บทที่ 1148 หากเขามาขอเงินทองกับเอ้อร์หลาง เกรงว่าเอ้อร์หลางเองก็คงไม่พอใจใช่หรือไม่

หลี่ซื่อหมินนอนคว่ำหน้า พลางปรายตามองหลี่เค่อที่นอนหงายอยู่ข้างๆ ยิ่งมองก็ยิ่งหงุดหงิดงุ่นง่าน

ทำไมข้าถึงต้องมาโดนยิงที่ก้นด้วยวะเนี่ย กลายเป็นว่าเวลาจะคุยกับเจ้าเด็กนี่ ข้าต้องอยู่ในระดับที่ต่ำกว่ามันตลอดเวลาเชียวหรือ?

พอช้อนสายตาขึ้นมอง ก็เห็นว่าไอ้เด็กเจ้าสามเฉิงยังคงยืนเกะกะสายตาอยู่ในตำหนักต้าเป่า