บทที่ 117 สมแล้วที่เป็นหลี่เจ้าสาม ผู้ที่ท่านลุงหลี่เอ่ยปากชมว่าเฉลียวฉลาดเด็ดเดี่ยวคล้ายตน

“งะ…งั้นทำยังไงดีล่ะ?” หลี่เค่อที่หนังศีรษะชาหนึบ ขยี้ตาอยู่นานสองนานเริ่มออกอาการกลัดกลุ้ม

“ไม่เป็นไร ที่นี่ทำไม่ได้ พวกเราก็ไปหาหลิวหลีแดนประจิมเอาสิ”

เฉิงชู่ปี้เอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจพลางตบไหล่หลี่เค่อ