บทที่ 1079 เว่ยอ๋องผู้รู้สึกอยู่เสมอว่าท่านลุงคล้ายจงใจตีตัวออกห่างตน

หลี่เต๋อเจี่ยงถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

“อย่าพูดต่อเลย พูดจนข้าเองก็เริ่มอยากไปพระราชวังจิ่วเฉิงขึ้นมาแล้วสิ แต่เดือนหน้าข้าก็ต้องแต่งงานแล้ว คงไปที่ไหนไม่ได้หรอก”

“พี่ชู่ปี้ ที่นั่นมีหมูป่าจริงๆ หรือ?” หลี่เค่อรู้สึกคันไม้คันมือ เอ้ย คันปากอยากกินขึ้นมาเสียแล้ว