บทที่ 126 ทั้งที่เปรียบดั่งหญิงสาวที่ไม่อาจเอื้อมถึง

อู่เม่ยยืนแข็งทื่อไปทั้งร่าง เจ้าหมอนี่ตาบอดหรืออย่างไรกัน?

วันนี้แม่สู้อุตส่าห์กลับมาแต่งหญิง เจ้ายังมองข้าเป็นผู้ชายอยู่อีกเรอะ?! นี่เจ้าตาบอดไปแล้วจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?!

อู่ซานเหนียงที่ยืนเงียบมาตลอดเหลือบมองพี่รองทีหนึ่ง สลับกับมองเฉิงชู่ปี้ทีหนึ่ง ก่อนจะหดคอผลุบหายไป