บทที่ 1144 ไฉนทุกคราที่เจ้าเด็กนี่แอบเผ่นออกจากค่าย เป็นต้องได้เจอกับพวกทูเจวี๋ยกลุ่มนี้ร่ำไป

เฉิงชู่ปี้มองนายทหารที่ยืนเอามือปิดจมูกอยู่ห่างออกไปหลายสิบก้าวด้วยสีหน้าเหวอรับประทาน หมวกเกราะถูกถอดออกไปแล้ว เผยให้เห็นเส้นผมยุ่งเหยิงราวกับดงหญ้ารก ทั้งร่างดูอิดโรยและซอมซ่อยิ่งนัก

โอ้โห มีขุนพลชื่อดังแห่งต้าถังแฝงตัวอยู่ในกองกำลังจั่วเว่ยด้วยแฮะ

ซูติ้งฟางได้ยินเจ้าสามเฉิงเอ่ยถึงผลงานที่ตนภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าเจ้าเด็กนี่ตาถึงไม่เลวทีเดียว