บทที่ 1291 ข้าเหล่าเฉิงกรำศึกมาชั่วชีวิต วันนี้กลับถูกตาแก่สารเลวคนหนึ่งลอบกัด

ขุนนางผู้หนึ่งที่เพิ่งก้าวออกมาสนับสนุนการยื่นฎีกาตีหน้าขรึม แล้วตอกกลับอย่างไม่รุกไม่รับ

“ท่านแม่ทัพใหญ่ไฉกล่าวเช่นนี้มิถูก หากเป็นราชการศึกยังพอว่า แต่นี่เป็นเรื่องปากท้องราษฎร จะรวบรัดใช้อำนาจตามอำเภอใจได้อย่างไร”

ขุนนางอีกคนก็มีท่าทีฮึดฮัดเปี่ยมอารมณ์ ประสานมือคารวะหลี่ซื่อหมินพลางเปล่งเสียงร้องก้อง