บทที่ 1292 เราได้ฮองเฮา ก็เหมือนได้จางจื่อฝาง ฮ่าๆ…

หลูกั๋วกงเฉิงเหย่าจินกับพวกผู้ตรวจการและเหล่าขุนนางเปิดศึกวิวาทะกันอย่างดุเดือดกลางท้องพระโรง เคราะห์ดีที่คราวนี้ไม่ได้ลงไม้ลงมือกัน

ทว่า ฝ่าบาทยังคงทรงพระพิโรธ ด่ากราดไปยกใหญ่ พร้อมทั้งสั่งปรับเบี้ยหวัดขุนนางที่ส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจน่ารำคาญที่สุดเหล่านั้นเป็นเวลาครึ่งปี แน่นอนว่าย่อมรวมถึงเฉิงเหย่าจินด้วย

จากนั้นพระองค์ก็สะบัดก้นเสด็จจากไป ปล่อยให้เหล่าขุนนางยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะแยกย้ายออกจากวังไปด้วยความกร่อยสนิท