บทที่ 1184 เจ้าเด็กนั่นมันจะว่างเกินไปแล้วหรือไร ถึงได้ไปวุ่นวายกับการปั่นด้าย…

ขณะนี้หลี่หมิงต๋ากำลังใช้สองมือน้อยๆ คุ้ยจับปุยฝ้ายขาวผ่องดั่งหิมะพวกนั้นอย่างตื่นเต้นดีใจ

ครั้นได้ยินเสียงดังแว่วมาจากด้านหลัง นางจึงหันขวับกลับไปมอง

ก็เห็นพี่สามเฉิงนั่งลงบนม้านั่งพับตัวเล็กอีกครั้ง พลางเริ่มควบคุมเครื่องปั่นด้ายอย่างงุ่มง่าม