บทที่ 1103 ในเมื่อพวกเขายังไปจับตัวอ่อนจักจั่นได้ แล้วเปิ่นหวังจะทำบ้างไม่ได้หรือ

เป่ยผิงจวิ้นอ๋องเฮ่อหลัวกู่ถึงกับเซถลาด้วยความมึนงง เขามองบ๋อเซ่อพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ “ตัวอ่อนจักจั่น? นั่นมันตัวอะไรกันแน่? เป็นถึงองค์ชายชินอ๋อง แถมยังมีลูกหลานขุนนางชั้นสูงอีกสองคน ดันไปจับมัน แถมยังจับกันทุกวันเนี่ยนะ?”

บ๋อเซ่อลำบากใจไม่น้อย เขาปาดหน้าตัวเองทีหนึ่งก่อนจะอธิบายเสียงค่อย “ตัวอ่อนจักจั่น ก็คือตัวอ่อนของจักจั่น… ขอรับ”

เฮ่อหลัวกู่อดไม่ได้ที่จะทำหน้าดำคร่ำเครียดแล้วบ่นอย่างเหลืออด “พวกเขาไปจับไอ้ตัวนั้นทำไมกัน หรือว่าจะเอาไปกิน?”