บทที่ 1114 ปล่อยให้ใบไม้เหี่ยวเฉามากมายขนาดนั้น ไม่รู้สึกว่าเสียของกินแย่เหรอ

เฉิงชู่ปี้เดาะลิ้นเบาๆ พลางลืมตาขึ้น ใต้ร่มไม้นี่ช่างร่มรื่นเย็นสบายเสียจริง คำโบราณว่าไว้ไม่ผิดเพี้ยนเลย

โดยเฉพาะช่วงเที่ยงวันเช่นนี้ เขาว่างีบหลับในห้องก็ยังไม่เย็นสบายเท่าอยู่ใต้ร่มไม้แบบนี้เลย

เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนตั่งไม้ไผ่ ยืดเส้นยืดสายพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ