บทที่ 1008 อยากเห็นสภาพเจ้าเด็กเฉิงชู่ปี้เผ่นหนีหัวซุกหัวซุนเหลือเกิน ช่างน่าบันเทิงใจยิ่งนัก

ฟางจวิ้นเดินสะลึมสะลือออกมาหน้าประตูจวน เห็นหลี่เค่อร้อนใจจนยืนไม่ติด กระตุ้นเร่งให้ตนรีบออกเดินทาง

เขาทำอะไรไม่ถูก ได้แต่รับสายบังเหียนม้ามาจากฟางเฉิง องครักษ์ร่างล่ำสัน พลางพลิกตัวขึ้นหลังม้าแล้วบ่นอุบ

"ข้าว่านะพี่เหวยเต๋อ ตกลงกันไว้ว่าจะไปเช้าหน่อยก็จริง แต่ก็ไม่เห็นต้องเช้าปานนี้เลยมั้ง เวลานี้ประตูนครน่าจะยังไม่เปิดด้วยซ้ำ"