บทที่ 1183 มือคู่นี้ของเม่ยเหนียงคล่องแคล่วกว่าพี่สามแน่ๆ

หลังจากกลืนโคนทองม้วนคำสุดท้ายลงคออย่างอาลัยอาวรณ์ หลี่หมิงต๋าก็กะพริบตาแป๋ว แล้วขยับเข้าไปกระซิบข้างกายพระมารดา

"ลูกกินของของพวกเขาอยู่ทุกวัน นานๆ ทีก็ต้องเลี้ยงพวกเขาบ้างสิเพคะ ไม่อย่างนั้นพวกเขาต้องคิดว่าเสี่ยวซื่อจื่อขี้เหนียวแน่ๆ เลย"

"…" ฮองเฮาจั่งซุนมองบุตรสาวตรงหน้าอย่างเงียบงัน เห็นแม่ตัวดีกะพริบตาปริบๆ ทำท่าน่าสงสาร พลางโยกตัวไปมาซ้ายทีขวาที