บทที่ 1001 โรคภัยในใต้หล้ามีนับหมื่นพัน หลานเองก็ทำได้แค่สุดความสามารถเท่านั้น

ฮองเฮาจั่งซุนใจหายใจคว่ำไม่หยุดหย่อน เมื่อครู่เห็นยวีเหวินไท่เฟยอยู่ในสภาพรวยรินใกล้สิ้นใจ

ราวกับเปลวเทียนที่จวนเจียนจะดับแสง เพียงลมหายใจเดียวก็อาจมอดดับไปในทันที

ความรู้สึกในตอนนั้นช่างบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ