บทที่ 1123 พวกคนทูเจวี๋ยชอบล่าสัตว์อยู่แล้ว ให้เขาไปเถอะ…

พอได้ยินคำนี้ หลี่ซื่อหมินที่เหนื่อยจนแทบขาดใจก็พลันรู้สึกหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง แทบอยากจะพาลูกสาวตัวน้อยไปวิ่งอีกสักสองรอบให้สาแก่ใจ

เขาย่อตัวลงอย่างอารมณ์ดี ปล่อยให้ลูกสาวคนโปรดค่อยๆ บรรจงเช็ดใบหน้าสูงวัยที่ยิ้มจนย่นเป็นดอกเบญจมาศอย่างทะนุถนอม

หลังจากเช็ดหน้าให้ท่านพ่อแล้ว หลี่หมิงต๋าก็ส่งผ้าให้หูซ่างกงที่อยู่ด้านข้าง แล้วกะพริบตาแป๋วเป็นประกายน้ำมองฮองเฮาจั่งซุนผู้เป็นแม่