บทที่ 1147 ได้มองดูสภาพเก้ๆ กังๆ น่าเกลียดน่าชังของสองพ่อลูกคู่นี้อีกสักสองแวบ ก็นับเป็นบุญตาแล้ว

หากเจี๋ยเซ่อซู่ไม่ได้โง่เขลา ก็คงเตรียมทางถอยเอาไว้แต่แรกแล้วแน่ๆ

หลี่หมิงต๋าเองก็นั่งอยู่ในราชรถ มองดูบิดาแท้ๆ ที่นอนคว่ำอยู่ แล้วก็หันไปมองพี่สามที่นอนหงาย

สีหน้าท่าทางพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง หลี่ซื่อหมินจนปัญญาจริงๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นี่เป็นถึงลูกสาวแท้ๆ ของตน นางไม่หัวเราะพรวดออกมาก็ดีถมไปแล้ว