน

เดินกะโผลกกะเผลกไปเปิดประตูห้อง พลางแผดเสียงคำรามอย่างเคียดแค้นอยู่ในใจ

*ไอ้พวกเวรตะไลสกุลเฉิง พวกแกมันพวกคนเถื่อนตาบอดทั้งนั้น! ตาบอดกันหมด!!*

เมื่อผลักประตูห้องออกไป เสี่ยวอู๋ชะโงกหน้าออกมา ก็เห็นเพียงพี่เขยกำลังมองตามหลังคนที่เพิ่งจากไปด้วยสีหน้างุนงงสุดขีด

"พี่เขย ท่านมาได้อย่างไรขอรับ" เสี่ยวอู๋ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วถามอย่างตื่นเต้น "พี่สาวข้าเป็นอย่างไรบ้าง"

"พี่สาวเจ้าอาการดีขึ้นมากแล้ว วันนี้พี่มีธุระราชการ บังเอิญผ่านมาแถวนี้เลยแวะมาเยี่ยมแม่ยายเสียหน่อย เมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้นหรือ"

"ไม่มีอะไรหรอกขอรับ ก็แค่พวกหัวขโมยกระจอกคิดจะมากรรโชกทรัพย์ แต่ไม่รู้เป็นยังไง ไอ้เด็กพวกนั้นจากจวนหลูกั๋วกงถึงได้โผล่พรวดพราดเข้ามา แถมยังอยากจะอวดเบ่งฝีมืออีกต่างหาก…"

พอพูดถึงตรงนี้ เมื่อนึกถึงคำพูดของเจ้าสี่ตระกูลเฉิงเมื่อครู่ สีหน้าของเสี่ยวอู๋ก็ยิ่งแสดงความไม่สบอารมณ์ชัดเจนขึ้น

"ฮึ พวกตาไม่มีแวว"

"เจ้ารู้จักพวกเขาด้วยหรือ" เฮ่อหลานเยวี่ยสือรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง รู้สึกว่าสีหน้าของเสี่ยวอู๋ดูไม่ค่อยถูก มีแววโมโหอยู่นิดๆ

"รู้จักสิขอรับ ในแขวงนี้ ใครบ้างจะไม่รู้จักไอ้เด็กพวกตระกูลเฉิง จุ๊ๆ เจ้าคนตัวสูงเมื่อกี้นี้ท่านรู้หรือไม่ว่าเป็นใคร เขาก็คือเฉิงชู่ปี้ เจ้าสามตระกูลเฉิงนั่นไงล่ะ"

เฮ่อหลานเยวี่ยสือมีสีหน้าฉงน "เฉิงชู่ปี้คนที่เขาร่ำลือกันว่าเป็นโรคเสียสติน่ะหรือ ไม่น่าใช่กระมัง เมื่อครู่ข้าดูก็เห็นเขา…"

"ไอ้ประโยคที่เจ้าสี่พูดเมื่อกี้ก็เขานั่นแหละเป็นคนสอน หน้าตาสะสวยขนาดนี้ต้องเป็นผู้ชายแน่ๆ พี่เขยยังคิดว่าสมองเขาปกติดีอยู่อีกหรือขอรับ"

เสี่ยวอู๋เลิกคิ้วพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

เฮ่อหลานเยวี่ยสือผู้มีเครื่องหน้าคมคายงดงามราวภาพวาด หล่อเหลาละมุนละไมดั่งอิสตรี ถึงกับหน้าดำทะมึนขึ้นมาทันที "…ฮึ ขี้เกียจจะไปถือสาหาความกับคนแบบนั้น"

เมื่อเห็นสีหน้ารังเกียจของพี่เขย เสี่ยวอู๋ก็ยิ้มตาหยีอย่างพึงพอใจ ต้องอย่างนี้สิ มีศัตรูร่วมกัน ถึงจะนับเป็นพวกเดียวกันได้

พอกลับมาถึงรถม้า เฉิงชู่ปี้ก็อบรมสั่งสอนน้องชายทั้งสามไปอีกยกใหญ่

จนกระทั่งน้องชายทั้งสามสำนึกผิด ยอมก้มหน้าคอตกถึงได้ยอมออกเดินทางมุ่งหน้าออกนอกเมือง

ประจวบเหมาะกับเวลาปลายยามซื่อ หลี่เค่อ องค์ชายอ๋องสู่ผู้นี้ก็นำกลุ่มองครักษ์ประจำตำหนักยืนรออยู่ที่นอกประตูเมืองแล้ว

"พี่ชู่ปี้ น้องเฝ้ารออยู่นานแล้วเชียว… อ้าว น้องชายทั้งสามก็มาด้วยหรือนี่"

หลี่เค่อสาวเท้าเข้ามาต้อนรับอย่างรวดเร็ว ครั้นเห็นเด็กหนุ่มหน้าตามอมแมมสามคนบนรถม้าด้านหลังเฉิงชู่ปี้ ก็อดไม่ได้ที่จะยืนเหวอไปเล็กน้อย

"ช่วยไม่ได้ ข้าได้รับคำสั่งท่านพ่อให้มาคอยคุมเจ้าพวกนี้ หากทิ้งไว้ที่จวนก็ไม่วางใจจริงๆ…"

เฉิงชู่ปี้กระดากปากที่จะประจานความวายป่วงในบ้าน จึงได้แต่สวมบทบาทเป็นลูกชายที่เชื่อฟังและพี่ชายที่แสนดีต่อไป

"ฮ่าๆ ไม่เป็นไร ไปเถอะ วันนี้อากาศดี ออกไปเที่ยวชมนอกเมืองนับว่าเหมาะเจาะที่สุด"

หลี่เค่อไม่ได้ซักไซ้ต่อ ทั้งสองควบม้าเคียงข้างกันออกเดินทาง

"ไปเที่ยวชมธรรมชาติแค่นั้นจริงๆ หรือ" เฉิงชู่ปี้กดเสียงต่ำถามหลี่เค่อ

"เรื่องนี้ เฮะๆ… เดิมทีไม่ควรพูด แต่ในเมื่อพี่ท่านมาแล้ว เช่นนั้นน้องพูดตรงๆ ก็คงไม่เป็นไร

ความจริงแล้ววันนี้เสด็จพ่อกับเสด็จพี่ของข้าอยากจะพบพี่ท่านสักหน่อย ก็เพื่อเรื่องฝีมือผ่าท้องควักไส้สุนัขกับกระต่ายของพี่ท่านนั่นแหละ"

ระหว่างที่สนทนากัน ทั้งคู่ก็ควบม้าเร่งฝีเท้าเดินทางรวดเดียวจนมาถึงริมฝั่งแม่น้ำป้า

สองฟากฝั่งแม่น้ำป้าถือเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจที่ชาวเมืองฉางอานแห่งต้าถังโปรดปรานมาโดยตลอด

สายน้ำใสสะอาด สองฝั่งทางเรียงรายไปด้วยทิวหลิวเขียวขจี มองไกลออกไปแลดูราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด

ปกติที่นี่จะมีผู้คนสัญจรไปมามากมาย ทว่ายิ่งขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านไปลึกเท่าไร ผู้คนก็ยิ่งบางตาลงจนแทบไร้ร่องรอย

เดินทางต่อไปอีกระยะหนึ่ง ในที่สุดก็เห็นกองทหารม้าเกราะครบชุดกำลังลาดตระเวนอยู่ในบริเวณใกล้เคียง

เมื่อเห็นมีคนผ่านมา ทหารม้าก็จะควบม้าเข้ามาเตือนให้ถอยไป แต่พอเห็นว่าเป็นองค์ชายอ๋องสู่อย่างหลี่เค่อ ก็เพียงเข้ามาทำความเคารพแล้วเปิดทางให้ผ่านไปโดยง่าย

เดินต่อไปอีกไม่ไกล ก็เห็นลานหญ้ากว้างใหญ่ทอดยาวไปจนถึงริมฝั่งแม่น้ำป้า ที่ท่าเรือริมฝั่งมีเรือลำใหญ่จอดเทียบท่าอยู่ลำหนึ่ง

ทุกคนลงจากม้า เฉิงชู่ปี้มองดูเหล่าทหารองครักษ์บนเรือ แล้วหันไปมองน้องชายทั้งสามที่กำลังเหลียวซ้ายแลขวา ยุกยิกอยู่ไม่สุข

จากนั้นจึงหันไปสบตากับหลี่เค่อ ซึ่งหลี่เค่อก็รู้ใจเป็นอย่างดี

ในฐานะพี่น้องร่วมสาบาน ย่อมรู้ซึ้งถึงพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวของเจ้าสี่ เจ้าห้า และเจ้าหกแห่งตระกูลเฉิงดีที่สุด

"หลี่จง หลี่หมิ่น พวกเจ้าสองคนอยู่ดูแลคุณชายทั้งสามของตระกูลเฉิงให้เล่นสนุกอยู่แถวนี้

อย่าให้ไปไกล และห้ามเกิดเรื่องเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่"

"รับบัญชา!" หัวหน้าและรองหัวหน้าองครักษ์แห่งตำหนักอ๋องสู่รีบประสานมือรับคำสั่งจากหลี่เค่อทันควัน

หลังจากได้รับคำกำชับจากหลี่เค่อ เฉิงชู่ปี้ก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาแสร้งตีหน้าขรึมแล้วหันไปกำชับน้องชายทั้งสามอีกรอบ

"พวกเจ้าสามคน จำใส่หัวไว้ว่าต้องเชื่อฟังท่านแม่ทัพทั้งสองให้ดี อย่าได้ทำตัวเสียมารยาทเป็นอันขาด

ไม่อย่างนั้นข้าจะไปฟ้องท่านพ่อแน่ ผลจะเป็นอย่างไรพวกเจ้าก็รู้ดี เข้าใจไหม"

"พี่สามวางใจเถอะ พวกเราเชื่อฟังแน่นอน!"

เพิ่งจะเอ่ยปากรับคำอย่างพร้อมเพรียงไม่ทันขาดคำ เจ้าห้าตระกูลเฉิงผู้ตาไวก็แหงนหน้าชี้ไปยังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลพลางร้องขึ้น

"พี่สี่ น้องหก ดูนั่นสิ เหมือนจะมีรังนกอยู่บนต้นไม้ต้นนั้นเลย!"

"ไป ดูหน่อย!" สิ้นคำ น้องชายทั้งสามก็พุ่งทะยานไปด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ มุ่งหน้าไปยังจุดหมายอย่างรวดเร็ว

ทิ้งไว้เพียงเฉิงชู่ปี้ที่ยืนทำหน้ามืดครึ้ม กับสององครักษ์ฝีมือดีแห่งตำหนักอ๋องสู่ที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ส่วนบ่าวรับใช้ของตระกูลเฉิงอีกสี่คน สองคนอยู่เฝ้ารถม้า ส่วนอีกสองคนรีบวิ่งกวดตามไปอย่างรู้งาน

"เฮ้อ ไปกันเถอะ…" เฉิงชู่ปี้ถอนหายใจยาวด้วยความจนใจ เขาเดินนำไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ไม่อาจทนดูพฤติกรรมของน้องๆ ได้จริงๆ

เขาเกรงว่าหากยังมองอยู่ต่อไป เขาจะอดใจไม่ไหวจนต้องพุ่งเข้าไปถลกแขนเสื้อสั่งสอนพวกมันแทนท่านพ่อเสียเอง

#####

เฉิงชู่ปี้ก้าวตามหลี่เค่อขึ้นเรือไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินหลี่เค่อที่เดินนำอยู่ข้างหน้าเอ่ยขึ้น

"คารวะองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ…"

เฉิงชู่ปี้มองเห็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งเดินยิ้มแย้มตรงเข้ามา เขาเป็นคนรูปร่างสูงโปร่ง ท่าทางองอาจผึ่งผาย ทว่าดูบอบบางไปสักหน่อย

"น้องสามไม่ต้องมากพิธี รีบลุกขึ้นเถิด ผู้นี้คงจะเป็นเจ้าสามตระกูลเฉิง เฉิงชู่ปี้ ที่เจ้ามักจะเอ่ยถึงบ่อยๆ ใช่หรือไม่"

"เฉิงชู่ปี้ถวายบังคมองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ" เฉิงชู่ปี้รีบทำตามธรรมเนียมทันที

นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าองค์รัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนผู้นี้ ผู้ที่ในประวัติศาสตร์ถูกหลี่ซื่อหมินปลดออกจากตำแหน่ง กลับมีใบหน้าคมคายคิ้วเข้มตาโต เปี่ยมด้วยสง่าราศี อื่ม… ติดแค่ผอมไปนิด

"ไม่ต้องเกรงใจไป เราอายุมากกว่าเจ้า เรียกเจ้าว่าน้องชู่ปี้จะได้หรือไม่"

หลี่เฉิงเฉียนหัวเราะอย่างเป็นกันเอง พลางประคองเฉิงชู่ปี้ให้ลุกขึ้น เขากวาดสายตามองเฉิงชู่ปี้ด้วยรอยยิ้มอย่างเปิดเผย

"ช่วงนี้ได้ยินน้องสามบอกเล่าว่าน้องชู่ปี้มีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ ทั้งชาวบ้านในฉางอาน รวมถึงอวิ๋นหยางและจิ้งหยาง ต่างก็ได้รับอานิสงส์จากวิชาแพทย์ของเจ้า เราเลื่อมใสมานาน วันนี้ได้พบตัวจริงเสียที"

"อืม แม้จะไม่บึกบึนกำยำเหมือนแม่ทัพเฉิง แต่ก็สง่าผ่าเผย มีราศีของผู้มีความสามารถยิ่งนัก"

"ขอบพระทัยองค์รัชทายาทที่ทรงชมเชย ชมเสียจนผู้น้อยเขินอายไปหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ…"

เฉิงชู่ปี้ไม่นึกเลยว่าหลี่เฉิงเฉียนจะพูดจาได้ไพเราะถึงเพียงนี้ ทั้งยังชมเชยอ้อมๆ ว่าเขาสมกับเป็นหนุ่มรูปงามที่สุดแห่งตระกูลเฉิง ทำให้เฉิงชู่ปี้รู้สึกประทับใจในตัวองค์รัชทายาทผู้เข้าถึงง่ายและปากหวานผู้นี้ขึ้นมาอีกเป็นกอง

"เมื่อครู่เสด็จพ่อกำลังหารือเรื่องภาพวาดกับเหยียนหลางจง เหยียนลี่เปิ่น จนเกิดแรงบันดาลใจเลยกำลังทรงวาดภาพอยู่ พวกเจ้ามาได้จังหวะพอดี…"

เมื่อก้าวขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือลำใหญ่ ด้านบนเป็นสิ่งปลูกสร้างที่มีลักษณะคล้ายศาลาตั้งอยู่

ภายในศาลา บุรุษวัยกลางคนรูปร่างสง่างามผู้มีเครางามสะดุดตากำลังนั่งอยู่ตรงกลาง

เขาพินิจมองผลงานภาพวาดที่เหล่าขันทีกำลังช่วยกันคลี่กางออกด้วยท่าทางพึงพอใจพลางลูบเคราเบาๆ ภาพนั้นมีชื่อว่า 'ภาพท่องวสันต์'