บทที่ 1109 แบกกลิ่นฉุนกึกเดินทางไกลยี่สิบกว่าลี้กลางดึก…

เจี๋ยเซ่อซู่มองดูอาซ่านและกู่เก๋อที่คุกเข่าหมอบกราบอยู่ห่างออกไปยี่สิบก้าวด้วยสีหน้างุนงงเป็นไก่ตาแตก พลางแคะหูตามสัญชาตญาณ

ร่างกายของพวกเราสกปรกมาก… คำพูดพรรค์นี้หลุดออกมาจากปากของสองนักรบทูเจวี๋ยผู้ฆ่าคนไม่กะพริบตาได้อย่างไรกัน

"พวกเจ้าพล่ามบ้าอะไร!" เจี๋ยเซ่อซู่ปั้นหน้าขรึม กวาดสายตามอง