บทที่ 51 หน้าตาสะสวยขนาดนี้ เป็นเด็กผู้ชายจริงหรือเนี่ย

“พวกเจ้าสามคนกลับมาเดี๋ยวนี้!” เฉิงชู่ปี้หน้าดำทะมึน แส้ม้าในมือชี้ไปยังแผ่นหลังของเด็กเปรตทั้งสาม

น่าเสียดายที่แส้ม้าสั้นเกินไป ฟาดไม่ถึงเจ้าตัวแสบที่วิ่งเร็วอย่างกับลิง

เฉิงชู่ปี้เงยหน้ามองฟ้าโปร่งด้วยมุมสี่สิบห้าองศาอย่างสิ้นหวัง การพาเด็กเปรตสามคนนี้ออกจากจวนไม่ใช่ความคิดที่ดีจริงๆ ด้วย

นี่เพิ่งจะพ้นประตูจวน น้องชายทั้งสามก็เริ่มปลดปล่อยตัวตนกันแล้ว

หากไปถึงแม่น้ำป้า จะไม่เตลิดเปิดเปิงจนกู่ไม่กลับเลยหรือ? เห็นทีต้องจับตาดูเจ้าเด็กเวรสามคนนี้ไว้ให้ดี

เฉิงชู่ปี้กัดฟันกรอด กระโดดลงจากหลังม้าแล้ววิ่งไล่ตามเข้าไปในตรอกทันที

เขาสั่งให้บ่าวรับใช้สองคนอยู่เฝ้ารถม้า ส่วนอีกสองคนให้รีบวิ่งตามเขามา

ในตรอกนั้น บุรุษสี่คนที่ตั้งใจแหวกสาบเสื้อด้านหน้า กำลังเคาะประตูบ้านที่ปิดสนิทอยู่อย่างแรง

“เปิดประตู รีบเปิดประตู! พวกข้าจะเข้าไปดูว่าเจ้าเด็กนั่นเก็บถุงเงินของพี่ใหญ่พวกข้าไปหรือไม่”

“ข้าไม่ได้เก็บ! พวกเจ้าพูดจาเหลวไหลทั้งเพ รีบไสหัวไป…” เสียงแหลมสูงที่ฟังดูโมโหสุดขีดดังขึ้นมาจากด้านบนของประตูบ้าน

เฉิงชู่ปี้แหงนหน้ามอง อ้าว นี่ไม่ใช่ไอ้หนูน้อยหน้าตาสะสวยคนนั้นหรอกหรือ?

“มีหรือไม่มี พวกข้าต้องตรวจดูก่อนถึงจะรู้ เร็วเข้า ไม่อย่างนั้นบิดาจะพังประตูเข้าไปแล้ว!”

ชายร่างกำยำที่สุดแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมสองทีพลางกล่าวข่มขู่

“อย่าหาว่าข้าไม่เตือน ไม่ดื่มสุราคารวะ ก็เตรียมตัวดื่มสุราลงทัณฑ์เสียเถิด”

“พวกเจ้าอย่าได้พูดจาไร้สาระ หากมีเรื่องอันใดก็ไปแจ้งทางการ อย่ามาทำตัวเป็นอันธพาลหน้าประตูบ้านข้า…” เสียงหญิงชราแว่วออกมาจากภายในบ้าน

“ฮ่า… หากพวกข้าไปแจ้งทางการ พวกเจ้าก็คงทุบทำลายถุงเงินของข้าทิ้งไปนานแล้ว” ชายร่างกำยำกล่าวอย่างไม่พอใจ ก่อนจะถีบประตูใหญ่อีกหนึ่งที

“ท่านแม่ ท่านกับป้าหลิวรีบกลับเข้าห้องไปลงกลอนเถิด ข้ารับมือพวกมันเอง! หากพวกเจ้ายังไม่ไป ข้าจะเอาหินทุ่มให้ตาย!”

ศีรษะเล็กๆ ของเจ้าหนูเสี่ยวอู๋ผลุบหายไปแวบหนึ่ง ก่อนจะโผล่กลับมาใหม่ ในมือชูก้อนหินขนาดเท่าฝ่ามือพลางตะโกนลั่น

“เหวย! ทุ่มสิ เจ้าลองทุ่มดู หากกล้าทำร้ายบิดา ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้ตายยกครัว” บรรดานักเลงอันธพาลนอกประตูต่างส่งเสียงโห่ร้องเอะอะ

“พวกเจ้าเป็นคนถ่อยมาจากไหนกัน!” เจ้าสี่พุ่งพรวดเข้าไปตวาดเสียงกร้าว “บังอาจมาก่อความวุ่นวายถึงหน้าจวนข้า”

“เห็นพวกเราพี่น้องตระกูลเฉิงแล้ว ยังไม่รีบยอมจำนนอีกหรือ!”

เจ้าห้าพุ่งเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเจ้าสี่อย่างผึ่งผาย ยืนแยกขาตั้งท่ามั่นคง

“ยังมีข้าอีกคน! ยังมีข้าอีกคน! ทางสายนี้ข้าเป็นคนเบิก…”

เจ้าหกตระกูลเฉิงเพิ่งจะพุ่งตามมาติดๆ พออ้าปากพ่นประโยคนี้ออกมา เฉิงชู่ปี้ที่เพิ่งวิ่งกวดมาถึงปากตรอกก็ถึงกับสะดุดขาตัวเองแทบจะคะมำลงไปกองกับพื้น

เจ้าสี่หันไปตวาดใส่อย่างเหลืออด “จำบทผิดแล้ว! ตอนนี้พวกเราไม่ได้ปล้นคนรวยช่วยคนจน พวกเรากำลังเห็นคนถูกรังแกแล้วชักดาบเข้าช่วยต่างหากเล่า”

การเปิดตัวของสามพี่น้องตระกูลเฉิงทำเอาคนในบ้านหลังนั้นถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน ได้แต่มองดูการแสดงของทั้งสามคนตาค้าง

“ถูกต้องแล้ว! พวกหมาขโมยทั้งสี่ตัวนั่น ยังไม่รีบคุกเข่าลงอีก!” เจ้าหกตระกูลเฉิงตะโกนก้อง พยายามวางมาดให้ดูน่าเกรงขามที่สุด

เขาสั่งเสียงลั่น พร้อมเอื้อมมือไปคว้าดาบเหิงเตาไม้ขนาดยาวศอกเศษจากด้านหลังขึ้นมาชี้หน้าศัตรูทันที

เสี่ยวอู๋มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความมึนงง สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจนเผลอปล่อยมือก้อนหินขนาดเท่าฝ่ามือที่ถือไว้หลุดร่วงลงไป

ก้อนหินนั่นหล่นลงมากระแทกพื้นตรงหน้าอันธพาลร่างบึกบึนเข้าอย่างจัง ทำเอาหมอนั่นสะดุ้งโหยงจนได้สติขึ้นมา

“ไอ้หนูข้างบนนั่นไว้ค่อยจัดการ ส่วนพวกเจ้ามาจากไหนกัน ขนหน้าแข้งยังไม่ทันขึ้น กล้ามาเหิมเกริมต่อหน้าท่านปู่เชียวรึ?”

อันธพาลเหล่านั้นกวาดสายตามองเจ้าสี่ เจ้าห้า และเจ้าหกสกุลเฉิง ก่อนจะหัวเราะร่าด้วยความขบขันปนโมโห

“เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอย่างไรนะ?” น้ำเสียงเย็นยะเยือกดังมาจากเฉิงชู่ปี้ที่ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาในระยะสายตา

“พี่สาม!” เจ้าตัวแสบทั้งสามหันขวับมาพร้อมกัน

“หุบปากให้หมด” เฉิงชู่ปี้ถลึงตาใส่เจ้าตัวแสบทั้งสามอย่างดุร้าย ก่อนจะก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

เมื่อเห็นเฉิงชู่ปี้ที่รูปร่างสูงใหญ่สง่างามทว่าใบหน้ากลับถมึงทึงเดินเข้ามา เสื้อผ้าอาภรณ์หรูหรานั่นบอกชัดเจนว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

แถมด้านหลังยังมีชายฉกรรจ์ร่างกายกำยำ แววตาดุดันอีกสองคนตามหลังมาติดๆ

คราวนี้อันธพาลทั้งสี่เริ่มลนลานจนอยู่ไม่สุข

ทว่าตรอกนี้เป็นทางตัน หากคิดจะหนี นอกจากต้องปีนกำแพงแล้ว ก็มีแต่ต้องเดินสวนทางกับเฉิงชู่ปี้ซึ่งหน้าเท่านั้น

อันธพาลที่เป็นหัวหน้าเหงื่อกาฬแตกพล่านเต็มใบหน้า

“นะ…นายท่านผู้นี้ พวกเราแค่มาตามหาถุงเงินขอรับ ได้โปรดอย่าทำให้พวกเราลำบากใจเลย”

ทันใดนั้น เจ้าหนูเสี่ยวอู๋บนกำแพงก็แค่นหัวเราะเยาะ “ถึงขนาดกล้าด่าคุณชายจวนหลูกั๋วกงว่าเป็นเด็กเหลือขอ เก่งจริงก็ปากดีต่อสิ”

อันธพาลทั้งสี่เบิกตากว้างจนแทบถลน ใบหน้าเริ่มซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก แข้งขาอ่อนแรงไปตามๆ กัน

จวนหลูกั๋วกง นั่นมันบ้านของอันธพาลใหญ่เฉิงผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือเรื่องความเหี้ยมโหดไม่ใช่รึไง! บุตรชายของเขา แม่เจ้าโว้ย นี่มันเอาชีวิตกันชัดๆ…

สิ้นเสียงของเจ้าหนูเสี่ยวอู๋ อันธพาลทั้งสี่ก็ทิ้งตัวลงหมอบกราบกับพื้นอย่างพร้อมเพรียง

“ได้โปรดคุณชายตระกูลเฉิงไว้ชีวิตพวกข้าน้อยด้วยเถอะขอรับ พวกข้าน้อยไม่กล้าอีกแล้ว…”

“ข้าน้อยไม่ใช่คน ข้าน้อยปากหมาเอง ได้โปรดคุณชายโปรดยกโทษให้ด้วยขอรับ”

“คุณชายตระกูลเฉิงทุกท่าน พวกข้าน้อยเป็นเพียงชาวบ้านผู้บริสุทธิ์นะขอรับ อย่างมากก็แค่ลักเล็กขโมยน้อย ไม่เคยทำเรื่องชั่วช้าสามานย์อะไรเลย…”

“…” การยอมจำนนอย่างขลาดเขลาและท่าทีสำนึกผิดอย่างจริงใจเช่นนี้ ทำเอาเฉิงชู่ปี้รู้สึกยากที่จะลงมือขึ้นมาทันที

แต่ถึงอย่างไร ด่าว่าน้องชายของเขาเป็นเด็กเหลือขอ จะให้ปล่อยผ่านไปเฉยๆ โดยไม่สั่งสอนเลยก็คงไม่ได้

เฉิงชู่ปี้หันไปถามน้องชายทั้งสาม “จะเอาอย่างไรดี?”

“กร่อยชะมัด มีแต่พวกปอดแหก” เจ้าหกบ่นพึมพำอย่างผิดหวังพลางเสียบดาบไม้กลับเข้าข้างเอว

“นั่นสิ พวกเรายังไม่ทันได้ลงมือทำอะไรเลย ก็ยอมแพ้กันเสียแล้ว น่าเบื่อชะมัด” เจ้าสี่เอ่ยพร้อมสีหน้าเสียดายเต็มประดา

“หรือพวกเจ้าอยากจะลุกขึ้นมาสู้กับพวกข้าสักยกสองยกดีไหม?”

เจ้าห้าตระกูลเฉิงเห็นว่าเจ้าอันธพาลขี้ขลาดทั้งสี่คนนี้พอจะกู้หน้าได้บ้าง จึงเอ่ยยุแหย่

เหล่าอันธพาลที่นอนหมอบกราบอยู่แทบจะกระอักเลือดออกมา เฮอะๆ… ไอ้พวกบ้าเอ๊ย พอทีเถอะ! เห็นพวกข้าเป็นคนโง่หรืออย่างไร?

“ตีให้ตายพวกข้าน้อยก็ไม่กล้าล่วงเกินคุณชายหรอกขอรับ หากคุณชายยังรู้สึกไม่พอใจ เช่นนั้นเชิญท่านทุบตีพวกข้าน้อยสักสองสามทีเถอะขอรับ…”

อันธพาลหัวหน้าเงยหน้าที่เปื้อนฝุ่นขึ้นมาส่งยิ้มประจบ

เฉิงชู่ปี้ส่ายหน้าอย่างหมดอารมณ์ พลางชี้นิ้วไปทางปากตรอก “ไสหัวไป!”

เด็กหนุ่มเสี่ยวอู๋เบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน อ้าปากค้าง มองดูอันธพาลทั้งสี่คนที่เมื่อครู่ยังดูดุร้ายราวกับภูตผีปีศาจ

พริบตานั้น กลับกลายเป็นดั่งสุนัขที่เชื่องและว่าง่ายที่สุด ทั้งสี่คนขดตัวกลมดิ๊ก แล้วเริ่มกลิ้งม้วนตัวไปทางปากตรอกตามคำสั่ง

เฉิงชู่ปี้ถึงกับอึ้งไป ยืนมองก้อนเนื้อทั้งสี่ก้อนที่ปฏิบัติตามคำสั่งตนอย่างเคร่งครัดตาปริบๆ

ด้านข้าง น้องชายทั้งสามคนพากันหลีกทางให้อย่างนึกรังเกียจ

ส่วนบ่าวรับใช้สองคนที่ตามมาสมทบก็ถือดาบเหิงเตาทั้งฝักไว้ในมือ คอยคุมเชิงก้อนเนื้อทั้งสี่ก้อนนั้น

“ได้ยินที่คุณชายสามสั่งไหม กลิ้งให้มันดีๆ หน่อย! มารดามันเถอะ เจ้าจะเอียงไปไหน กลิ้งกลับมาเดี๋ยวนี้!”

ในเวลานั้นเอง ชายหนุ่มวัยผู้ใหญ่คนหนึ่งในชุดยาวสีเขียวที่ถือห่อผ้าเดินเข้ามา เขาอ้าปากค้างมองภาพเหตุการณ์อันพิลึกพิลั่นตรงหน้า

“พี่เขย! ท่านพี่เขย!” เฉิงชู่ปี้ได้ยินเสียงร้องเรียกอย่างตื่นเต้นของเด็กหนุ่มเสี่ยวอู๋

ชายผู้นั้นหลบก้อนเนื้อสี่ก้อนที่กำลังกลิ้งอยู่บนพื้นอย่างระมัดระวัง แล้วรีบสาวเท้าเข้ามา มองสำรวจพี่น้องตระกูลเฉิงที่ยืนอยู่ในตรอกด้วยสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย

สายตาของสี่พี่น้องตระกูลเฉิงต่างจับจ้องไปยังพี่เขยของเสี่ยวอู๋ที่เดินเข้ามาอย่างพร้อมเพรียง

“พี่สาม พี่สาม ท่านนี่สุดยอดจริงๆ”

เจ้าสี่มองใบหน้าอันงดงามหมดจดของพี่เขยเสี่ยวอู๋ แล้วเผยสีหน้าเลื่อมใสออกมาจากใจจริง

“เป็นอย่างที่ท่านว่าไว้จริงๆ ด้วย คนที่หน้าตาสะสวยขนาดนี้ เป็นผู้ชายจริงๆ ด้วยแฮะ”

“???”